ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ ΥΠΟΦΕΡΕΙ

Ο φίλος μας Κώστας, μας έστειλε φωτογραφία από το εγχειρισμένο χέρι του.
Είναι προφανές το πόσο υποφέρει ο φίλος μας! Πρέπει στη Σύρο να πράξετε όλοι τα πάντα για να τον ανακουφίσετε.

Με αφορμή το HIPPIE’S REUNION στα Μάταλα….

Μεσσαρά. Στη μέση μεταξύ Αφρικής και Ευρώπης

«Κάτω από το φεγγάρι των Ματάλων, ο άνεμος της Αφρικής δεν με άφηνε να κοιμηθώ όλη νύχτα…»

‘Έτσι  τραγούδησε τα Μάταλα η Jonnie Mitchell, που πέρασε και αυτή το 1971, μαζί με χιλιάδες άλλους νέους από αυτή την άκρη του Κρητικού νότου. Αυτός ο τόπος σφράγισε τη ζωή χιλιάδων νέων από την Ευρώπη και την Αμερική αλλά και τη μοίρα των ντόπιων. Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή.

Από την μινωική εποχή ως το 1960

Τα Μάταλα υπήρξαν το λιμάνι της Φαιστού κατά την Μινωική, και της Γόρτυνας κατά την ρωμαϊκή περίοδο. Απομεινάρια των εποχών αυτών βλέπεις ακόμη στις περίφημες σπηλιές αλλά και στο βυθό της θάλασσας του μικρού όρμου που βλέπει τη δύση του ήλιου στο Λιβυκό πέλαγο. Ως τη δεκαετία του ’60 παρέμεινε ένα μικρό ψαροχώρι όπου έμεναν μόνο λίγοι ψαράδες από τα Πιτσίδια, του χωριού που βρίσκεται 3 χλμ. πιο μέσα, στον κάμπο της Μεσσαράς. Είχαν περάσει μόλις 40 χρόνια από την οριστική αποχώρηση των Τούρκων (1923) και η καθημερινότητα στα Πιτσίδια δεν είχε αλλάξει παρά ελάχιστα από τότε. Χωρίς  ηλεκτρισμό, μόνο λύχνος και λάμπες πετρελαίου. Νερό από πηγές και πηγάδια. Χωρίς αυτοκίνητα και μηχανές, αγροτικές δουλειές με γαϊδάρους. Το «κάμωμα» (όργωμα) των χωραφιών με το παραδοσιακό αλέτρι και το μουλάρι. Ο ιδρώς του αγρότη έσμιγε με τον ιδρώτα του μουλαριού. Άνθρωποι και ζώα ζούσαν  δίπλα-δίπλα. Στάρια, λάδια, αμπέλια και κάποιοι κήποι, η λιγοστή παραγωγή του χωριού, xρόνια δύσκολα. Πολλοί μετανάστευσαν κυρίως στην Αθήνα, λιγότεροι στο εξωτερικό.

Η εισβολή των hippies και η Κρητική ανεκτικότητα.

Γύρω στα 1965, εμφανίστηκαν κάποιοι περίεργοι νέοι με μακριά μαλλιά και πολύχρωμα ρούχα. Τους τράβηξε το άγονο και άγριο τοπίο. Συνθήματά τους ήσαν, η επιστροφή στη φύση, η ελευθεριότητα, (κάντε έρωτα, όχι πόλεμο), η μουσική και ο χορός. Σε ένα πράγμα έμοιαζαν με τους ντόπιους. Ήσαν το ίδιο, αν όχι περισσότερο φτωχοί με αυτούς. Έστησαν την δική τους παράλληλη κοινωνία στις γνωστές σπηλιές και επεβίωναν πεινώντας, προσπαθώντας να ψαρέψουν, κλέβοντας κανένα σταφύλι από τα γύρω χωράφια, και στην καλύτερη περίπτωση με αυγά και πατάτες που τηγάνιζαν τα δύο παλιά καφενεία των Ματάλων. Όλη τη μέρα μπάνιο στη θάλασσα, το βράδυ κιθάρες γύρω από τη φωτιά και έρωτας.

