Ένα ποτήρι κρασί. Και όταν αδειάσει τι μένει; Αυτή η παράξενη γεύση στο στόμα; Αυτή η γλυκιά ζαλάδα στο μυαλό;
Το Blog (το παιδί όλων μας) έκλεισε ένα χρόνο. Γεννήθηκε πριν ένα χρόνο, έκανε τα πρώτα δειλά βήματα και τώρα είναι ολόκληρο παλληκάρι! Είναι το πρώτο παιδί με πολλούς πατεράδες και καμία μάνα.
Αισθάνομαι σαν τον πατέρα, που δεν μπόρεσε να παραστεί στα γεννητούρια, αλλά ήμουν μπροστά όταν έκανε τα πρώτα του βήματα, όταν ψέλλισε τις πρώτες του λέξεις……
Στη ζωή μου πέρασα πολλά. Ανέβηκα, σκόνταψα έπεσα και ξανασηκώθηκα αρκετές φορές. Γνώρισα φίλους και «φίλους». Τώρα όμως ξέρω πως, ότι τρικυμίες κι αν συναντήσω, σ’ αυτό το λιμάνι θα βρίσκω πάντα την ηρεμία. Αλήθεια, τι ειρωνεία! Αγωνιζόμαστε στη ζωή μας και ψάχνουμε κάτι που δεν το ξέρουμε κι αυτό είναι δίπλα μας και δεν χρειάζεται ούτε αγώνας ούτε μεγάλη προσπάθεια για να το βρούμε.
Φίλοι μου, θέλω να πω πολλά αλλά δεν μπορώ. Ίσως αυτά που αισθάνομαι μπορούν να ειπωθούν με μία φράση.
Σας ευχαριστώ όλους.
