ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΡΡΕΝΩΝ ΑΘΗΝΩΝ 1964 - 1970

Συνεχίζοντας το οδοιπορικό στις τάξεις και στους καθηγητές του Έκτου Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών από το 1964 μέχρι το 1970, ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε τους φιλόλογους της διαδρομής μας μετά τους μαθηματικούς. Η σειρά είναι τυχαία και δεν θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς ίσως επειδή σε όλες τις χρονιές τα μαθήματα στις δύο πρώτες ώρες ήταν ή Ελληνικά ή Μαθηματικά, ή το αντίστροφο. Έτυχε να ξεκινήσω από τα Μαθηματικά.
Ας αρχίσουμε λοιπόν το φιλολογικό ταξίδι στο σχολειό μας, ένα ταξίδι που είχε λίγους σταθμούς έμελε όμως να είναι πολύ σημαντικό στην ζωή μας, γιατί ασυνείδητα ίσως μας οδήγησε στο δρόμο της πραγματικής γνώσης όπως αυτή διατυπώθηκε και συνεχίζει στο γραπτό λόγο από σπουδαίους ανθρώπους. Δεν ξέρω αν οι δάσκαλοι της εποχής εκείνης ή η δικιά μας δίψα για γνώση ήταν εκείνα που έβαλαν σε δρόμο την αγάπη για το λόγο και την τέχνη του, και μαζί μ’ αυτόν και τις άλλες μορφές έκφρασης. Γυρίζοντας όμως τα χρόνια πίσω δεν μπορώ παρά να ξεχωρίσω εκείνους που μας έδειξαν το δρόμο, που μας βόηθησαν να κάνουμε τρόπο ζωής την αναζήτηση της αλήθειας μέσα από τον άνθρωπο και τα έργα του. Τα μαθηματικά και η φυσική ήταν τα μαθήματα εκείνα που μας βοήθησαν στον επαγγελματικό μας δρόμο, όξυναν τη σκέψη και την έκαναν έτοιμη να πλατύνει και να χυθεί στον απέραντο ωκεανό της ανθρωπιστικής παιδείας, που με τη σειρά της στάθηκε δίπλα μας βοηθώντας μας να μάθουμε καλύτερα τον άνθρωπο και τις σκέψεις του τα έργα του τους ορίζοντές του, και να μπορέσουμε να διαχειριστούμε την υπαρξιακή αγωνία βρίσκοντας δρόμους μέσα από τον επιστημονικό ορθολογισμό και όχι μόνο.
Η πρώτη Γυμνασίου στο Α2 προσδιορίστηκε σημαντικά από τους καθηγητές που μας παρέλαβαν και ιδιαίτερα το Μαθηματικό και τον Φιλόλογο. Γρήγορα αρχίσαμε να προσαρμοζόμαστε στην νέα πραγματικότητα που ήθελε άλλον δάσκαλο για διαφορετικά μαθήματα, έχοντας μάθει στο δημοτικό να έχουμε ένα δάσκαλο για όλα.

Α.Λ.(Pt12)