Σήμερα, μετά από 40 τόσα χρόνια, προκαλεί εντύπωση η παράλληλη συνύπαρξη δύο τόσο διαφορετικών κόσμων. Ο  Κρητικός μεσαίωνας από τη μια πλευρά, και το πιο επαναστατημένο τμήμα της νεολαίας των δυτικών μητροπόλεων από την άλλη, συμβίωναν στον ίδιο θαυμαστό τόπο, χωρίς τριβές. Οι φτωχοί και παραδοσιακοί χωριανοί, έδειχναν από αδιαφορία ως και συμπάθεια για τους περίεργους αυτούς πεινασμένους νέους, ακόμη και όταν τους έκλεβαν κανένα πεπόνι. Σήμερα αυτό το λέμε «ανεκτικότητα».  Οι παλιοί hippies που επισκέπτονται με τα παιδιά τους πια, τον τόπο αυτό που σημάδεψε τη νιότη τους, μιλούν με συγκίνηση για τους χωριανούς.

Το άλμα στο σύγχρονο κόσμο.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, η εποχή των hippies, έκανε το κύκλο της σε όλο τον κόσμο, οι σπηλιές άδειασαν, αλλά οι hippies φεύγοντας, είχαν πια για πάντα σφραγίσει τη μοίρα του τόπου. Έκαναν τα Μάταλα παγκοσμίως γνωστά ως τουριστικό προορισμό. Τώρα καινούργιοι επισκέπτες κατέφθασαν, οι τουρίστες. Αυτοί είχαν χρήματα, και ήθελαν δωμάτια με τουαλέτα και εστιατόρια. Οι παλιοί στάβλοι της αυλής μετατράπηκαν γρήγορα σε δωμάτια (rent rooms), τα παλιά καφενεία σε ταβέρνες. Χωρίς σχέδιο, χωρίς κρατική στήριξη, χωρίς μεγάλους ιδιώτες επενδυτές. Ό,τι έγινε, έγινε από τους χωριανούς. Μπορεί σήμερα να τραυματίζεται η αισθητική μας από αυτές τις πρώτες κατασκευές, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε πώς αυτό ήταν ένα μεγάλο άλμα, ήταν η απότομη μετάβαση του χωριού στην σύγχρονη εποχή.  Μετά τόσα χρόνια προκαλεί εντύπωση η ευκολία με την οποία οι Πιτσιδιανοί παραδοσιακοί αγρότες μετατράπηκαν σε ξενοδόχους και εστιάτορες. Βέβαια διατήρησαν τις αγροτικές τους ασχολίες, αλλά ζούσαν δίπλα-δίπλα με  τους τουρίστες. Βεγγέριζαν μαζί τους (βεγγερίζω = περνώ το απόβραδο με άλλους), μοιράζονταν καμιά φορά το φαγητό τους, τους έπαιρναν μαζί στα χωράφια. Σήμερα αυτό το λέμε «αγροτουρισμό».

Το άδηλο μέλλον του Κρητικού νότου.

Τώρα πια όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Ο τουρισμός είναι η μοναδική για πολλούς ασχολία. Μοναδική εξωτουριστική ασχολία που αντέχει είναι το λάδι. Στο χωριό δεν μένουν πια μόνο οι χωριανοί. Επιχειρηματίες από όλη την Κρήτη δραστηριοποιούνται, μετανάστες κυρίως από την Αλβανία και τη Βουλγαρία, αρκετοί δυτικοευρωπαίοι εργάζονται στην οικοδομή και στον τουρισμό. Ευρωπαίοι συνταξιούχοι ζουν όλο το χρόνο στα Πιτσίδια και σε όλη τη Μεσσαρά. Στην πλατεία του χωριού μπορείς πια να ακούσεις όλες τις γλώσσες της Ευρώπης και στα σχολεία να συναντήσεις όλες τις φυλές να μαθαίνουν αρχαία ελληνικά και ιστορία. Η παλιά πιτσιδιανή ανεκτικότητα διευκολύνει τα πράγματα.

