Καλό ταξίδι, Ναύαρχε

Με βαθιά θλίψη σας ανακοινώνουμε ότι ο αγαπημένος μας Βασίλης Δημητρόπουλος, έφυγε από τη ζωή για το τελευταίο του ταξίδι, σε άλλες θάλασσες. Η βάρκα του στη Φοινικούντα λέγεται "No Limits"... Εκεί πάει!

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί το Σάββατο 18.07.2026 και ώρα 12:00, στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών, στο Νέο Κοιμητήριο Γλυφάδας.

Καλό ταξίδι, Ναύαρχε και χαιρετισμούς σε όλα τα παιδιά του Έκτου του Ουρανού.

Απώλεια

Όπως ενημερωθήκαμε από την κόρη του, στις 20/5/25 "έφυγε" από τη ζωή ο Νίκος Κοκκινάκης.

Ας είναι ελαφρύ...

 Εφυγε εχθές από κοντά μας ο συμμαθητής μας Νίκος Σταυρόπουλος.

Ο Νίκος ήταν απόφοιτος της τάξης του 70 από το Πρακτικό τμήμα της Έκτης του Έκτου Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών.

Από πολύ νωρίς είχε αποφασίσει το δρόμο της Επιστήμης που θα υπηρετούσε, και με τις Πανελλήνιες Εξετάσεις το Σεπτέμβρη του 70 δικαιώθηκε για την επιλογή του πετυχαίνοντας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 1976 και το 1977 υπηρέτησε τη θητεία του στον Ελληνικό Στρατό. Μετά την βασική εκπαίδευση τοποθετήθηκε στο Νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ και στη συνέχεια τοποθετήθηκε στη Χιο σε αγροτικό Ιατρείο.

Επέλεξε να ειδικευθεί στην Χειρουργική Ουρολογία.

Μετά την ειδικότητα εργάσθηκε ως Επιμελητής στην Ουρολογική Κλινική του Νοσοκομείου Αγία Ολγα.

Ακολούθως επέλεξε Ακαδημαϊκή καριέρα στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων στην Πανεπιστημιακή Ουρολογική Κλινική. Αναγορεύτηκε σε Επίκουρο Καθηγητή.

Ανέλαβε τη διεύθυνση της Ουρολογικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου "Χατζηκώστα" στα Γιάννενα από όπου τέλειωσε την προσφορά του στο ΕΣΥ. 

Οικογενειάρχης με αγάπη γιά τα τρία παιδιά του και τη σύζυγό του, συνάδελφό του στην επιστήμη.

Η κηδεία του θα γίνει στην Πεδινή Ιωαννίνων την Δευτέρα 28 Απριλιου στις 4 το απόγευμα.

Θα τον θυμόμαστε πάντα.
 

 Κώστας Μούτσιος

Ο αγαπημένος μας συμμαθητής Κώστας Μούτσιος έφυγε από κοντά μας για το αιώνιο ταξίδι ξαφνικά γεμίζοντας θλίψη την οικογένεια του τον γιό του Αλέξανδρο, τους φίλους του τους ασθενείς που χρόνια φρόντιζε, τους συμμαθητές που όλοι θα τον θυμόμαστε με αγάπη.

Ο Κώστας τέλειωσε το πρακτικό (όπως τα λέγαμε τότε) τμήμα του Εκτου Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών το 1970. Γραφτηκε στην Ιατρική Σχολή στο Μιλάνο. Οταν αποφοίτησε έλαβε την ειδικότητα του Παθολόγου και στη συνέχεια εξιδεικεύτηκε στην διάγνωση και θεραπεία της υπέρτασης, υπηρετώντας με συνέπεια και υψηλό επιστημονικό επίπεδο το αντικείμενο του. Ασκησε την Ιατρική στη γενέτειρά του Καβάλα όπου καταξιώθηκε σαν ένας από τους κορυφαίους  Επιστήμονες. 

Οταν η τάξη μας έκανε το πρώτο "reunion" απέναντι απ το παλιό μας σχολείο η συγκίνηση που ξαναβρεθήκαμε ήταν διάχυτη σε όλους μας μα περισσότερο στον Κώστα που εκτοτε δεν έλειψε ούτε μιά φορά στις καλές μας και τις δύσκολες στιγμές.

Θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη και θα ζεις μαζί μας όσο θα ζούμε κι εμείς. Ειχες πολλά ακόμη να δώσεις και να απολαύσεις αλλά κανείς μας δεν μπορεί να ορίσει το αύριο. Αντίο συμμαθητή και φίλε.

Απώλεια για την Τάξη μας

Την τελευταία του πνοή άφησε χθες, αιφνίδια, σε ηλικία 67 ετών ο Γιώργος Μπράμος, δημοσιογράφος, συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου.

Ο Γιώργος Μπράμος γεννήθηκε το 1952 στην Τρίπολη και σπούδασε Νομικά και Κινηματογράφο στην Αθήνα και την Ιταλία.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου σε εφημερίδες -Αυγή, Καθημερινή, Ελευθεροτυπία- και περιοδικά -Σύγχρονος Κινηματογράφος, Τέταρτο, Αντί κά. Μεταξύ των σημαντικών θέσεων που υπηρέτησε ήταν και αυτή του ειδικού συμβούλου για θέματα πολιτιστικού και ψυχαγωγικού περιεχομένου στην ΕΡΤ.

Συνεργάστηκε στα σενάρια των ταινιών «Ήταν ένας ήσυχος θάνατος» της Φρίντας Λιάππα, «Καλή πατρίδα, σύντροφε» του Λευτέρη Ξανθόπουλου, «Κλοιός» του Κώστα Κουτσομύτη, «Ξένια» του Πατρίς Βιβανκός, «Terra incognita» του Γιάννη Τυπάλδου. Έγραψε δοκίμια για τον κινηματογράφο, μονογραφίες σκηνοθετών και συμμετείχε σε πολλές συλλογές διηγημάτων.

Έχει εκδώσει τα μυθιστόρηματα «Μαύρα μάτια» (1999) και «Το ψέμα του λύκου» (2013) όπως και τις συλλογές διηγημάτων «Βρεγμένο ρούχο» (1993) και «Άσπρα γένια» (2006), όλα στον Καστανιώτη. Τα «Μαύρα μάτια» έχουν μεταφραστεί στα Ιταλικά από την Λουκία Μαρκεζέλι και κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Crocetti.

Στην διάρκεια της Δικτατορίας ήταν μέλος του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου (ΠΑΜ) και της Αντιδικτατορικής Οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος» και στην μεταπολίτευση της ΕΚΟΝ «Ρήγας Φεραίος» και του ΚΚΕ εσ.

Πηγή: efsyn

Ιατρική, Ναζισμός και Ολοκαύτωμα

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017, 9:00 μμ 

Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι (60 μέτρα από το μετρό), τηλ.210-3228839 

Ο Τζων Καλέφ-Εζρά (ΣΤ' Γυμνάσιο 1970), καθηγητής Ιατρικής Φυσικής, Ιατρικό Τμήμα, Πανεπ. Ιωαννίνων, διερευνά αυτό που συνέβη στο μισό του 20ου αιώνα όπου πολλοί γιατροί μεταστράφηκαν από θεραπευτές του ασθενούς σε θεραπευτές του έθνους. Τα εν λόγω προγράμματα, που σχεδιάστηκαν και προτάθηκαν από διάσημους πανεπιστημιακούς δασκάλους, απoτέλεσαν τη βάση για τη μεγαλύτερη γενοκτονία που έγινε ποτέ, τη Σσοά (Ολοκαύτωμα). Μια συζήτηση-μνήμης.

