Λευτέρη..

Λευτέρη θα του βάλεις απουσία;
Ελένη

Στον ουρανό..

Πολύ μουγκαμάρα έπεσε εκεί ψηλά κι ο θεός αποφάσισε να πάρει τον Κώστα με τη φυσαρμόνικα την κιθάρα και τα τραγούδια του μαζί του γιά να ζωντανέψει λίγο το "στέκι του"...
Α.Λουκόπουλος 

Στη Βενετία..

Ο Θόδωρος στη Βενετία τέλεσε τρισάγιο γιά τον συμμαθητή και φίλο του...
Θ. Δικόνιμος Μακρής

Παρών..

Κώστας Παπαγιαννίδης, παρών...
Ε. Μώτος

Αντίο φίλε Κώστα...

Φίλε κώστα καλό σου ταξίδι
Η τάξη του 70 εγινε φτωχότερη
Κουράγιο στη γυναίκα σου και στα παιδιά σου
Θα εισαι πάντα αναμεσά μας γιατί ΕΙΣΑΙ η ψυχή μιας Ευλογημένης τάξης
ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ
Φάνης Μακρής

Καπετάνιε, καλό ταξίδι...

Καπετάνιε, καλό ταξίδι. Περίμενες να έρθει η Αλκυόνα για να το σκάσεις. Μέθυσες απόψε τα 6 κορίτσια του Έκτου και κείνα αποκοιμήθηκαν αμέριμνα. Πήγες να οργώσεις τώρα άλλες θάλασσες και να τραγουδήσεις άλλα κύματα. Η αύρα σου όμως έμεινε πίσω μαζί μας. Στην καρδιά μας για πάντα.
Σ. Ροδόπουλος

Tίνος να πω τον πόνο μου...

Tίνος να πω τον πόνο μου να με παρηγορήσει
που νάναι φίλος μπιστικός να μη με μολοήσει
Αν τονε πω στη γειτονιά δα τονε φανερώσουν
και πράμα που ‘χαμε κρυφό δα πα να διαδώσουν
Κιαν τονε κρύψω μες στη γη βασιλικός δα γίνει
και σαν τονε ποτίζουνε δα με ξεφανερώνει...
Β. Σπινθάκης

Ρε Κώστα!!

Ρε Κώστα, γιατί τόσο νωρίς και τόσο ξαφνικά; Ησουνα σημείο αναφοράς της τάξης, δεν το είχες καταλάβει;;
Ν. Σταυρόπουλος

Εχε γειά αδελφέ μου Κώστα...

Εχε γειά αδελφέ μου Κώστα και καλή αντάμωση στη γειτονιά των αγγέλων, τον αντρειωμένο δεν τον κλαις κι εσύ έτσι θα μείνεις στη μνήμη μας γιά πάντα, σαν να ακούω τον Άσιμο να λέει:
ΡΕ ΜΠΑΓΑΣΑΑΑΑΑΑ.
Σαν αφιέρωμα στη θύμηση σου έβαλα τα δύο τραγούδια από τις περασμένες απόκριες που περάσαμε μαζί στην Καλαματα, έτσι σε θυμάμαι πάντα αδελφέ μου.

http://www.youtube.com/watch?v=Z0gvNQ6Ey-M

http://www.youtube.com/watch?v=nJV7s8zzdrs

Ντ. Νταλαχάνης

Κώστας Παπαγιαννίδης.

Ρε , είναι δυνατόν; Έφυγε ο Κώστας;

