Ήταν Σεπτέμβρης του 69, οταν για πρώτη φορά ήρθα στην Αθήνα μαζί με τους γονείς μου και μείναμε κοντά στον Άγιο Γεώργιο. Με το έγγραφο της μετεγγραφής, από το Γυμνάσιο Ιστιαίας, πήγα με την μητέρα μου στο Εκτο Γυμνάσιο. Εκεί συνάντησα τον αείμνηστο Κορώνη. Του έδειξα το έγγραφο και μου λέει είμαστε πατριώτες κατάγομαι από την Αγία Άννα.
Με πήγε στον Πρίαμο λέγοντας του: είναι δικό μου παιδί, και από τότε με φώναζε με το μικρό μου όνομα (ΘΕΟΦΑΝΗ). Με πήγε στη τάξη όπου συνάντησα όλους εσάς και είχα πολύ μεγάλο τρακ.
Με τον πρώτο που μίλησα ήταν ο Λευτέρης επειδή ήταν απουσιολόγος καιτο πρώτο μάθημα ήταν με την Βενετσιάνου. Στο διάλειμμα μίλησα με πολλούς όπως ο Αποστόλης, ο Βασίλης (μέναμε στην ίδια γειτονιά) ο Γιώργος ο Πουλής και αισθάνθηκα πολύ άνετα. Σε πολύ λίγο χρόνο με κάνατε φίλο σας και σας ευχαριστώ.
Μετά από 40 χρόνια αισθάνομαι άτυχος και τυχερός μαζί.
Ατυχος γιατί ήρθα αργά στη παρέα σας και δεν μοιράστηκα μαζί σας όλες αυτές τις ιστορίες που διαβάζω στην ιστοσελίδα μας και τυχερός γιατί σας γνώρισα και έγινα μέλος αυτής της ευλογημένης τάξης.
Σας ευχαριστώ όλους.