Κίνημα Ναυτικού

Ομιλία Αντιναυάρχου ε.α. Βασίλη Δημητρόπουλου.

Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,

κυρίες και κύριοι, σαν εισαγωγή θα ήθελα να ανταποκριθείτε στην παράκλησή μου και να θελήσετε να αφήσετε την σκέψη σας, να περιπλανηθεί σε εκείνους που αγωνίστηκαν για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και που σήμερα, σώματι μόνο, είναι απόντες και να τηρήσουμε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη τους.

Εξοχότατε , κύριες και κύριοι η παρουσία σας επιβεβαιώνει την μεγάλη και ουσιαστική σημασία που είχε το κίνημα του Πολεμικού Ναυτικού, για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Πατρίδα μας και που κατά την άποψη πολλών, υπήρξε η κορυφαία αντιχουντική πράξη.

Εκλεκτές και εκλεκτοί προσκεκλημένοι και συνάμα έμψυχα τείχη της Δημοκρατίας,

Αισθάνομαι ιδιαίτερα μεγάλη τιμή, αλλά και συγκίνηση, μια και είμαι ο πρώτος Αξιωματικός - ομιλητής, που δεν είχα σχέση με το Κίνημα του Πολεμικού Ναυτικού, αφού, όταν έγινε, ήμουν ακόμα τριτοετής Δόκιμος στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.

Αποδέχθηκα την πρόκληση αυτή γνωρίζοντας, ότι η ευθύνη μιας τέτοιας ομιλίας είναι ιδιαίτερα μεγάλη και η αγωνία μου ακόμα μεγαλύτερη, αφού οφείλω να εκφραστώ και σαν εκπρόσωπος μιας ολόκληρης γενιάς Αξιωματικών, αυτής της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου.

Κακά τα ψέματα ! είμαστε η γενιά που όλοι οι Έλληνες μας χαρακτήριζαν σαν ‘παιδιά της Χούντας’, αφού φοιτήσαμε και αποφοιτήσαμε από τις Παραγωγικές Σχολές κατά τη διάρκεια της. Την ιστορία του Κινήματος θα την έχετε ακούσει πολλές φορές, αλλά θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω μερικά απαραίτητα και βασικά στοιχεία, κυρίως για τις νεότερες γενιές που μας κάνουν την τιμή να βρίσκονται σήμερα εδώ, έτσι ώστε μια από τις τιμημένες σελίδες της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας που είναι και το Κίνημα του Πολεμικού Ναυτικού να μην μείνει αποστεομένη και αναμνησιακή που κάθε χρόνο, επετειακά και μόνο, την τιμούν το Πολεμικό Ναυτικό και οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι του, αλλά αντίθετα να γίνει φάρος που με το φώς του θα οδηγεί τα επόμενα βήματα της ζωής όλων μας – και κυρίως των νέων.

Από την αρχή της δικτατορίας το Πολεμικό Ναυτικό είχε κρατήσει την πλέον αρνητική στάση, με χαρακτηριστικό το παράδειγμα της άμεσης παραίτησης του αείμνηστου Αρχηγού Γ.Ε.Ν. Κωνσταντίνου Εγκολφόπουλου (1967). Στις 13 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, εκδηλώθηκε το Αντικίνημα του τέως Βασιλέα και που υποστηρίχθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό ανεξάρτητα από τις πολιτικές πεποιθήσεις αυτών που συμμετείχαν, προσπάθεια που δεν ευοδώθηκε ως γνωστόν και ευθύς αμέσως στελέχη του Ναυτικού ξεκίνησαν να σχεδιάζουν την ανατροπή της χούντας και την επαναφορά του δημοκρατικού πολιτεύματος. Το 1972 ήδη στο Κίνημα είχαν προσχωρήσει Αξιωματικοί και των άλλων δυο Σωμάτων (στρατού και αεροπορίας), όπως και αρκετοί απλοί πολίτες.

Την απόφασή τους να εκδηλώσουν δράση, ενίσχυσε η εξέγερση των φοιτητών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, το Φεβρουάριο του 1973, καθώς εκτίμησαν ότι η ελληνική κοινωνία ήταν πια έτοιμη για μια πολιτική ανατροπή. Μετά από αναβολές, ημερομηνία εκδήλωσης της στάσης-κινήματος αποφασίσθηκε η 23η Μαΐου, ημέρα κατά την οποία είχαν προγραμματισθεί ασκήσεις του στόλου, γεγονός που θα διευκόλυνε, κατά την άποψή τους, την εξέγερση. Ωστόσο, την προηγουμένη μέρα υποπτεύθηκαν ότι το μυστικό της συνωμοσίας διέρρευσε, βλέπετε, πάντα υπάρχει ένας ή και περισσότεροι Εφιάλτες που θα προδώσουν τους 300 - και έτσι αποφασίσθηκε η αναβολή του κινήματος. Την 23η Μαΐου ξεκίνησαν οι συλλήψεις, που οδήγησαν σε εξαντλητικές ανακρίσεις και σκληρά βασανιστήρια στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και αλλού. Μεγάλος αριθμός Αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού φυλακίσθηκε, καθώς και ορισμένοι της Πολεμικής Αεροπορίας, του στρατού ξηράς και πολίτες.