Τη πατήσατε! Δεν έφυγε.
Ο Κώστας είναι μαζί μας και μαζί με τους αγαπημένους του. Είναι στη παρέα μας και μας χαμογελάει και μας πειράζει και έχει ένα καλό λόγο για όλους μας και καθώς γελά μας λέει ότι εμείς τη πατήσαμε γιατί η κακή μας τύχη θα μας μεταμορφώσει σε λίγα χρόνια σε κάτι ξεκουτιασμένους γέρους που θα γκρινιάζουν αφόρητα, θα είναι πάντα κατσουφιασμένοι, μερικοί θα ξεχνούν και το όνομά τους και κάποιοι άλλοι θα ξοδεύουν τη σύνταξή τους σε πάνες, σε σιρόπια και σε χάπια πολύχρωμα και πολύμορφα !!
Ενώ αυτός θα μείνει πάντα ο ίδιος με τη κιθάρα, τη φισαρμόνικα και τα τραγούδια του να ηχούν στ αυτιά και στη καρδιά μας, όπως και με τις απίθανες περιγραφές και διηγήσεις του για το κάθε τι.
Άντε παναθεμά σας και ο Κωστας δεν είναι για κλάματα- τα συχαινόταν εξ άλλου- γιατί πάντα έβρισκε τρόπο και στα δύσκολα να βλέπει τα θετικά και τα όμορφα μέσα απ τη καθημερινότητα και να δίνει κουράγιο και δύναμη με το χαμόγελο που ο ίδιος έβαζε στα χείλια μας.
Ρε σείς, το ξέρετε ότι όταν βρεθήκαμε περσι μετα απο 40 χρόνια ήταν ο μόνος άμεσα αναγνωρίσιμος και που τουλάχιστον εμένα με γύρισε με ταχύτητα φωτός στα ανέμελα νεανικά μας χρόνια? Ενώ όλοι οι υπόλοιποι είμαστε απο μέτριοι έως άθλιοι...! Μη γελάτε, αυτή είναι η αλήθεια βρε...
Αυτό του το χρωστάω και εγώ και όλοι μας πιστέυω και λυπάμαι που δεν πρόλαβα, μέσα στο γενικό χαμό εκείνης της βραδιάς,να του το πω.
Του το γράφω όμως τώρα και αν δε προλάβει να το διαβάσει απόψε που θα ασχολείται με όλα όσα εσείς του λέτε και του γράφετε με τη καρδιά και το νού σας, να του το πείτε αύριο σας παρακαλώ που θα βρεθείτε στις 4 το απόγευμα.
Και αν βρείτε ευκαιρια, πείτε στην Ελένη του και τα παιδιά του ότι νιώθουμε τυχεροί που έχουμε (όχι είχαμε) το Κώστα φίλο απ τα παιδικά μας χρόνια.
Βλέπετε εγώ είναι πολύ δύσκολο να φύγω απο την Ικαρία και να μπορέσω να έιμαι έγκαιρα στο ραντεβού μας, εκεί δίπλα στο ΣΤ Γυμνάσιο που μας έσμιξε πριν απο χρόνια και που και αυτο το έρμο τόσα πράγματα έχει να διηγηθεί για το Κώστα και τις μαθητικές παλαβομάρες μας!
Και κάτι ακόμα. Αν σκεφτεί κανείς απο τη παλιοπαρέα να κάνει αύριο χαιρετισμό μη τυχόν και πει εκείνα τα τετριμένα  δεν θα σε ξεχάσουμε, κλπ γιατί θα είναι ασυγχώρητος.
Καλή αντάμωση και καλή δύναμη για αύριο γαμώτο μου...
Γ. Δογάνης

Αντίο Καπετάνιε...

Πρώτη Γυμνασίου, Έκτο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών φθινόπωρο του 1964, Ζεύξιδος και Πυθέου, και Βουλιαγμένης.  Κι από πάνω η Ηλιουπόλεως, ο δρόμος  που οριοθετούσε το Πρώτο Νεκροταφείο προς τ’ απάνω και το τρίγωνο χωματένιο παρκάκι από κάτω εκεί που παίζαμε μπάλα. Εκεί που σαρανταδύο χρόνια μετά θα ξανασυναντηθούμε.

 Παιδιά με κοντά παντελονάκια φοβισμένα μπαίναμε σε ένα καινούργιο κόσμο, που τον σχημάτιζαν όλες οι ηλικίες των αγοριών, σ’ ένα κόσμο όπου θα διαμόρφωνε αυτούς που σήμερα είμαστε. Και όψιμα μετά από πολλά χρόνια ανακαλύψαμε πως είμαστε φτιαγμένοι ανεπιτήδευτοι, με πολύ πολύ αγάπη και άλλη τόση τρυφερότητα και την έγνοια ο ένας για τον άλλο και τη χαρά να σμίγουμε και να μοιραζόμαστε όλα εκείνα που μάθαμε τα χρόνια εκείνα.

Στο Α3, στο τρίτο από τα τέσσερα τμήματα της Πρώτης γυμνασίου της χρονιάς εκείνης, κάθισες σε κάποιο από τα θρανία της τάξης αυτής, παρέα με κάποιον απ’ όλους μας. Στη δεύτερη τάξη, τότε που τα τέσσερα τμήματα έγιναν τρία, βρεθήκαμε μαζί. Τότε καλέ μου φίλε σε γνώρισα. Ένα παιδί με το σκούρο πράσινο πουλόβερ , και το καφετί πανωφόρι, με πρόσωπο καθαρό και φωτεινό, με μάτια γελαστά, με φωνή δυνατή και ήρεμη που σαν μιλούσες νομίζαμε πως ακούμε τους καθηγητές μας. Είχες ένα μοναδικό χάρισμα να μιμείσαι τη φωνή τους και τις κινήσεις τους κι ας μη σε βοήθαγε ακόμα το παιδικό της φωνής σου. Αργότερα που τελειώναμε το σχολείο οι μιμήσεις σου τελειοποιημένες, σκόρπιζαν στις εκδρομές μας μεγάλο κέφι και χάριζαν γέλιο ακόμα και στους καθηγητές. Θυμάσαι τότε που είχαμε στη εκδρομή συνοδό τον Κορώνη και συ με το μικρόφωνο του λεωφορείου στο χέρι μιλούσες σαν τον Μαλαξιανάκη, και μέσα στα γέλια και τα χειροκροτήματα ο Κορώνης απαίτησε να τον μιμηθείς κι εκείνον λέγοντας σου: «κι εμένα κι εμένα». Κι ήταν τόση η επιτυχία που σχεδόν σε κάθε κοινή εκδήλωση η «παρλάτα» σου ήταν όχι μόνο απαραίτητη, αλλά και αναγκαία.