Ποιος ξέρει πως θα είναι άραγε τα Πιτσίδια σε 20 σε 50 χρόνια; Οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι. Η Μεσσαρά ολόκληρη αντιμετωπίζει λειψυδρία τη στιγμή που όλες οι γέρικες ξερικές ελιές έχουν αντικατασταθεί από αρδευόμενα δενδρύλλια, η ρύπανση από τα αγροχημικά είναι έντονη κυρίως στην περιοχή του Τυμπακίου, τα σημάδια της ερημοποίησης της μεσσαρίτικης γης που θρέφει τα παιδιά της από τα μινωικά χρονιά, είναι πια εμφανή, τα σκουπίδια πνίγουν τα πάντα. Τα τελευταία χρόνια συζητείται το ενδεχόμενο κατασκευής στον κόλπο της Μεσσαράς ενός μεγάλου διαμετακομιστικού λιμένος για εμπορευματοκιβώτια (containers), κινέζικων ή κορεατικών συμφερόντων. Αν γίνει αυτό το έργο, θα δώσει τη χαριστική βολή στο μεσσαρίτικο τοπίο, που παρά την έντονη ανθρώπινη δραστηριότητα από τα προϊστορικά κιόλας χρόνια, ακόμη αντέχει και διατηρεί την φυσικότητά του. Πώς θα σταθεί απέναντι σε όλα αυτά άραγε η κοινωνία του Κρητικού νότου; Όσο δυναμώνουν φωνές όπως της Κίνησης Πολιτών Μεσσαράς που δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια εναντίον του λιμανιού, καθώς και για άλλα θέματα όπως η ανακύκλωση, ο χωροταξικός σχεδιασμός κλπ., μπορούμε να αισιοδοξούμε…  

Ευ. Σπινθάκης

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ

Πληροφορηθήκαμε σήμερα ότι ο φίλος μας Κώστας Μούτσιος θα κάνει μια μικροεπέμβαση. Δεν είναι τίποτε ανησυχητικό, αλλά στα γλέντια  που θα γίνουν στη Σύρο θα υπάρχει η ανάγκη να είναι κάποιος δίπλα του να τον βοηθάει. Όσοι προσφέρονται ας επικοινωνήσουν μαζί του για να συνεννοηθούν. 

Στην φωτογραφία μια νοσοκόμα χορηγεί στον φίλο μας παυσίπονα για να του απαλύνει τον πόνο.

ΑΥΞΑΝΟΜΑΣΤΕ

Μια και μιλάμε για εγγονούς, την Κυριακή που μας πέρασε ο συμμαθητής μας Κώστας Σφέτσος βάπτισε τον (δεύτερο παρακαλώ) εγγονό του. Και το όνομα αυτού ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ.
Ευχόμαστε ο μικρός Κώνσταντίνος να υγιαίνει και να προοδεύει. Ο ευτυχής παπούς υποσχέθηκε να μας στείλει φωτογραφίες για δημοσίευση. Αναμένουμε.

ΝΑΤΟΣ ΝΑΤΟΣ...

Σε προηγούμενη ανάρτηση δημοσιεύσαμε δύο φωτογραφίες και ρωτάγαμε με ποιόν συμμαθητή μας έχουν σχέση οι εικονιζόμενοι.

Ιδού λοιπόν : στην αριστερή φωτογραφία είναι ο εγγονός και στην δεξιά ο αδελφός του παρακάτω συμμαθητή μας.

ΠΟΙΟΣ;

Οι δύο αυτές φωτογραφίες έχουν άμεση σχέση με έναν αγαπημένο συμμαθητή μας που έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα. Μήπως μπορείτε να βρείτε με ποιόν; Όποιος το βρει θα πάρει δώρο βιντεάκι με τον φίλο μας εκτελούντα άσματα...

Ας γυρίσουμε στα δικά μας!!