Μόλις έγιναν γνωστές οι αρχικές συλλήψεις , το αντιτορπιλικό «Βέλος» στο οποίο κυβερνήτης ήταν ο εκ των πρωτεργατών του Κινήματος, Αντιπλοίαρχος τότε αείμνηστος τώρα Νίκος Παππάς, με δική του μη σχεδιασμένη πρωτοβουλία, εγκατέλειψε το σχηματισμό σκαφών που μετείχαν σε άσκηση του ΝΑΤΟ στα ανοικτά της Σαρδηνίας και κατέπλευσε στο λιμένα του Φιουμιτσίνο Ιταλίας. Εκεί συγκέντρωσε το πλήρωμα του πλοίου του και τους ενημέρωσε για τις προθέσεις του να εγκαταλείψει το πλοίο του και να ζητήσει πολιτικό άσυλο από τις ιταλικές αρχές. Τότε μεγάλος αριθμός του πληρώματος θέλησε να τον ακολουθήσει. Η απόφαση που έλαβε ήταν να τον ακολουθήσει μεν ικανός αριθμός Αξιωματικών και Υπαξιωματικών, χωρίς όμως δε να μειωθεί το αξιόπλοο και αξιόμαχο του Πλοίου του. Σε όλους ύστερα από πολυήμερη ταλαιπωρία, παραχωρήθηκε πολιτικό άσυλο από τις Ιταλικές αρχές.
Στο σημείο αυτό, δεν μπορώ να αντισταθώ στην πρόκληση, για την άποψη – που ήδη από τον Πλάτωνα εκφέρεται – ότι τα ονόματα δεν δίδονται τυχαία, αντίθετα στιγματίζουν και ‘ιστορούν’ το φορέα τους. Έτσι, η πολιτική και ιστορική μοίρα ήθελε το αντιτορπιλικό «Βέλος» να είναι εκείνο που, ως πραγματικό βέλος, θα εξακόντιζε και θα διεθνοποιούσε το Ελληνικό ζήτημα, δηλαδή τη χούντα στην Ελλάδα, σε όλον τον κόσμο και θα ανάγκαζε τους δικτάτορες να εκτεθούν, διεθνώς πλέον. Μετά από τρείς μήνες και παρότι αρχικά ανακοινώθηκε η παραπομπή των πρωτεργατών του Κινήματος σε στρατοδικείο, το καθεστώς της Χούντας έδωσε αμνηστία και αποφυλακίσθηκαν όλα τα συλληφθέντα στελέχη, τους επιβλήθηκε ωστόσο η πειθαρχική ποινή της απόταξης, (η οποία ακυρώθηκε μετά την πτώση της χούντας, με την μεταπολίτευση).
Θα διερωτηθεί κάποιος, γιατί το κίνημα στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων έγινε από το Πολεμικό Ναυτικό. Θα μου επιτρέψετε να καταθέσω την προσωπική μου άποψη. Το Πολεμικό Ναυτικό είναι βαθιά δημοκρατικό σώμα, βλέπετε η θάλασσα, με την απεραντοσύνη της, ανοίγει δρόμους για την ψυχή και το μυαλό και σου δίνει την αίσθηση ότι τα όρια είναι μακρυά!!!! Παρεμβαίνει στο ήθος μας, μας οπλίζει με άγραφους νόμους, η τήρηση των οποίων είναι πολύ δυσκολότερη και είναι αυτοί που μας εμπνέουν. Η πειθαρχία στο Σώμα αυτό, είναι απόλυτα συνειδητή και ο κάθε προϊστάμενος διαπνέεται από τον σεβασμό στην σκέψη και την άποψη του κάθε στελέχους του. Υπάρχουν οπωσδήποτε και άλλοι παράγοντες, καθαρά τεχνικοί, όμως όσοι και αν καταγραφούν η ύπαρξη του έμψυχου και συνάμα ψυχωμένου δυναμικού, με το βλέμμα και την ψυχή στο γαλάζιο της θάλασσας, είναι απόλυτα καθοριστική. Έμψυχα λοιπόν τείχη της Δημοκρατίας τα πλοία, ναι και αισθάνομαι σαν ένα παράβλημα ανάμεσα σε σας και σε αυτά τα ξύλινα και σιδερένια τείχη που μας προσέφεραν με την ψυχή τους ιδιαίτερες συγκινήσεις. Ναι, τα πλοία έχουν ψυχή και μιλάνε και όσοι τα υπηρέτησαν τα άκουγαν και τα αισθανόντουσαν. Όταν αναφερόμαστε σ΄αυτά τα χαρακτηρίζουμε με το κτητικό «μου» (το πλοίο ‘μου’). Αυτά λοιπόν μίλησαν, σε κείνες τις ζοφερές και σκοτεινιασμένες χουντικές μέρες και είπαν στους τότε Αξιωματικούς τους: «χρησιμοποιήστε μας για τη Δημοκρατία, για τον αληθινό πατριωτισμό των Ελλήνων….». Και άκουσαν τη φωνή τους και πήραν δύναμη από τη δύναμή τους. Έμψυχα τείχη της αληθινής Δημοκρατίας εσείς όλοι οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι μας που με την παρουσία σας τιμάτε όλους αυτούς τους άγνωστους που συμμετείχαν στο κίνημα. Ναι Άγνωστοι είναι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι άνδρες του Πολεμικού Ναυτικού που συμμετείχαν στο Κίνημα και αυτό οφείλεται στο ότι αδιαφόρησαν για τιμές και δόξες, γιατί τους διέκρινε η σεμνότητα και γιατί ενστερνίστηκαν το δίδαγμα του Θουκυδίδη που λέει ότι: «ο ηγέτης και ο προσφέρων στην πατρίδα, οφείλει να είναι αδωρότατος. Δεν επεδίωξαν ανταλλάγματα από την πατρίδα, αλλά ακολούθησαν το Σωκρατικό δίδαγμα υπακούοντας και ‘περιθάλποντας’την χαλεπαίνουσα πατρίδα τους, και απλά επανεντάχθηκαν στις δομές της πολιτείας και του Στρατεύματος. Όλοι αυτοί – πέραν των πολιτικών και ιστορικών συνεπειών που επέφεραν - είχαν ξεχωριστές αρετές αλλά και κυρίως είχαν μεταξύ τους κοινές αξιακές πεποιθήσεις, όσον αφορά την Δημοκρατία, κατά δε την άσκηση των καθηκόντων τους, με βάση ακριβώς αυτόν τον αξιακό κώδικα, έκαναν αυτό που έπρεπε για την νεότερη γενιά, δηλαδή και μας ενέπνευσαν με τις αρχές αυτές, και μας διοίκησαν με αυτές.
Δεν είναι δε καθόλου τυχαίο και συμπτωματικό  ότι το Κίνημα του Ναυτικού είναι ένα από τα ελάχιστα και μάλιστα αναίμακτα κινήματα, στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας μας,που αυτοί που το οργάνωσαν και συμμετείχαν σ΄αυτό δεν επεδίωκαν κατάκτηση εξουσίας. Μετά το Κίνημα του Ναυτικού ακολούθησε ως γνωστόν η εξέγερση του Πολυτεχνείου, στις 17 Νοεμβρίου του 1973, είχε βέβαια προηγηθεί η εξέγερση της Νομικής. Και οι δύο αυτές εξεγέρσεις ήταν μαζικές και αυθόρμητες. Το Κίνημα του Ναυτικού δεν θα μπορούσε ούτε μαζικό να είναι αλλά ούτε και αυθόρμητο, λόγω φύσης και θέσης, αφού είναι διαφορετικό να εξεγείρεται κατά της χούντας ένα τμήμα του λαού, και μάλιστα τα νιάτα, και διαφορετικό ζήτημα να αντιδρά ένα μέρος της τότε  εξουσίας, όπως είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις. Για το Κίνημα του Ναυτικού απαιτείτο οργάνωση και μάλιστα πολύ καλά σχεδιασμένη και μελετημένη σε βάθος χρόνου, έπρεπε μέσα από το σύστημα των μεταθέσεων να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις, όπως και οι τρείς αυτές βασικές εξεγέρσεις (νιάτα και θάλασσα) συνδυάστηκαν, και με την βαθμηδόν κορύφωσή τους επέφεραν δυναμικό πλήγμα κατά της χούντας. Το κίνημα του Ναυτικού πέτυχε σε συνδυασμό με την κίνηση του αντιτορπιλικού ‘Βέλος’, μεταξύ άλλων, την διεθνοποίηση του Ελληνικού προβλήματος, όπως ήδη προαναφέρθηκε, αφού, ο Κυβερνήτης του Νίκος Παππάς, υποστηριζόμενος και από τους φυγάδες Αξιωματικούς προέβει σε συνεντεύξεις στο Διεθνή Τύπο όπου με επιχειρήματα απέδειξε τη δυσφορία και την αντίθεση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και μέρους του στρατού στη δικτατορία. Καταδείχθηκε έτσι διεθνώς η έκταση που είχε λάβει η αντίδραση κατά της δικτατορίας και στάθηκε μια από τις κυριότερες αιτίες για την κατάρρευση της χούντας.