Πορευτήκαμε παρέα με τους καθηγητές μας, που σε λίγο θα συναντήσεις, με την Καραγεώργη, που σου είχε μια ιδιαίτερη συμπάθεια, όχι βέβαια σαν του Ηλία αλλά σε συμπαθούσε. Κι εκεί στην Τετάρτη τάξη τότε που συνεχίσαμε παρέα στο Πρακτικό σε πρωτοείδα με την κιθάρα στα χέρια σου. Κι ήταν τέτοια η εντύπωση που μου έκανε η κιθάρα στα χέρια ενός συμμαθητή και τόσο με συγκίνησε το άκουσμά της που ένοιωσα φοβερή την ανάγκη να αποκτήσω και εγώ κάποτε και να μάθω να τη σκαλίζω. Θυμάσαι πως την εποχή εκείνη της ανέχειας, δεν μπορούσαμε να έχουμε τέτοια πολυτέλεια, όμως κάποια στιγμή που τα κατάφερα εκπληρώθηκε μια παλιά υπόσχεση στον εαυτό μου, κι ήσουν εσύ η ο λόγος. Ποτέ δεν ξέχασα κι ούτε θα ξεχάσω όσο ζω φίλε μου, μέσα στο λεωφορείο της εκδρομής που τραγούδαγες τα τραγούδια της εποχής εκείνης, «Ονειρο απατηλό» , «Δελφίνι δελφινάκι», και στο ξενοδοχείο στην Ολυμπία ψιθυριστά το «Νάτανε το 21» επειδή ενοχλούσαμε κάποιον στρατιωτικό – χούντα γαρ – που κοιμόταν σε κάποιο δωμάτιο. Κι όποτε από τότε τα ακούω θυμάμαι τα όμορφα εκείνα χρόνια που περπατάγαμε το δρόμο τον καλό του σχολείου μας, τον όμορφο δρόμο του πραγματικού μας σχολείου.

Πέρναγαν τα χρόνια, πάντα μάθαινα με αγάπη για σένα, και πάντα περίμενα τη στιγμή που θα τα ξαναλέγαμε. Συναντηθήκαμε πάλι στο “cotton club” το προπερασμένο καλοκαίρι, ένα ζεστό βράδυ του Ιούλη, σε μια βραδιά μαγική γιατί μαζί με σένα ξανασυνάντησα και τον Κώστα, τον άλλο τον Κώστα τον δικό μου φίλο. Και από τότε σμίξαμε πάλι όπως τότε και είχα τη χαρά να σας δω στη Σύρο, και να νοιώσω τη συγκίνηση της αληθινής φιλίας, και καθώς κοιτάζω τη φωτογραφία στην αυλή μου με τους Κωστήδες της τάξης δεν μπορώ να δεχτώ ότι ένας από εσάς, ένας από όλους μας δεν είναι πιά εδώ.

Η σύντροφος της ζωής σου η αγαπημένη σου Ελένη, η Μάρω ο Λιβέρης, η οικογένεια σου που είχα την χαρά να γνωρίσω θα είναι για όλους μας ότι ήσουν κι εσύ.

Εχτές το βράδυ μου τηλεφώνησες και πάντα διακριτικός, πάντα ευγενικός, πάντα ευπρεπής ήθελες να μάθεις πως οργανώνουμε την συνάντηση των συμμαθητών, που προγραμματίζαμε για την άλλη Πέμπτη, σε παρέπεμψα στο Ναύαρχο που ως εκπαιδευμένος οργανωτής  θα σου έλυνε τις απορίες, και αφού μου ανάφερες τα κοντινά σου σχέδια, τα επαγγελματικά σου ταξίδια που θα τέλειωναν το μεσημέρι της Πέμπτης, ώστε το βράδυ να είσαι εκεί και να παίξεις μου ζήτησες να δω και το γιό σου το φίλο μου το Λιβέρη σχολιάζοντας με πατρική αγάπη τις εμμονές του. Να είσαι ήσυχος φίλε εκεί που θα είσαι, τα παιδιά κι η Ελένη ποτέ δεν θα είναι μόνοι όσο θα υπάρχουμε εμείς οι συμμαθητές και οι φίλοι σου, πάντα οι δίαυλοι επικοινωνίας θα είναι ανοιχτοί όπως κι οι αγκαλιές μας.