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΡΡΕΝΩΝ ΑΘΗΝΩΝ 1964 - 1970

Όλες οι χρονιές στη σχολική διαδρομή έβαζαν κάποια καινούργια εμπειρία στην εφηβική μας ζωή και μας έφερναν πιο κοντά μιας και γνωριζόμασταν καλύτερα και αποκτούσαμε ισχυρότερους δεσμούς μέσα από παρόμοιες συνήθειες και γούστα. Όταν διαμορφώθηκαν τα δύο τμήματα στην τετάρτη τάξη το κλασσικό και το πρακτικό, χωρίς να χάσουμε τους δεσμούς με τους συμμαθητές και φίλους που άλλαξαν τμήμα σιγά σιγά αρχίσαμε να δενόμαστε πιο πολύ με εκείνους που θα συνεχίζαμε το σημαντικότερο και πιο δύσκολο κομμάτι της Γυμνασιακής μας ζωής. Η απόφαση σε πιο τμήμα θα πάμε πάρθηκε από τους περισσότερους στη βάση της κατεύθυνσης σπουδών που θα ακολουθούσαμε. Σε αρκετούς το κριτήριο επιλογής ήταν η κακή σχέση με τα Αρχαία (για τους πρακτικούς), ή με τα Μαθηματικά (για τους κλασσικούς). Εμείς λοιπόν που διαλέξαμε το πρακτικό εκτός από την αντιπάθειά μας στα Αρχαία, τα οποία μετά από χρόνια δεν φαίνεται να έφταιγαν τόσο πολύ, σκεφτόμασταν με δέος να κάνουμε και Λατινικά και μάλιστα να δώσουμε εισαγωγικές εξετάσεις στη γλώσσα αυτή. Αποτυχία εγγυημένη. Όλα αυτά τα ισοφάριζε η Φυσική και η Χημεία που δεν ήταν βέβαια Μαθηματικά αλλά είμαστε πιο εξοικειωμένοι όλα τα προηγούμενα χρόνια και μας φαίνονταν λιγότερο Μαθηματικά.
Η τετάρτη ήταν η τάξη προσαρμογής, η πέμπτη η τάξη της δημιουργίας και η τελευταία ήταν η τάξη της ωριμότητας. Στην τετάρτη εκτός από την Καραγιώργη που ήταν η γυμνασιακή μας μοίρα , την είχαμε από τη δευτέρα Γυμνασίου μέχρι τέλος, δεν αποχωριστήκαμε τον Μαλαξιανάκη ενώ περιμέναμε να έχουμε καθηγητή το Τζάουλ, που ήταν το βαρύ πυροβολικό της Φυσικής, συναντηθήκαμε και με τον Κορώνη που ήταν το βαρύ πυροβολικό των Μαθηματικών αφού περάσαμε ένα δοκιμαστικό εξάμηνο με τον Πίπη (κατά κόσμο Ευαγγελινό). Το πάνθεο των καθηγητών συμπλήρωνε ο Κακιούσης στα Γαλλικά, ο Μαρκάτος, ο Μπιας και κάμποσοι άλλοι.
Θα ήθελα να αρχίσω ένα μικρό οδοιπορικό στην εποχή που ξεκινάγαμε το Γυμνάσιο. Τελειώσαμε το δημοτικό το καλοκαίρι του 1964 και ήμασταν η πρώτη χρονιά που δεν δώσαμε εισαγωγικές εξετάσεις για να μπούμε στο Γυμνάσιο. Αυτό ήταν η πρώτη μας ανακούφιση. Αποστασιοποιημένοι από την εποχή εκείνη μας φαίνεται υπερβολικό το άγχος για τις εξετάσεις εισαγωγής στο Γυμνάσιο θυμάμαι όμως ότι ήταν αρκετά έντονο για να το θυμόμαστε τόσα χρόνια μετά. Οι επόμενες εξετάσεις που μας περίμεναν ήταν η εισαγωγικές από το Γυμνάσιο στο Λύκειο με το τέλος της τρίτης Γυμνασίου. Ευτυχώς μόλις τελειώσαμε την τρίτη η εθνοσωτήριος τις κατήργησε προς μεγάλη μας ανακούφιση.
Η πρώτη τάξη του Γυμνασίου μας που ξεκίναγε το φθινόπωρο του 1964, ήταν μια πολυάριθμη τάξη επειδή μάζευε παιδιά από μια τεράστια περιοχή που περιλάμβανε όλο το Νέο Κόσμο , το Κουκάκι τον Αη Γιάννη στη Βουλιαγμένης, το Μετς, την περιοχή Κυνοσάργους ακόμα και από τον Υμηττό, την Ηλιούπολη και την Αργυρούπολη.
Α.Λ. (Pt1)