Εδώ θα βάλω και το ρητορικό ερώτημα: ‘Δεν το γνώριζαν οι κυβερνήσεις των ξένων χωρών, ΝΑΤΟ κλπ ότι στην Ελλάδα υπήρχε δικτατορία;’ Ας αφήσουμε την Ιστορία να απαντήσει (ο καθένας μας άλλωστε ήδη γνωρίζει).
Στο εσωτερικό της χώρας, το Κίνημα του Ναυτικού απέδειξε στον Ελληνικό Λαό,ότι τελικά δεν είναι όλο το στράτευμα χουντικοί ούτε η χούντα είναι άτρωτη αλλά αντίθετα δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για τις μετέπειτα πολιτικές και ιστορικές εξελίξεις. Ήταν ο προπομπός των γεγονότων που ακολούθησαν, αφού ήταν αυτό που ροκάνισε επαρκώς τα θεμέλια του δικτατορικού καθεστώτος. Για τους λόγους αυτούς λοιπόν το Κίνημα του Ναυτικού είχε σαφώς θετική εισφορά, ανεξάρτητα αν, λόγω της κατάδοσής του, δεν κατόρθωσε να πετύχει τον επιδιωκόμενο στόχο, δηλαδή την άμεση αποκατάσταση της Δημοκρατίας, αν είχε δε πετύχει δεν θα ακολουθούσε η εισβολή των Τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο. Γι αυτό το τελευταίο εκτιμώ ότι θα πρέπει , να αποκαλυφθούν όσοι συμμετείχαν με τον οιονδήποτε τρόπο στην κατάδοση του κινήματος και ανεξάρτητα από το τι γνώριζε το τότε καθεστώς και αν είχε ή όχι ανάγκη τους πληροφοριοδότες του. Ο στόχος όμως πολιτικά και στο εσωτερικό πέτυχε και αυτή η επιτυχία ήταν πολύ σημαντική,διότι έδωσε την δυνατότητα στην πρώτη μεταπολιτευτική Κυβέρνηση,αλλά και στις επόμενες εκλεγμένες να έχουν δημοκρατικά ερείσματα μέσα στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων,έτσι ώστε να εγκαθιδρυθεί - όχι εύκολα και άκοπα - η δημοκρατία που τόσο είχε πληγεί μέχρι τότε από τους δικτάτορες Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφέρω, εκπροσωπώντας, αν θέλετε, τη γενιά των Αξιωματικών εκείνων που φοιτήσαμε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων κατά τη διάρκεια της χούντας και αποφοιτήσαμε ακριβώς την ημέρα της εισβολής των Τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, την 20 Ιουλίου 1974, υπηρετώντας ήδη από την επόμενη ημέρα – νεαροί Σημαιοφόροι 22 ετών – σε μάχιμες μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού και σε κατάσταση εμπόλεμων συνθηκών, ότι οι Αξιωματικοί του κινήματος με τα διδάγματα που εξέπεμψαν , τις αρχές που καθιέρωσαν με κύρια και βασικά το σεβασμό του Συντάγματος και των νόμων,ήσαν εκείνα που μας γαλούχησαν και μας παραδειγμάτισαν στην όλη πορεία μας στο Ναυτικό.
Πολλές οι στιγμές, τα περιστατικά, οι αφορμές που τα μηνύματα αυτά έφθαναν στους νεαρούς Δοκίμους της Σχολής ή στους νεαρούς Αξιωματικούς, και τους προβλημάτισαν ,όπως, όταν μετά την εκδήλωση του Κινήματος, εκδιώχθηκε – αποτάχθηκε ο τότε Υποδιοικητής μας στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων ή όταν ο δικτάτορας Ιωαννίδης, συγκεντρώνοντας όλους τους Αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού σε αίθουσα της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, εντελώς υπερφίαλα και προφανώς λυσσαλέα, τους απείλησε λέγοντάς τους ότι «Δεν έχω κανένα πρόβλημα να σας αποτάξω όλους τώρα!!! Και να σας αντικαταστήσω με πληρώματα του Εμπορικού Ναυτικού!!» Δεν γνώριζε όμως ο ασεβής ότι η Ιστορία δεν ανέχεται την ΄Υβριν!!! Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε και σήμερα, από το επίσημο αυτό βήμα, αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσουμε όλοι εμείς εσάς τους Αξιωματικούς και Υπαξιωματικούς που οργάνωσαν και συμμετείχαν στο Κίνημα του Ναυτικού. Το χρωστούσαμε, εμείς η γενιά των Αξιωματικών της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου.
Ένα πολύ μα πάρα πολύ μεγάλο ‘ευχαριστώ’ γιατί, με την κίνησή σας, τουλάχιστον δώσατε άλλη διάσταση στην άποψη που είχε κάθε Ελληνίδα και Έλληνας για τους Αξιωματικούς τότε, σας ευχαριστούμε γιατί μας διδάξατε τους κανόνες λειτουργίας της συντεταγμένης πολιτείας. Μετά από τόσα χρόνια, κάνοντας έναν απολογισμό, θα πρέπει και Σεις να είσθε ικανοποιημένοι, βασανισθήκατε και αγωνιστήκατε για την ελεύθερη βούληση του λαού μας, αγωνιστήκατε για το δικαίωμά του να επιλέγει. Αγωνιστήκατε ενάντια στη δικτατορία και στο Φασισμό, όπως οι γονείς σας.
Ακόμα και αν είχατε κάτι περισσότερο στο νου σας για τη συνέχεια, μια δημοκρατία δηλαδή πιο αξιοκρατική, πιο δίκαιη, πιο λειτουργική, ένα είναι βέβαιο, στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα και για τον λόγο αυτό υπάρχει πάντα πεδίο για αγώνα. Στους εν ενεργεία συναδέλφους μας, την προσήλωσή των οποίων στις αρχές της Δημοκρατίας ουδείς αμφισβητεί, αν δε κάποιοι το πράττουν,επιεικώς σφάλουν, τους υποσχόμαστε όλοι εμείς οι παλαιότεροι ότι ο ομφάλιος λώρος μεταξύ μας είναι κάβος ρυμούλκησης από ισχυρότατο κράμα μετάλλων και δεν αποκόπτεται, είναι ο σωλήνας και τα αγόμενα της εν πλώ πετρέλευσης, θα είναι δε διαθέσιμα για να τους υποστηρίζουν όταν, όποτε, αν και για όσο εκείνοι το επιθυμούν και τους προτρέπουμε να μην λησμονούν τις παραδόσεις του Όπλου τους, να μην τους διαφεύγει ότι οι προκάτοχοί τους αντιστάθηκαν στην κατάλυση του Συντάγματος και αγωνίστηκαν για την επάνοδο της Δημοκρατίας είμαστε δε βέβαιοι πλέον, ότι δεν θα παραστεί ανάγκη να τους μιμηθούν. Πρέπει όμως να γνωρίζουν, όσοι έχουν στο νου τους κάτι ανάλογο με αυτό του ‘67, ότι δεν θα τους το επιτρέψετε και θα τους επαναλάβετε (διότι αυτό μας έπεισαν οι συνάδελφοί μας ότι πρέπει να πράττομε) ……ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.!!!!! Από καρδιάς και με σεβασμό Σας ευχαριστώ