Αύριο φίλε μου θα ξαναμαζευτούμε στο Πρώτο, εκεί δίπλα στο σχολείο μας, όχι στο τρίγωνο μπροστά στο σπίτι του Ηλία για να παίξουμε μπάλα, αλλά μέσα όπου θα σε συνοδεύσουμε στο ταξίδι του αιώνιου χρόνου, εκεί που το χαμόγελό σου θα είναι παντοτινό στο καθαρό σου  βλέμμα, σιγομουρμουρίζοντας καθώς θα πηγαίνουμε.. «καβάλα στο δελφίνι τον κόσμο γύρισα…»   

Αντίο καπετάνιε..

Α.Λιάπης

Γιά τον Κώστα..

Αγαπητοί μου φίλοι και συμμαθητές, χάσαμε τον πρώτο. Κώστας Παπαγιαννίδης. 23.30 της 19-1 την ώρα που τραγουδούσε με την κιθάρα του και τις φυσαρμόνικες.
Γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1952. Ήταν παντρεμένος με Ελένη Διαμαντόγλου. Τα παιδιά του Λιβέρης και Μάρω. Η Μητέρα του Θωμαίς εν ζωή 91 ετών.
Μετά το 6ο μπήκε στη Σχολή Εμποροπλοιάρων στον Ασπρόπυργο Πρώτος (Αρχηγός Τάξεως) και μετά απο δύο χρόνια αποφοίτησε ως Αρχηγός τάξεως και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία για ένα χρόνο. Στη συνέχεια υπηρέτησε σαν Επίκουρος Σημαιοφόρος στην Δοιήκηση Ταχέων Σκαφών του Πολεμικού Ναυτικού. Όταν πήρε το απολυτήριο, πήγε με τα πόδια στο σπίτι του απο τον Σκαραμαγκά, έχοντας το καρφιτσωμένο στο στήθος του.
Ταξίδεψε και Παντρεύτηκε την Ελενη στην Καζαμπλάνκα. Μαζί της γύρισαν τον Κόσμο και κάποια στιγμή ξεμπάρκαρε, γιατί του προσέφεραν εργασία στην εταιρεία του Αγγελικούση, όπου και παρέμεινε για πολλά χρόνια. Μετά πήγε σε άλλες εταιρείες με χρώματα για καράβια. Τελευταία έκανε και πατέντα βαφής των αμπαριών των μεγάλων καραβιών.
Το μεράκι του για την Μουσική ήταν δεδομένο και μπορούσε να παίξει ότι όργανο είχε μπροστά του. Απο μιά στιγμή και ύστερα άρχισε να κάνει το μεράκι του και κάπως πιό επαγγελματικά. Στεκι του το γνωστό Κουτούκι. Εκεί λέω να του κάνουμε τα δικά μας 40.
 Η συμπαράσταση των συμμαθητών είναι ιδιαίτερα συγκινητική, απο τους πιό μακρυνούς (Αδαμόπουλος, Καλόσακας, Δικόνιμος) αλλά και όλους εμάς τους εν Αθήναις. Τα μυνήματά σας τα προωθώ στην οικογένεια.
 Η κηδεία του θα γίνει την Παρασκευή 20-1 , ώρα 16.00 στο Α΄Νεκροταφείο.
Επιθυμία της οικογένειας είναι αντι στεφάνων, να σταλούν τα χρήματα  στην μονάδα Κοινωνικής Φροντίδας Παιδιού (Πρώην ΠΙΚΠΑ Πεντέλης). Τηλ. 2132059800-10 υπεύθυνη Κα Γουρνάκη Ιωάννα.
 Ανεξάρτητα απο αυτό η τάξη θα στείλει στεφάνι (ότι πιό ωραίο κόκκινα και άσπρα τριαντάφυλα) , με την αφιέρωση «Οι φίλοι και συμμαθητές τάξης 1970 του 6ου»
Β.Δημητρόπουλος

Αντίο συμμαθητή και φίλε...