από το αρχείο του Β.Δημητρόπουλου

Ο ΜΑΓΝΗΤΙΚΟΣ ΠΟΛΟΣ ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΕ

Να ένα κουίζ λίγο διαφορετικό από τα άλλα. Μπείτε στην παρακάτω σελίδα και διαβάστε το άρθρο.

http://www.otherside.gr/2011/03/kai-oi-pyxides-trelathikan/

Όπως θα δείτε ο βόρειος μαγνητικός πόλος της γης μετακινείται με διαρκώς αυξανόμενη ταχύτητα απομακρυνόμενος από τον Καναδά.

Απαντήστε μας :

Τι έχει διαισθανθεί ο βόρειος μαγνητικός πόλος της γης και κινείται;

Τι είναι αυτό που τον διώχνει από τον Καναδά;

Γ.Κ.

Θέμα Εκθεσης στη Φιλοσοφική..

Λόγος ορθός, λόγος δικαιοσύνης

Αυτό ήταν το θέμα της έκθεσης του φιλολογικού κύκλου στις εξετάσεις του 1970. Έτσι, χωρίς καμιά εξήγηση ή ερμηνεία.

Έπρεπε να είσαι καλός και στα αρχαία για να εννοήσεις ότι έχει παραλειφθεί το ρήμα «εστί», αλλιώς δεν βγαίνει νόημα. Για αυτό εκείνη την εποχή ένας μεγάλος αριθμός εκθέσεων έβγαινε «εκτός θέματος» και μηδενιζόταν.
Τώρα,  41 χρόνια μετά, σκέφτομαι και γράφω, όπως λένε και τα βιβλία του δημοτικού, τα εξής.
Ούτε λόγος ορθός υπήρξε ποτέ στον έρμο τούτο τόπο, ούτε λόγος δικαιοσύνης!
Που να το φανταζόμασταν όμως αυτό το 1970…
Ευ. Σπινθάκης

Εισαγωγικές Εξετάσεις 1970!!

Γράψαμε και Χημεία απ΄ότι θυμόμαστε.

Εισαγωγικές Εξετάσεις 1970!!

Ο Νίκος ο Σταυρόπουλος ρώτησε αν κάποιος συμμαθητής έχει τα θέματα των εισαγωγικών εξετάσεων της χρονιάς μας, 1970, επ' ευκαιρία των εξετάσεων που δίνουν τα σημερινά παιδιά, όσο μας αφορα, τώρα κοντεύουν να δίνουν εισαγωγικές τα εγγόνια μας.
Βρέθηκαν μερικά θέματα και σας τα θυμίζουμε.
Τι συναισθήματα θα προκαλέσουν;
Κάθε σχόλιο δεκτό..

Θέματα Φυσικής

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Η Τρόικα του 70 και η Τρόικα του 69 αδελφωμένες εκφράζουν την ικανοποίησή τους για την εξέλιξη των εργασιών του κοινού Συνεδρίου με θέμα την βελτιστοποίηση των Blog.
Το Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στην ταβέρνα "Μυρτιά" στη Ν. Σμύρνη. Παρά την κούρασή τους οι σύνεδροι είχαν το κουράγιο, μετά την λήξη των εργασιών να δοκιμάσουν και τους ωραίους μεζέδες της ταβέρνας.
Λόγω της μεγάλης επιτυχίας του Συνεδρίου, αποφασίστηκε να επαναληφθούν οι εργασίες το συντομότερο δυνατόν.

Μάιος μήνας 41 χρόνια πριν !