 

(Η ομιλία έγινε την  25/5/2015 ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας εμπρός από το θωρηκτό Αβέρωφ. Κεντρικός ομιλητής ο αγαπημένος μας συμμαθητής Βασίλης Δημητρόπουλος.)

Εχουμε και Υπουργό!!!!

Αγαπητοί συμμαθητές όλων των τάξεων του Εκτου και όλων των πολιτικών αποχρώσεων, σήμερα το απόγευμα ορκίστηκε Υπουργός (αναπληρωτής έστω) Δικαιοσύνης, ο συμμαθητής μας της τάξης του 71 Δημήτρης (για τους φίλους Μήτσος) Παπαγγελόπουλος. Οι απόφοιτοι του σχολείου μας έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται υπερήφανοι για το συμμαθητή μας στην κυβέρνηση της (πρώτης φοράς) Αριστεράς. Πιστεύω ότι θα αισθάνονται την ίδια υπερηφάνεια και οι παλιοί συμμαθητές του απ' το μακρινό Νοέμβρη του 73 Βασίλης και Αλέκος, και υποθέτουμε ότι θα πιστεύουν ότι ο αγώνας τώρα δικαιώνεται. Συγχαρητήρια από την τάξη μας...

ektoΚασσιανή και φέτος!

Όπως κάθε χρόνο, όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα η χορωδία του ekto1970 θα ψάλει στον Ιερό Ναό Παμμέγιστων Ταξιαρχών, στην Οδό Στησιχόρου 6.

Ιδιαίτερα τη Μεγάλη Τρίτη στις 8μ.μ., θα ψάλλει το περίφημο Δοξαστικό της Κασσιανής, σε σύνθεση Πολυκράτη, για ορθόδοξη πολυφωνική εκκλησιαστική μουσική.

Ελάτε για να ακούσετε το "εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή" από τους δικούς σας ανθρώπους, όπως παλιά.

VasDim

Παρουσίαση Βιβλίου

Την Παρασκευή 13 Μαρτίου, στο φιλόξενο χώρο των εκδόσεων Γαβριηλίδη (Αγ.Ειρήνης 17, Μοναστηράκι), θα γίνει η παρουσίαση του συγκλονιστικού βιβλίου της Αντωνίας Ζεβόλη - Νταουντάκη «Η Φαμέγια».

Πρόκειται για μια ηθογραφία με λαογραφικά στοιχεία σε χρονική εξέλιξη, από τις αρχές του 20ου αιώνα έως τις μέρες μας. Η ιστορία μιας οικογένειας από τα βουνά της νότιας Κρήτης στην Αθήνα και παράλληλα η ιστορία της χώρας της ίδιας. Η Ελλάδα που κλαίει και πονάει, η Ελλάδα που χαίρεται και γελάει, η Ελλάδα που γλείφει τις πληγές της και προχωράει σε πείσμα των αντιξοοτήτων. Αυτή που ονειρεύεται, που δικαιώνεται, που απογοητεύεται, που ξαναρχίζει και δεν σταματά. Ο άνθρωπος, η οικογένεια, το σύνολο, εμείς. Εμείς που ακούσαμε για την ένωση της Κρήτης, τους Βαλκανικούς, το μεγάλο πόλεμο, την Μικρασιατική καταστροφή, την κατοχή, την πείνα, τον εμφύλιο και τα μετέπειτα χρόνια, τις εξορίες, τους αγώνες. Εμείς που ζήσαμε τη χούντα, τη μεταπολίτευση, την πτώχευση. Εμείς που είδαμε την εσωτερική μετανάστευση χωρίς να υποψιαζόμαστε το πρόβλημα της διπλανής πόρτας. Εμείς είμαστε αυτό το βιβλίο. Τα μέλη της οικογένειας της Φαμέγιας. 

Η Αντωνία Ζεβόλη (σύζυγος του Δημήτρη Ζεβόλη - ΣΤ' Γυμνάσιο 1969), έγραψε ένα καταπληκτικό κείμενο 500 σελίδων που δεν σε αφήνει να το αφήσεις. Η αφήγηση μεστή, κινηματογραφική, με κάθε κεφάλαιο να το αφηγείται διαφορετικό μέλος της οικογένειας, να συναρπάζει και να καθηλώνει. Οι εικόνες να διαδέχονται η μια την άλλη και παράλληλα να «ακούμε» τις μουσικές μιας βιωματικής αφήγησης με μυστικές ή λιγότερο μυστικές προεκτάσεις. Η Φαμέγια μάς συγκλόνισε. Δεν διαβάσαμε βιβλίο. Ξαναείδαμε τον Θίασο. Αν ζούσε ο Θ.Αγγελόπουλος πιθανότατα να είχε ήδη αρχίσει να γράφει το νέο σενάριο.

Ευχόμαστε σύντομα η Αντωνία να μας εκπλήξει και πάλι με κάποιο νέο κείμενο, το ίδιο δυνατό με αυτό. Προς το παρόν, θα την ακούσουμε με ιδιαίτερη χαρά στην επίσημη παρουσίαση της Φαμέγιας, στις 13/3, 8.30μμ, Αγ.Ειρήνης 17, κοντά στο μετρό Μοναστηράκι.

 (από το ekto1972)

ektoInfo:

http://www.culturenow.gr/33553/h-famegia-antwnia-zevolh-ntaoyntakh

http://www.gavrielidesbooks.gr/showtitle.aspx?vid=1890

https://www.ianos.gr/i-famegia.html

http://www.politeianet.gr/books/9789605762476-zeboli-ntaountaki-antonia-gabriilidis-i-famegia-241009

Μιχάλης Χαντάς

«Ψυχολογικές παγίδες»

Εκδόσεις Αρμός

του συμμαθητή μας Μιχάλη Χαντά.

Μισό αιώνα πριν..

Προτελευταία εκδρομή του σχολικού έτους 1969-1970. Η εκδρομή στην Υδρα με τον "Πορτοκαλί Ήλιο" έγινε στο τέλος της Πέμπτης γυμνασίου. Στο τέλος της Εκτης το 1970 κάναμε την εκδρομή στην Ζάκυνθο. Τη φωτογραφία έχει στην κατοχή του ο συμμαθητής μας Χαμπίπης και μας την έστειλε.

Γεννητούρια...

Είναι γεγονός.
Σήμερα 11-9-2014 και ώρα 10.15.

Του Αχιλλέα και της Μάρβας ο γιος.

Ετσι μάθαμε ότι η Μάρω κι ο Βασίλης απέκτησαν εγγονό.

Ευχόμαστε στους ευτυχείς γονείς και στους ευτυχέστερους γονείς του Αχιλλέα και της Μάρβας, (δεν μας πάει ακόμα να σας πούμε γιαγιά και παππού), να είναι υγιείς χαρούμενοι και για το νεώτερο Δημητρόπουλο να είναι υγιής και χαρούμενος και όταν μεγαλώσει να γίνει ότι επιθυμεί ο ίδιος. 

Και στα επόμενα!!!

 

ΖΉΤΩ ΤΟ ΕΚΤΟ ΤΟ ΗΡΩΙΚΟ

   Εκείνο που θυμάμαι βλέποντας αυτή τη φωτογραφία είναι ότι 100 μέτρα παρακάτω,μπαίνοντας στη Πανεπιστημίου ξεχάστηκα η κουράστηκα με αποτέλεσμα να μεγαλώσει η γωνία μεταξύ σώματος και κονταριού.

Τότε άκουσα μια φωνή από το πεζοδρόμιο που με έκανε ράκος: "Σημαιοφόρε σου έπεσε !

Παρ'ολα αυτά :ΖΉΤΩ ΤΟ ΕΚΤΟ ΤΟ ΗΡΩΙΚΟ !