Ο φίλος μας, ο συμμαθητής μας, ο αγαπημένος μας Κώστας Παπαγιαννίδης, ο Κώστας Μόνος, από χτες το βράδυ δεν είναι πιά μαζί μας, ή τουλάχιστον έτσι "νομίζει". Θα τον συνοδέψουμε στην τελευταία του κατοικία στο Πρώτο Νεκροταφείο, εκεί κοντά στο σχολείο μας, την Παρασκευή 20-1-2012, τις 4 το απόγευμα, μαζί και δίπλα στην οικογένεια του. 

Αντίο φίλε... 

Δεν είμαστε στου Φιλοπάππου....

Υπενθύμιση..

Την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου το βράδυ στο "Κουτούκι" του Παπαγιαννίδη στο Μπραχάμι υπό τις νότες της κιθάρας του και μετά το δείπνο, οι συμμαθητές κλασσικοί και πρακτικοί που θα παρευρεθούν θα κόψουν την πίττα γιά το 2012, στην οποία θα υπάρχει και φλουρί. Οι συμμαθητές που θα έλθουν θα μοιραστούν και τα κομμάτια των απόντων που θέλουν να έρθουν και δεν μπορούν. Ενα κομμάτι θα κοπεί και γιά τους συμμαθητές που δεν έχουν ακόμη επικοινωνήσει με την τάξη.

 Θα είμαστε όλοι εκεί!

Λεπτομέρειες τοπογραφικές θα δώσουμε σε επόμενη ανακοίνωση.

Στου Φιλοπάππου...

Τα λαγωνικά να αναγνωρίσουν να κατονομάσουν και να ψάξουν να βρουν τους εικονιζόμενους συμμαθητές οι περισσότεροι απ' τους οποίους είναι του Κλασσικού αν όχι όλοι.

Αχ.Μακρόπουλος

Καλή Χρονιά;

Η τάξη εύχεται χρόνια πολλά γιά την ονομαστική τους γιορτή στους:

 Αγγελόπουλο Βασίλη

 Δημητρόπουλο Βασίλη

 Κουλαϊδή Βασίλη

 Σκοπελίτη Βασίλη

 Τζαφά Βασίλη

 Κατζουράκη Βασίλη.

και φυσικά σε όλους τους υπόλοιπους χρόνια πολλά και καλή χρονιά!!!

2011, Ανασκόπηση...

Το 2011 πνέει τα λοίσθια ώρα λοιπόν για απολογισμό...

Η χρονιά που φεύγει ήταν η δεύτερη χρονιά που ξαναβρεθήκαμε, τη χρονιά που με τις πολλές συναντήσεις και επαφές ξαναβρήκαμε το νήμα από κει που το αφήσαμε σαράντα χρόνια πριν. Βέβαια οι συνθήκες τώρα όπως έμελε να αποδειχθεί ήταν αρκετά ως πολύ διαφορετικές, όχι ίσως τόσο για μας που εύκολα ξαναθυμηθήκαμε τους εφηβικούς μας εαυτούς, όσο για τους ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν, δηλαδή για το δικό μας μικρόκοσμο.

Η χρονιά άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς από την πρώτη κι όλας συνάντησή μας στην «Κυρά» απέναντι απ’ το σχολείο μας στα μέσα του Γενάρη όπου μαζευτήκαμε στην πρώτη ετήσια συνάντηση με την ευχάριστη έκπληξη της παρουσίας του Θόδωρου, που ταξίδεψε γι αυτό το λόγο απ’ την Ιταλία φέρνοντας και το γιό του μαζί πετώντας με αεροπλάνο κατά παράβαση των συνηθειών του. Το βράδυ εκείνο κόψαμε και την πρωτοχρονιάτικη πίττα και όσοι θυμούνται, το φλουρί έπεσε στο Γιώργο τον Κουνενή, ίσως σαν επιβράβευση της προσφοράς στην τάξη που από τη μεριά του ήταν η πιο μεγάλη από όλους μας. Η βραδιά εκείνη τέλειωσε με τη φωτογραφία στα σκαλιά του σχολείου εκεί απ’ όπου κατέβαινε καμαρωτή η Καλλιρρόη, και οι υπόλοιποι καθηγητές μας.

Τη βραδιά εκείνη μπήκε και η ιδέα της οργάνωσης κοινής συνάντησης με τις άλλες τάξεις του Έκτου σε μια κοινή συνεδρίαση.

Μέχρι την πραγματοποίηση της κοινής αυτής συνάντησης μεσολάβησαν και μερικές εμβόλιμες σε διάφορα συνεδριακά «κέντρα - ταβέρνες» όπου μεταξύ ποικιλίας μεζέδων και οίνου πάρθηκαν αποφάσεις και καταστρώθηκαν πλάνα.