Μάιος μήνας 41 χρόνια πριν παίδες ετοιμαζόμασταν για τα τελευταία εξαμηνιαία διαγωνίσματα της ζωής μας. Τι εγώ φοβόμουν θα περάσω αρχαία και θρησκευτικά (άκου ρε να δεις φοβόμουνα μην τυχόν και με αφήσει θρησκευτικά μεταξιταστεο. Πήγα στο σπίτι του Δογανη, θυμαμαι ακόμα πολύ καλά την μητέρα του μια γυναίκα ψηλή και ξερακιανή με την νησιώτικη περηφάνια χαραγμένη στο πρόσωπο της, να διαβάσουμε μαζί αρχαία ελληνικά. Αν ήταν ποτέ δυνατόν εγώ τελείως άσχετος και αυτός το μόνο που ήξερε ήταν όταν έβλεπε μια δοτική στο κείμενο να λέει αυτή είναι δοτική της αιτίας λες και ήξερε και καμία άλλη. Την άλλη μέρα μπαίνουμε στην τάξη για το διαγώνισμα η Καραγιωργη με βάζει σε ένα θρανίο δίπλα από την έδρα με την πλάτη γυρισμένη στον τοίχο και την φάτσα μου απέναντι από την δική σας. Και μετά στην τελευταία μας συνάντηση τον Γενάρη ο Γιώργος μου είπε και το ωραίο ότι η Καραγιωργη είχε μια συμπάθεια μαζί μου, άντε γύρευε. Ευτυχώς επιτηρητής ο Κορώνης. Απέναντι μου στα πρώτα θρανία είχα Κουνενη, Μουτσιο και δεν θυμάμαι άλλους. Πρέπει να τους κοίταζα με βλέμμα παρά πολύ παρακλητικό μου λέγανε με το στόμα τους και χωρίς να βγαίνει φωνή όλη την σύνταξη της φράσης που είχαμε ποιο το υποκείμενο ποιο το αντικείμενο μου τα είπαν όλα ήταν εκεί μέσα και μια δοτική και όπως με είχε μάθει ο Δογανης η δοτική ήταν πάντα της αιτίας. Είχα μάθει παπαγαλία όλη την μετάφραση των κειμένων που είχαμε κάνει εκείνο το χρόνο. Δεν έγραψα τίποτα άλλο κατέθεσα την κόλα μου και πήγα σπίτι μου ήπια ένα ποτήρι νερού γεμάτο ούζο και το έριξα στον ύπνο ότι έμελλε να γίνει ας γινόταν θυμάμαι ότι το μόνο που έλεγα ήταν δεν πάνε να γ......ν όλα αν είναι να με αφήσουν ας με αφήσουν.

Θ.Δικόνιμος-Μακρής

Για τα εβδομήντα χρόνια από την Μάχη της Κρήτης.