Λευτέρης.

ektoQuiz

Βρείτε τους συμμαθητές! Αν δεν τους βλέπετε καλά, κάντε κλικ πάνω στη φωτογραφία για μεγέθυνση. Για διευκόλυνσή σας, φτιάξαμε και μια έκδοση από κάτω με αριθμούς. (Hint: οι εικονιζόμενοι δεν είναι όλοι της Τάξης μας).

Γιάννης Μούτσιος..

Με θλίψη πληροφορηθήκαμε την απώλεια του Γιάννη Μούτσιου,  πατέρα του συμμαθητή μας Κώστα. Θερμά συλλυπητήρια στο αγαπημένο συμμαθητή μας και τους οικείους του για την οδυνηρή απώλεια και ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σκεπάσει τον αγαπημένο του πατέρα.

Παύλος Μώτος

"Η Αθήνα σιγά σιγά ξεμάκρυνε. Ρούφηξα όσο περισσότερες από τις εικόνες της μπορούσα ώσπου οι Γερμανοί έκλεισαν τις πόρτες. Το βαγόνι σκοτείνιασε μεμιάς, ο αέρας λιγόστεψε και η ατμόσφαιρα έγινε αποπνικτική. Μη έχοντας τι να κάνω, έπεσα για ύπνο. Χάθηκα σ' ένα θλιμμένο όνειρο. Παρακολουθούσα αιωρούμενος στο ταβάνι τη στιγμή που η είδηση της αναχώρησής μου για τα τάγματα εργασίας της Γερμανίας έφτανε στο σπίτι μου....".

Είναι Αύγουστος 1944. Ο Παύλος Μώτος, που έχει συλληφθεί στις 9 Αυγούστου στο μπλόκο στο Δουργούτι μαζί με εκατοντάδες άντρες της γειτονιάς του, και έχοντας περάσει από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου όπου κρίθηκε ιατρικώς ικανός, οδεύει προς το Κάισλινγκεν της Βαδης - Βυρτεμβέργης, ένα από τα πλέον σκληρά στρατόπεδα εργασίας των ναζί. Η μαρτυρία του, ντοκουμέντο εξαιρετικής σημασίας, καθώς φαίνεται να είναι η μοναδική, για τα ελληνικά τουλάχιστον δεδομένα, αφήγηση έγκλειστου σε ναζιστικό στρατόπεδο εργασίας, όπως μας επιβεβαιώνει και ο ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ, και γραμμένη "εν θερμώ" από την απελευθέρωση μέχρι την επιστροφή του στην Ελλάδα, αποτυπώνεται στο βιβλίο Ο Τελευταίος του Κάισλινγκεν (εκδ. Τόπος).

Η ημερολογιακή αποτύπωση του εγκλεισμού και των δεινών που υπέστη ο Παύλος Μώτος, επεξεργασμένη αφηγηματικά, από την ιστορική ερευνήτρια Μαρία Σαμπατακάκη που πραγματοποίησε την ιστορική έρευνα, την επιμέλεια και υπογράφει το επίμετρο του βιβλίου, επαναφέρει στο προσκήνιο τα εν πολλοίς αποσιωπημένα, στρατόπεδα εργασίας αναδεικνύοντας τις μεθόδους και τη διεστραμμένη επινοητικότητα του χιτλερικού καθεστώτος. Βέβαια η ιστορία των πολέμων έχει να αφηγηθεί αμέτρητες ιστορίες καταναγκαστικής εργασίας των υποτελών, ωστόσο στο κομμάτι της εξόντωσης των υποταγμένων μέσω στρατοπέδων εργασίας μάλλον αποτελεί εφεύρεση των ναζί.

"Δεν ήταν στρατόπεδα εξόντωσης", διευκρινίζει ο Χάγκεν Φλάισερ, "όμως οι συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων ήταν τέτοιες που πολύ συχνά οδηγούσαν στην εξόντωσή τους. Τα στρατόπεδα εργασίας τα εφήυραν, προκειμένου να εξασφαλίζουν με μια σταθερή ροή τα απαιτούμενα αντρικά εργατικά χέρια στη βιομηχανία και τα δημόσια έργα της χώρας που είχαν αφαιμάξει τα πολεμικά μέτωπα", εξηγεί ο γνωστός ιστορικός δίνοντας το γενικό περίγραμμα των στρατοπέδων εργασίας. Προσθέτει μάλιστα ότι "οι υπεύθυνοι αυτών των στρατοπέδων ήξεραν γι' αυτή τη μεγάλη πιθανότητα θανάτου των κρατουμένων αλλά δεν τους ενοχλούσε γιατί ανά πάσα στιγμή είχαν τη δυνατότητα να τα τροφοδοτούν με ανθρώπινο δυναμικό από τις χώρες που είχαν καταλάβει. Μετά το '43, όμως, όταν πια και οι ναζί είχαν διαπιστώσει ότι οι ανθρώπινες εφεδρείες δεν ήταν ανεξάντλητες, αναθεωρούσαν την αρχική στάση τους και κατέφευγαν στα γνωστά μπλόκα, προκειμένου πια να εξασφαλίσουν εργατικό δυναμικό".

Ωστόσο η Μαρία Σαμπατακάκη, στο επίμετρό της αναδεικνύει μία ακόμα πτυχή, ενδιαφέρουσα και σημαντική ιδιαιτέρως στις μέρες μας, για τον ρόλο των στρατοπέδων εργασίας, συνδέοντάς τα με τους "γκαστερμπάιτερ" της δεκαετίας του '50. "Η μαρτυρία του Παύλου έρχεται επίκαιρα να υπενθυμίσει μια πλευρά του εθνικοσοσιαλισμού που περνά απαρατήρητη σχεδόν, επισκιάζεται από τις πράξεις βίας και τις φρικαλεότητές του" γράφει. Ουσιαστικά μας δίνει την "αρχαϊκή εικόνα του εκφασισμού της εργασίας", ένα ζήτημα που "βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με μια διαδικασία συγκέντρωσης της οικονομίας του πλούτου, εις χείρας ενός διευθυντηρίου πατρικίων, που για να κάνει ευκολότερα τη δουλειά του, φρόντιζε να χωρίσει τους ανθρώπους σε πρώτης και δεύτερης διαλογής".

Ταυτόχρονα, όμως, αφορά κι εμάς σήμερα, καθώς μέσα απ' αυτά τα στρατόπεδα εργασίας και "η αποφυγή ή η αποτυχία ξεκάθαρης καταδίκης εκείνου του οικονομικού παρασκηνίου από τη διεθνή κοινότητα έδωσε την ευκαιρία επιβίωσης και αναβίωσης στοιχείων του και μετά τον τερματισμό του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Κραυγαλέες συγγένειες εμφανίζει το λεγόμενο "γερμανικό οικονομικό θαύμα", το μοντέλο ανασυγκρότησης της Δυτικής Γερμανίας, που ακολούθησε τη δεκαετία του '50. Εμπνευστής και εκτελεστής του ο Λούντβιχ Έρχαρντ. Οι "γκαστερμπάιτερ", αλλοδαποί φιλοξενούμενοι εργάτες της ίδιας εποχής, αποτελούν επίσης ευθεία συνέχεια της εθνικοσοσιαλιστικής αντίληψης περί εργασίας".