Η κοινή συνάντηση που έγινε στην «Κυρά» είχε πολύ μεγάλη επιτυχία γιατί εκτός από την παρουσία της κας Ξένου του κου Μπενάκη και του αειθαλούς γυμναστή μας κου Λάγιου, ήρθαν από όλη την Ελλάδα οι ετεροδημότες μας (Δογάνης, Μούτσιος) ο Γιώργος ο Πουλής , ο Γιώργος ο Πλεξουσάκης, ο Πέτρος ο Μωράτης, ο Τάκης ο Οικονομόπουλος, ο Λευτέρης, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι τακτικοί θαμώνες, (μην παρεξηγηθεί κανείς που δεν αναφέρεται, τ’ ακούς Νταλαχάνη;), και συμμαθητές του κλασσικού.

Η εξαιρετική εκείνη βραδιά έδωσε υποσχέσεις για μια λαμπρή συνέχεια.

Το Πάσχα στο φιλόξενο σπίτι του Γιάννη και της Ρένας Λαδά στη Καλαμάτα μια ευάριθμη ομάδα συμμαθητών πέρασε ένα εξαιρετικό τριήμερο με άφθονο κέφι και τα σχετικά.

Το επόμενο ραντεβού ορίσθηκε για τη Σύρο τον Ιούνιο όπου θα γινόταν ο γάμος της κόρης του Γιώργου, και οι προετοιμασίες και τα προγράμματα έλαβαν πλέον χαρακτήρα προετοιμασίας εκδρομής.

Στη Σύρο πράγματι μαζευτήκαμε αρκετοί με πολύ κέφι με εξαιρετική διάθεση και με τις νότες του Κωσταντή του Παπαγιαννίδη στην ταβέρνα του «Ταλαρά» περάσαμε ένα αξέχαστο βράδυ όπου η συγκίνηση περίσσεψε. Την επόμενη ημέρα είχα τη μοναδική ευκαιρία και την ειλικρινή χαρά να «δεξιωθώ» στην αυλή μου όλη την παρέα των συμμαθητών σαν μια ελάχιστη ανταπόδοση στα όσα οι συμμαθητές με την φιλία και την αλληλεγγύη τους μου είχαν προσφέρει τα δύσκολα για μένα σχολικά εκείνα χρόνια.

Έγινε η τελετή και το γαμήλιο τραπέζι και μια κακή στιγμή ήρθε να χαλάσει μια εξαιρετική αλληλουχία γεγονότων που θα έκλειναν με τρόπο πραγματικά καταπληκτικό όλη αυτή την εκδρομή που θύμιζε κάτι απ’ τα παλιά..

Η επιστροφή σε τίποτε δεν έμοιαζε με το ξεκίνημα και έπρεπε να περάσει μακρύς χρόνος περισυλλογής για να ξαναβρεί η τάξη τις ισορροπίες της και να επαναβεβαιώσουμε την πρόθεσή μας να συνεχίσουμε πιο προσεχτικοί τη φορά αυτή στις επιλογές μας και στις συμπεριφορές. Αγαπητοί συμμαθητές τα χρόνια πέρασαν και ίσως αγνοήσαμε πως εκτός από μας, τους συμμαθητές, υπάρχουν κι άλλα πρόσωπα, οικεία πρόσωπα, που ίσως δεν αποδέχονται τον τρόπο που λειτουργούμε, κι εκεί θα πρέπει να δείξουμε αρκετή κατανόηση.

Συγχωρήστε λίγο το κριτικό κομμάτι που μόλις διαβάσατε και ας προχωρήσουμε σε όλα όσα στη συνέχεια συνέβησαν.

Το καλοκαίρι πέρασε με συναντήσεις συμμαθητών σε στεριές και θάλασσες. Συνέβησαν και αρκετά δυσάρεστα γεγονότα σε ατομικό και οικογενειακό επίπεδο και δόθηκε η ευκαιρία σε όλους μας να δείξουμε τη συμπαράσταση την αγάπη και τη φιλία των συμμαθητών προς αλλήλους.

Οι συμμαθητές του κλασσικού είχαν μια μίνι συνάντηση στο Κουκάκι την οποία μας κοινοποίησαν κατόπιν εορτής και για το λόγο αυτό δέχτηκαν φιλική «επίπληξη».

Η τελευταία συνάντηση έγινε λίγες ημέρες πριν στο «Κουτούκι» του Κώστα Μόνου με την ευκαιρία της αναχώρησης του Καλόσσακα για τις Βρυξέλλες όπου ειρήσθω εν παρόδω βραβεύτηκε από τον γνωστό μας Μπαρόζο, για πιο λόγο θα μας το πει ο ίδιος.