Τι να ένιωσε το Μάιο του 1941 ο κρητικός και η κρητικιά και άρχισαν να κυνηγούν «ουρανίτες»;
Την δεκαετία του ’50 είχαν περάσει μόλις 10 χρόνια από το τέλος της κατοχής στην Κρήτη, στην περιοχή της Μεσσαράς. Παιδί εγώ, ανάμεσα στις πολλές κουβέντες των μεγάλων που άκουγα ήταν και οι εξής.
«τον σκότωσαν οι Γερμανοί για αντίποινα»
«κάψαν τα Σαχτούρια, μάζεψαν τσι χωριανούς στην εκκλησά τση Κρύα Βρύσης και τσι κάψανε ζωντανούς»
«ένας γερμανός πήγε να δείρει τον Μπίλιο, αλλά αυτός του παίζει μια, τονε σκοτώνει,  του παίρνει το όπλο και ανεβαίνει στον Ψηλορείτη με τσ’ αντάρτες»
«από ‘παέ ξέφυγε ο καπετάν Πετρακογιώργης από την ενέδρα τω γερμανώ»
«στον Αη Παύλο στέλναν οι εγγλέζοι όπλα για τσ’ αντάρτες»
« από κειά πέρασε ο στρατηγός Κράιπε που συλλάβανε οι εγγλέζοι και τον στείλαν στην Μέση Ανατολή»
«και μου λέει ο γερμανός πως όταν θα νικήσουνε τον πόλεμο, θα μας στειρώσουνε όλους τους άντρες κρητικούς και οι κρητικές θα γεννούνε μόνο μαζί μας»
Αργότερα άρχισα να καταλαβαίνω και κάποιες άλλες κουβέντες που άκουγα.
«αν είχανε πέψει στην Κρήτη την κρητική μεραρχία, δεν θα μπορούσαν οι γερμανοί να πατήσουν το νησί».
»γιάντα μωρέ δεν μας εδώκανε όπλα, παρά τα χανε φυλαμένα στσ’ αποθήκες;»
«μας αφήκανε με τσι γκράδες και τσι γκασμάδες να πολεμούμενε τσι γερμανούς, πόσο να αντέξουμε μαθές;»
Όλες αυτές οι κουβέντες έμειναν βαθιά χαραγμένες στο μυαλό μου.
Πολύ υστερότερα, όταν άρχισα να διαβάζω την ιστορία της Μάχης της Κρήτης και της Αντίστασης, έβαλα και εγώ ερωτήματα.
Ποιοί άφησαν ένα λαό ανοργάνωτο και άοπλο να τα βάλει με την ισχυρότερη πολεμική μηχανή της εποχής;
Η Κρήτη τότε ήταν εναντίον του Μεταξά και του βασιλιά. Είτε με την φοβέρα (απειλές), είτε με το φιλότιμο η κυβέρνηση Μεταξά είχε πείσει τους κρητικούς να παραδώσουν τα όπλα, τάχα για να βοηθήσουν στο μέτωπο εναντίον των ιταλών. Όταν η  Κρήτη όμως χρειάστηκε τα όπλα της, δεν της τα έδωσαν πίσω. Ούτε βιάστηκαν καθόλου να φέρουν πίσω την 5^η μεραρχία Κρητών που, τρέχοντας από τα βουνά της Ηπείρου μετά την οπισθοχώρηση, είχε φτάσει κιόλας ένα βήμα κοντά, στην Πελοπόννησο. Προφανώς ο βασιλιάς και οι Εγγλέζοι τις παραμονές της εισβολής φοβόταν περισσότερο τους οπλισμένους κρητικούς παρά τους επιτιθέμενους γερμανούς!
Πώς εξηγείται άραγε τόσο μένος των γερμανών που άρχισαν αμέσως τις εκτελέσεις στην Κρήτη;
Θυμίζω ότι στην Κρήτη του 1941 για πρώτη φορά στην ιστορία του  2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, ομάδες πολιτών στράφηκαν μαζικά εναντίον τακτικού στρατού ο οποίος είχε ως τότε τσακίσει όλους τους αντιπάλους του. Ήταν ουσιαστικά οι πρώτοι παρτιζάνοι στην Ευρώπη. Στα μάτια των γερμανών οι κρητικοί δεν ήταν απλώς εχθροί, ούτε αιχμάλωτοι πολέμου, δεν ήταν καν άνθρωποι. Το μόνο που άξιζε στους πρώτους παρτιζάνους της Ευρώπης λοιπόν ήταν ο θάνατος, χωρίς καμιά διαδικασία και το κάψιμο των σπιτιών τους. Κάνδανος, Κοντομαρί, Ανώγεια και άλλα χωριά ακολούθησαν την σκληρή αυτή μοίρα. Και όμως μια απλή συγκρότηση κρητικής πολιτοφυλακής, αν είχαν όλοι αυτοί οι κρητικοί ένα διακριτικό, ένα πηλήκιο, ένα απλό περιβραχιόνιο, θα γλύτωναν από τα αντίποινα! Ούτε ο βασιλιάς, ούτε οι εγγλέζοι το σκέφτηκαν αυτό…
Εβδομήντα χρόνια μετά ακόμη προσπαθώ να καταλάβω πως ένιωσε ο κρητικός εκείνο το πρωί της 20^ης Μαίου 1941, όταν είδε να πέφτουν αλεξιπτωτιστές στο χωριό του, στο σπίτι του, στην αυλή του, στο λιόφυτό του, στο αμπέλι του. Τι να ένιωσε τότε ο κρητικός και η κρητικιά και άρχισαν να κυνηγούν «ουρανίτες» όπως βάφτισαν αμέσως τους αλεξιπτωτιστές;
Θυμάμαι την συνέντευξη ενός ηρακλειώτη που πολέμησε τότε.
«Καθόμαστενε μια παρέα σε ένα ύψωμα και είδαμε τα πρώτα αρεόπλανα που μολέρνανε τσι πρώτους αλεξιπτωτιστές. Και των νε λέω «θάρθετε μωρέ να πάμενε κάτω;» μου λένε «δεν έχουμενε όπλα, δεν έχουμε πράμα…» και τως λέω «δεν έχετε γκράδες, τσιφτέδες, πάρετε ό,τι έχετε και πάμενε, μα δεν υπάρχει καλύτερη ώρα να ποθάνεις, από τούτηνε τη στιγμή που πάνε να αιχμαλωτίσουνε την πατρίδα μας».
Ευ. Σπινθάκης

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Χρόνια πολλά σε όλους τους συμμαθητές μας που γιορτάζουν.