Ο Παύλος Μώτος ήταν 23 χρόνων όταν συνελήφθη στις 9 Αυγούστου του '44. "Είχε παντρευτεί πριν από ένα χρόνο τη μητέρα μου. Το γαμήλιο δώρο τους ήταν μια φραντζόλα ψωμί!" μας λέει ο γιος του Λευτέρης (ΣΤ' Γυμνάσιο 1970), στα χέρια του οποίου βρίσκεται το πρωτότυπο του ημερολογίου του πατέρα του, το οποίο παρέμεινε ανέκδοτο για σχεδόν επτά δεκαετίες έως ότου παραδόθηκε στη Μαρία Σαμπατακάκη. Προορίζεται, πλέον να κατατεθεί σε κάποιο αρχείο, προκειμένου να έχει άμεση πρόσβαση η ιστορική κοινότητα. Γραμμένο "από τον Απρίλιο του '45 που απελευθερώθηκε μέχρι τα τέλη Αυγούστου. Ο πατέρας μου γύρισε στην Ελλάδα 1 Σεπτεμβρίου του 1945. Στην Ντακότα της επιστροφής, κατέγραψε και τα 44 ονόματα των συγκρατουμένων του που μπήκαν στο αεροπλάνο".

Από την αφήγηση του Παύλου Μώτου, εμποροϋπαλλήλου στο κατάστημα υφασμάτων του και συγγραφέα, λάτρη της τέχνης, Σπύρου Παναγιωτόπουλου, και στη συνέχεια στο "Λυών" και τον Ιωσηφίδη του Πειραιά, αποτυπώνεται ανάγλυφα το κλίμα και οι απάνθρωπες συνθήκες εγκλεισμού των κρατουμένων. "Μας αποβίβασαν στο Κάισλιγνγκεν, όπου μας παρέλαβαν αξιωματικοί της Τοτ" διαβάζουμε από την ημερολογιακή καταγραφή με ημερομηνία 28 Αυγούστου 1944. "Οργανωμένο στρατόπεδο δεν υπήρχε. Δυο παράγκες ξύλινες όλες κι όλες. Μας υπέδειξαν τη μία. Ήταν μισό μέτρο κάτω απ' το χώμα, δίχως παράθυρα, είχε μόνον μερικούς φεγγίτες. Μπήκαμε μέσα και φτιάξαμε προχείρως κάποια κρεβάτια. Για σαράντα οκτώ ώρες μας άφησαν νηστικούς και με τη δικαιολογία ότι είχαμε πάρει φαγητό στο τρένο και είχαμε αποθέματα. Η αλήθεια είναι πως κατά τη διαδρομή τρώγαμε από το δέμα του Ερυθρού Σταυρού. Οι Γερμανοί το μόνο που μας έδιναν ήταν μια κουραμάνα στα έξι και μια κονσέρβα στα οκτώ κάθε δύο μήνες".

Ο πατέρας μου, μας λέει ο Λευτέρης Μώτος, "αισθάνθηκε την ανάγκη να καταγράψει αυτά που έζησε. Μας αφηγούνταν μάλιστα διάφορα περιστατικά από εκείνη την περίοδο. Μας έλεγε για τη δουλειά, δούλευαν σε τούνελ, για τον βομβαρδισμό του Ουλμ, μιλούσε ιδιαίτερα για τα σκασιαρχεία του από το στρατόπεδο όπου πήγαινε στα διπλανά χωριά για να εξασφαλίσει λίγο φαΐ δουλεύοντας στα χωράφια, είχε τις καλύτερες εντυπώσεις από τις Γερμανίδες γυναίκες στα χωριά που έδιναν δουλειά στον ίδιο και τους υπόλοιπους που το έσκαγαν μαζί και τους τάιζαν και τους φρόντιζαν. Μας έλεγε πως συχνά αντάλλασσε τη φέτα το ψωμί που τους έδιναν στο στρατόπεδο για ένα ή μερικά τσιγάρα, για τις κακουχίες, τα κρυοπαγήματα, αλλά και για τα χαρτόνια που βάζανε κάτω από τα πουκάμισα, αφού ήταν καλοκαίρι όταν τον έπιασαν, προκειμένου να αντιμετωπίσουν το φοβερό γερμανικό κρύο".

Ιδιαίτερα η αφήγηση, όπως φαίνεται από τα μέρη της που δημοσιεύουμε. Ιδιαίτερα της πρώτης του απόδρασης από το στρατόπεδο, του σκασιαρχείου που ξεκίνησε στις 8 Νοεμβρίου 1944 και επαναλήφθηκε αρκετές φορές μέχρι την απελευθέρωση.

"8 Νοεμβρίου 1944

Την πρώτη μου απόδραση την έκανα στις 8 Νοεμβρίου, των Ταξιαρχών. Ξεφόρτωνα χαλίκι από 'να βαγόνι στην 'κοιλάδα του θανάτου'. Οι χιονονιφάδες έπεφταν πυκνές και χοντρές πάνω στην κουβέρτα που φορούσα για κάπα. Η υγρασία τους την είχε ποτίσει για τα καλά. Έσταζε και βάρυνε. Ξενηστικωμένος όπως ήμουν, την ένιωθα ασήκωτη, σαν να 'χα πενήντα οκάδες βάρος στην πλάτη. Το μεσημέρι κάναμε διάλειμμα. Η σούπα που μας έφεραν είχε τη γεύση μπουγαδόνερου. Την έχυσα, πλησίασα τον φίλο μου Στέφανο Κορολόγο και του ψιθύρισα: 'Εγώ δεν βαστώ άλλο, θέλω να φάω, τι λες, φεύγουμε;'. Μου έγνεψε 'ναι'. (...) Φτάσαμε στην κορυφή με κόπο, έπειτα μας πήρε η κατηφόρα. Το γειτονικό χωριό απείχε μόλις τρία χιλιόμετρα. Βρήκαμε μια κοπελίτσα να σκάβει το περιβόλι της και της γυρέψαμε δουλειά. Μας δέχτηκε δίχως επιφύλαξη. Όταν τελειώσαμε, ήρθε η μάνα της και μας οδήγησε στο σπίτι τους. Μπήκαμε μέσα με κάποια συστολή. Μας έδωσε νερό και σαπούνι. Είχα μήνες να πλυθώ. Καθάρισα χέρια και μούτρα κι ένιωσα μεγάλη ευχαρίστηση. Μας ετοίμασε όλου του κόσμου τα καλά: μακαρόνια, κρέας, πατάτες, ψωμί μπόλικο, μαρμελάδα κι από ένα πακέτο τσιγάρα. Φάγαμε όσο μπορούσαμε, χαιρετήσαμε και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού. Με μεγάλη προφύλαξη επιστρέψαμε το βράδυ στην παράγκα".

Πηγή: "Ο Τελευταίος του Κάισλινγκεν", Πόλυ Κρημνιώτη, Η ΑΥΓΗ 30.3.2014

"Στην Ντακότα της επιστροφής, κατέγραψε και τα 44 ονόματα των συγκρατουμένων του που μπήκαν στο αεροπλάνο".

Βιβλίο του καθηγητή μας κ.Λίνου Μπενάκη στα επτακόσια του 20ου αιώνα που ξεχώρισαν.