Μια ευχάριστη έκπληξη ήταν και η επικοινωνία του συμμαθητή μας από το κλασσικό, του Δημήτρη του Αδαμόπουλου από την μακρινή Καραϊβική, όπου εργάζεται, τόσο με τη σελίδα μας όσο και δια ζώσης με τον συντάκτη του παρόντος κειμένου και τον Καλόσσακα. Θα χαρούμε να τον συναντήσουμε όταν έρθει για επίσκεψη στους δικούς του στην Αθήνα.

Τελειώνοντας τη μικρή αυτή διαδρομή θα ήταν παράλειψη αν δεν αναφέρω την μετεγκατάσταση του αγαπητού Σωτήρη Ροδόπουλου με την οικογένειά του στον Καναδά όπου σκοπεύει να μακροημερεύσει (το ευχόμαστε ολόψυχα) μακριά από ότι τον πονά και τον θλίβει.

Πριν ευχηθούμε καλές γιορτές θα κάνουμε την πρώτη επίσημη πρόσκληση ανακοίνωση για την προσεχή συνάντηση της νέας χρονιάς για το κόψιμο της πίττας στο «Κουτούκι» του Κώστα του Παπαγιαννίδη στις 26 Ιανουαρίου ημέρα Πέμπτη το βράδυ. Φυσικά και αφορά και τους κλασσικούς, Βαγγέλη, Αχιλλέα και τα άλλα παιδιά για σας τα γράφω. Το κόψιμο διαφόρων πραγμάτων όπως οι μισθοί, οι συντάξεις και οι «πισινοί» θα συμπέσουν με το κόψιμο της πίττας. Να δηλώσετε εγκαίρως συμμετοχή γιατί τα κομμάτια θα είναι αυστηρά ονομαστικά μιάς και πέρασαν ανεπιστρεπτί οι καιροί που δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα και περίσσευαν κομμάτια για όλους τους περαστικούς.

Οι ξενιτεμένοι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή και ας μην έρθουν ώστε να κατοχυρώσουν κομμάτι και μαζί μ’ αυτό να συμμετέχουν στο περίφημο φλουρί, κι επειδή μέχρι τότε δεν γνωρίζουμε αν θα έχουμε ευρώ ή δραχμή το φλουρί που είναι σταθερή αξία θα εισχωρήσει στα ενδότερα της πίττας. Ο όρος που θα τεθεί στον τυχερό της χρονιάς θα είναι να μείνει όσο γίνεται σεμνός και ταπεινός, γιατί κρίνοντας από τη χρονιά που πέρασε δεν μας ευχαρίστησε όλους η εύνοια της τύχης και κυρίως τον «τυχερό» της χρονιάς.

Κλείνοντας τη μικρή αυτή αναδρομή θα ήθελα να ευχηθώ από καρδιάς σε όλους τους συμμαθητές όσο γίνεται καλύτερες γιορτές και όσο γίνεται λιγότερο επώδυνη την επόμενη χρονιά, που απ’ ότι πληροφορούμαστε είναι δίσεκτη, όσο για την τάξη θα συνεχίσει εν πλήρει αταξία να πορεύεται μεταξύ συνεδρίων, συζητήσεων αλληλοσυμπαράστασης και ανταλλαγής απόψεων, πάντοτε υψηλότατου επιπέδου, όπως δείχνει η φυτολογία που στα σχόλια των αναρτήσεων πρόσφατα επαναπροσδιορίζει τα ενδιαφέροντά μας.

Τέλος τώρα που μεγαλώσαμε αρκετά, δεν χρειάζεται να μιλάμε μεταξύ μας με δανεικές απόψεις μεγάλων και σοφών ανθρώπων και ίσως να αφήσουμε και τον ποιητή στην ησυχία του. Τώρα στα γεράματα όση σοφία ήταν να μαζέψουμε τη μαζέψαμε κι οι κουβέντες που ο καθένας διαλέγει έχουν μέσα τους και τον ποιητή και τον συγγραφέα και τον ερμηνευτή.

Η σελίδα εύχεται στους αγαπημένους μας Καθηγητές, σε όλους τους συμμαθητές του Έκτου Αρρένων Αθηνών, τις συμμαθήτριες του Δωδέκατου Θηλέων Αθηνών, στους σημερινούς μικρούς μας συμμαθητές του Έκτου Γενικού Λυκείου Αθήνας και στους Καθηγητές τους, καλή και δημιουργική τη νέα χρονιά, κι ας μην το βάζουμε κάτω. Εμείς μεγαλώσαμε με το τίποτα και μάθαμε να αγαπάμε και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο κι έτσι μοιάζουμε έτοιμοι από καιρό. Ψηλά το κεφάλι.

ΥΓ 1. Αχιλλέα και λοιποί κλασσικοί απαγορεύονται τα παράπονα, η νέα χρονιά θα αρχίσει με σας..