 Αντωνόπουλος Κώστας, ο ωραίος της τάξης

Βαϊνάς Κώστας

Καλόσακας Κώστας, ο ξενιτεμένος μας

Κουρέλης Κώστας, ο "Γάλλος"

Κωνσταντόπουλος Κώστας, ο αγρότης μας

Μούτσιος Κώστας, ο γιατρός μας (αχρείαστος να είναι)

Νταλαχάνης Κώστας, ο συλλέκτης παρατσουκλιών και δις παπούς

Παπαγιαννίδης Κώστας, ο καλλιτέχνης μας που έπαψε να θαλασσοπνίγεται και πνίγεται στις νότες

Παπαευσταθίου Κώστας

Σφέτσος Κώστας, ο δις παπούς

Χαμπίμπης Κώστας

Παιδιά να είστε καλά, να περνάτε καλά και αν παίζει κέρασμα εμείς είμαστε εδώ. Μην ντρέπεστε!.

ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ

Αγαπητοί φίλοι
Μπείτε στο παρακάτω Site

www.kostasmonos.gr

Για να απολαύσετε τον φίλο μας και συμμαθητή μας.

Ο φίλος μας θα σας ταξιδέψει με ευαισθησία και ταλέντο σε άλλες θάλασσες.

Λίγο ακόμη χαμόγελο...

Το καμάκι έξω από ανάγκη είχε ανέβει και σε επίπεδα ιδεολογίας. Πολλές συζητήσεις γίνονταν πολλά βράδια πέρναγαν, πολλά ποτά πίνονταν πολλά τσιγάρα καπνίζονταν, καθώς η ομήγυρη αντάλλασε απόψεις και εκπονούσε σχέδια, εξέταζε τεχνικές, βελτίωνε μεθόδους, πρότεινε τρόπους, ανάλυε αποτελέσματα. Για να καταλάβει κανείς σε βάθος την ανάγκη δημιουργίας της ομάδας αυτής την ανάγκη που πολλαπλασίαζε τον νεαρόκοσμο στην πολλά υποσχόμενη αυτή δραστηριότητα θα πρέπει να καταλάβει πως είχε η κατάσταση στις σχέσεις αγοριών και κοριτσιών στα τέλη της δεκαετίας του 60 και τις αρχές της δεκαετίας του 70. Τότε που στον κόσμο ολόκληρο αναπτύσσονταν το κίνημα των χίπις και η σεξουαλική συμπεριφορά ξέφευγε από τα ασφυκτικά στενά πλαίσια του συντηρητικού μεταπολεμικού κόσμου, που προσπαθούσε να σταθεροποιηθεί, τότε που το Βιετνάμ απειλούσε πάλι να κάνει τη γη ακόμα χειρότερο πεδίο πολεμικής σύγκρουσης. Θυμόσαστε όλα αυτά τα σκόρπια που μαθαίναμε για τον κόσμο, τις ταινίες με τους Beatles τη συναυλία των Rolling Stones, τα Ελληνικά συγκροτήματα, το λίγο μακρύτερο μαλλί στα αγόρια που στοίχιζε αποβολές και τιμωρίες στο σχολεία, και απαξία στα πιο πολλά σπίτια.