Στον τόμο «Τα 700 Ελληνικά Βιβλία του 20ού Αιώνα που ξεχώρισαν» των Κ.Στάικου - Κ.Παπαγεωργίου (εκδ. ΑΤΩΝ), συμπεριλαμβάνεται και το έργο του αγαπημένου μας καθηγητή Δρος Λίνου Μπενάκη, «Βυζαντινή Φιλοσοφία, Κείμενα και Μελέτες». Όπως σημειώνουν οι συγγραφείς, ο τόμος εκδόθηκε με σκοπό να ιχνογραφήσει την έκφραση σημαντικών ανθρώπων του πνεύματος και του κόσμου των καλλιτεχνών του 20ού αιώνα, όπως αυτή αποτυπώνεται στα βιβλία τους. Τα βιβλία που επιλέχτηκαν απευθύνονται, κυρίως, στο ευρύτερο καλλιεργημένο κοινό και όχι στην καθαρά επιστημονική κοινότητα. Οι θεματικές ενότητες περι­λαμβάνουν βιβλία Αρχαιολογίας και Αρχιτεκτονικής, εργαλεία Γλωσσολογίας, βιβλία που μαρτυρούν τον χαρακτήρα της εκδοτικής δραστηριότητας κατά τον 20ό αιώνα, βιβλία που σκιαγραφούν, μελετούν και ρίχνουν φως σε επιμέρους πτυχές της Ιστορίας μας, από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας, βιβλία σχετικά με τη λαϊκή μας παράδοση και την τέχνη, και βιβλία ιστορημένα κατά τους βυζαντινούς και μετα­βυζαντινούς χρόνους. Δύο κεφάλαια, εξάλλου, αφιε­ρώνονται σε βιβλία φιλοσοφικού και φιλολογικού περιεχομένου, ενδεικτικά του υψηλού βαθμού καλλιέργειας της Φιλοσοφίας και της Φιλολογίας κατά τον 20ό αιώνα.

Συγγραφέας: Κ. Σπ. Στάικος – Κ. Γ. Παπαγεωργίου

ΣΧΗΜΑ: 17 x 24 cm. – 608 ΣΕΛΙΔΕΣ

ISBN: 978-618-80522-1-5 

Στο συγγραφικό του έργο ο Κύριος Μπενάκης ασχολείται με θέματα της Αρχαίας Ελληνικής, της μετακλασικής και κυρίως της Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλοσοφίας. Υπενθυμίζουμε παρακάτω όσα βιβλία του αγαπημένου μας καθηγητή έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα και τα οποία μπορείτε να αναζητήσετε σε βιβλιοθήκες και κεντρικά βιβλιοπωλεία, καθώς και στα γνωστά ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία του διαδικτύου. Τα στοιχεία τους είναι:

• «Μεταβυζαντινή φιλοσοφία 17ος – 19ος αιώνας. Έρευνα στις πηγές». Παρουσία, Αθήνα 2001, 255 σελ. ISBN 960-7956-68-0

• «Βυζαντινή Φιλοσοφία. Κείμενα και Μελέτες», Παρουσία. Αθήνα 2002, 717 σελ. ISBN 960-7956-83-4

• «Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία. Ιστοριογραφικά και Ερευνητικά Δημοσιεύματα». Παρουσία, Αθήνα 2004, 334 σελ. ISBN 960-7956-92-3 

• «Μνήμη Πέντε Φιλοσόφων. Μνήμη Ι.Ν.Θεοδωρακόπουλου, Π.Κ.Κανελλόπουλου, Κ.Δ.Τσάτσου, Ε.Π.Παπανούτσου, Β.Ν.Τατάκη. Κείμενα για τους πέντε φιλοσόφους Βιογραφικά Σημειώματα και Εξαντλητική Εργογραφία τους». Παρουσία, Αθήνα 2006, 231 σελ. ISBN 960-9241-50-6

• Linos G. Benakis, «Michael Psellos: Kommentar zur Physik des Aristoteles». Editio princeps. Einleitung, Text, Indices. Corpus Philosophorum Medii Aevi, Commentaria in Aristotelem Byzantina 5. Academy of Athens, Athens 2008, ΙΧ-94-450 σελ. ISBN 978-960-404-124-4

• «Ιαμβλίχου Προτρεπτικός επί Φιλοσοφίαν. Όπου και ο Προτρεπτικός του Αριστοτέλους τα Πυθαγόρεια Συμβολικά Παραγγέλματα και ο Ανώνυμος Σοφιστής του 5ου Αιώνος». Εισαγωγή, αρχαίο κείμενο, νεοελληνική μετάφραση και ερμηνευτικές σημειώσεις. Ακαδημία Αθηνών, Κέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας, Αθήνα 2012, 35+256 σελ. ISBN 978-960-404-247-0

• «Βυζαντινή Φιλοσοφία Β», Παρουσία, Αθήνα 2013, 544 σελ. ISBN 978-6652-40-0

Τέλος, ευχόμενοι στον αγαπημένο μας καθηγητή να είναι πάντα καλά, να δημιουργεί και να εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να μας «διδάσκει» με τα έργα του, παραθέτουμε τη σχετική σελίδα που είναι αφιερωμένη σε εκείνον, στον τόμο «Τα 700 Ελληνικά Βιβλία του 20ού Αιώνα που ξεχώρισαν»:

«Χ.Α.», μια παλιά ιστορία

Αγαπητοί παλιοί συμμαθητές και φίλοι,

Πιστεύοντας ότι ο δίαυλος επικοινωνίας που διατηρούμε δεν πρέπει να περιορίζεται στη συντήρηση της μνήμης των μαθητικών μας χρόνων και μετά από προτροπή κάποιων από εσάς, επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις σε ένα θέμα επίκαιρο, αλλά και διαχρονικό.

Κατά τη γνώμη μου οργανώσεις και κόμματα του είδους της Χ.Α., δεν δημιουργούνται με παρθενογένεση. Πίσω τους βρίσκονται συγκεκριμένα πολιτικοοικονομικά συμφέροντα που υποκινούν τη δημιουργία τους, τις χρηματοδοτούν, τις στηρίζουν ποικιλότροπα, και όταν κρίνουν σκόπιμο, τις διαλύουν, και τις ανασυσταίνουν με άλλη «ταμπέλλα», όταν τις χρειαστούν ξανά (ας θυμηθούμε την μεταπολεμική τύχη των στελεχών της φασιστι-κής δικτατορίας 1936-1941 και των δοσίλογων κατά την τριπλή Κατοχή, καθώς και αυτών που ήταν πίσω από την άλλη δικτατορία, στη διάρκεια της οποίας ανδρωθήκαμε).

Τα τελευταία ~80 χρόνια, ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες, οι εν λόγω δομές έμεναν σε ύπνωση, ξαναεμφανίζονταν, έμπαιναν στα κοινοβούλια, ενίοτε δε και τα καταργούσαν και «οικειοθελώς» (βλέπε τί έγινε το 1933 σε μια από τις τότε πιο πολιτισμένες χώρες του κόσμου, τη Γερμανία). Ο κύκλος αυτός θα επαναλαμβάνεται, όσο το σύστημα τις χρειάζεται και όσο εμείς παρακολουθούμε «από τον καναπέ» τι συμβαίνει γύρω μας.

"Έφυγε" η μητέρα του Γιάννη Αγαλιανού

Αγαπητέ φίλε και συμμαθητή μας Γιάννη,

Ειλικρινή συλλυπητήρια για την απώλεια της μητέρας σου. Η ψυχή της να σου δίνει δύναμη και να φωτίζει τον δρόμο σου.

Με αγάπη,

Οι συμμαθητές σου.