ΥΓ 2. Στην ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε περιμένω τα σχόλια όλων μας για να εμπλουτισθεί η αναδρομή αυτή με γεγονότα που διέλαθαν.

Για το blog Α.Λιάπης.

Αγριος Δεκέμβρης στον Βισκαϊκό....

Αδέλφια,  για τις Άγιες αυτές Μέρες και την καινούργια Χρονιά εύχομαι με τη σειρά μου να μας λατρεύουν κατ' αρχάς τα  πέντε πανέμορφα κορίτσια που τα λένε ΥΓΕΙΑ,  ΑΓΑΠΗ,  ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ,   ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και ΤΥΧΗ και να αφήνουν το έκτο, που το λένε ΕΥΤΥΧΙΑ,  να μας δένει ολοκληρωτικά και για πάντα.   

Αλήθεια πόσους σκοπέλους και ύφαλους δεν περάσαμε στη ζωή μέχρι σήμερα, απλά γιατί είχαμε για πιλότο κάποιο απ' τα παραπάνω κορίτσια η καμιά φορά και όλα μαζί!

Και μιας και είναι Δεκέμβρης,  θυμήθηκα μια δικιά μου περιπέτεια,  ένα Δεκέμβρη μέσα στο Βισκαϊκό Κόλπο  (ανάμεσα Γαλλία και Ισπανία) ταξιδεύοντας με 12 μποφόρ και 17 μέτρα κύμα! Ταξίδι ουσιαστικά μιάς μέρας με κανονικές συνθήκες, που πήγε να γίνει ο υγρός μας τάφος, κρατώντας μας σχεδόν στο ίδιο σημείο για έντεκα ολόκληρες μέρες. Γύρω μας,  ο χαμός. Το  "Andros Patria" κόπηκε στη μέση και χάθηκαν όλοι εκτός απ' τον α' μηχανικό και τον λοστρόμο. Ένα ολοκαίνουργιο νορβηγέζικο γεμάτο containers χάθηκε αύτανδρο, εφτά ψαράδικα εξαφανίστηκαν, κι εμείς με τον "Cavo Grosso" φορτωμένο με 20.000 τόνους ζάχαρη, να πολεμάμε με τα θεριά της Φύσης προχωρώντας, λόγω των συνθηκών, με την «υπερηχητική» ταχύτητα των 2,5 μιλίων την ημέρα!!!

Όταν ο Θεός και τα « πέντε κορίτσια»  μας έβγαλαν κάποια στιγμή από αυτή την κόλαση, τότε κατάλαβα τι εστί βερίκοκο !   Διάβασα μέσα στις έντεκα αυτές μέρες, τις βιβλιοθήκες όλου του κόσμου και γκρέμισα το χρήμα και τον υλισμό στη θέση που για μένα τους αξίζει.

Η υπερένταση αυτής της μάχης, η χαρά του να νοιώθεις  ζωντανός μετά από όλο αυτό και ο έρωτας για τη θάλασσα, μ' έκαναν να γράψω αμέσως μετά τα παρακάτω, μέσα σ' ένα μισάωρο,  πάνω σ' ένα ανοιγμένο χαρτόκουτο από τσιγάρα :

M/V CAVO GROSSOS

Αγριος Δεκέμβρης στον Βισκαϊκό

Μετά τον ήλιο, είσαι η πρώτη

λένε πως γέννησες τη Ζωή.

Έχεις βυζάξει όλη τη νιότη

Του γερο ναύτη από παιδί.

Ανοίγεις Πόρτες για Μεγαλεία

και κλείνεις σπίτια σ' ένα λεπτό.

Τα πείσματά σου είν' άραγες Θεία

για καπριτσώνεσαι σα θηλυκό?

Γεμίζω γλύκα σαν σε κοιτάζω

στη λάγνα ηρεμία σου τη μαγικιά

και  ξομολόγο γυρεύω νά 'βρω

σαν τα μπουρίνια σου έχεις κακιά!

Μπας με τα κάλλη σου μ' έχεις μαγέψει

σαν οπτασία ονειρική?

Μήπως μονάχη σου το 'χεις διαλέξει

κι έγινες μοίρα μου, βιός, φυλακή?

Πες μου βρε Θάλασσα, τι μού 'χεις κάνει

και λειώνω μέσα σου τόσον καιρό?

Δέκα φουρτούνες πληρώνω ο δόλιος

Για μιας μπουνάτσας σου το θησαυρό!

Το αφιερώνω σε όλους τους θαλασσινούς,  στο blog μας   και βέβαια και στα « έξι κορίτσια μας» !!!

Κώστας Παπαγιαννίδης