Κοιτάζοντας με το μάτι του παρατηρητή που έμπαινε για πρώτη φορά στη μεγάλη αυτή οικογένεια οφείλω να πω πως εύρισκα ένα καινούργιο μεγάλο κόσμο που ήταν φοβερά ελκυστικός και στον κόσμο αυτό δεν χρειαζόταν τίποτε περισσότερο από μια απόφαση. Αναλογίζομαι καμιά φορά πόσο δύσκολη ήταν η απόφαση τα χρόνια που πέρασαν όταν στα κορίτσια τα δικά μας, που πρότεινες κάτι, έβρισκες μια περίεργη αντιμετώπιση που σου έκοβε κάθε διάθεση για κάτι περισσότερο. Θα έπρεπε λοιπόν την ώρα τούτη να ξεχάσω ότι μέχρι τώρα ήξερα και να ξεκινήσω εκείνο που και οι υπόλοιποι της παρέας έκαναν με πολύ μεγάλη μάλιστα επιτυχία. Θυμάμαι λοιπόν πριν ξεκινήσει η εκπαίδευση στο "kamaking" η προσέγγιση στα κορίτσια ήταν φοβερά δύσκολη. Κανείς δεν ήξερε πώς να αρχίσει και που να πάει, μιας και λίγοι είχαν ολοκληρωμένη άποψη στη διαδικασία και πολύ περισσότερο στην εμπειρία των σχέσεων. Με τις φίλες μας από την Ευρώπη τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά, ήταν πολύ απλά. Αν ήθελαν κάτι το ζητούσαν, και πάντοτε βόηθαγαν, παίρνοντας ένα μεγάλο κομμάτι της διαδικασίας προσέγγισης στην πορεία για την καλύτερη κατανόηση και συνύπαρξη. Έτσι λοιπόν το "καμάκι" εκτός από την ουσία του σκοπού αποκτούσε και την απαραίτητη αυτοπεποίθηση, εξαιρετικά χρήσιμη για μελλοντικές καταστάσεις, αν λάβουμε υπόψη πως το καμάκι δεν κρατούσε περισσότερο από την παρουσία του κοριτσιού στην έδρα του καμακιού, και φυσικά αποκτούσε την εμπειρία της προσέγγισης και της συνύπαρξης που όταν εκδηλωνόταν στα κορίτσια τα δικά μας πολλές φορές οδηγούσε σε αστείες καταστάσεις.

Γαμήλιο Κάλεσμα

Με ιδιαίτερη χαρά το blog ενημερώθηκε με κάλεσμα γιά τον γάμο της κόρης του Γιώργου Κουνενή, της Ιριδας, με τον εκλεκτό της καρδιάς της το Σάββατο 18 Ιουνίου στον Αγιο Νικόλαο στην Ερμούπολη στη Σύρο.

Το blog και φυσικά όλοι οι συμμαθητές εύχονται ή "ώρα η καλή" και να μιά σπουδαία ευκαιρία γιά μιά γαμήλια  (όπως λέμε Αργοναυτική) εκστρατεία στο πολλά υποσχόμενο καλοκαιρινό Αιγαίο...

Παίζουν παιδιά συμμαθητών μας..

Η Θεατρική Ομάδα του συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής Αθηνών ανεβάζει το έργο του Ερίκου Ίψεν

"ΠΕΕΡ ΓΚΥΝΤ"

σε σκηνοθεσία Ζωής Σαντά.

Θέατρο Χώρα

Αμοργού 20 Κυψέλη

26 Μαΐου ως 2 Ιουνίου

Ώρα έναρξης: 21:00

τηλέφωνο κρατήσεων 6936150429 και 2108673945

τιμές εισητηρίων 8?/5? φοιτητικό

πληροφορίες

Στάσεις τρόλλεϋ και λεωφορίων:

Στάση Λυσιατρείο τρόλλεϋ 3, 5, 11, 13, 14 / λεωφορεία Α8, Β8, Γ8

Στάση ΙΚΑ Πατησίων λεωφορεία 608, 622, 605

Πλησιέστερες στάσεις Ηλεκτρικού : Κάτω Πατήσια, Άγιος Νικόλαος

Για τους θεατές με αυτοκίνητο ή μηχανή υπάρχει parking δίπλα στο θέατρο Χώρα.

Επίσης parking θα βρείτε και στο ΑΒ Βασιλόπουλο Πατησίων 240 με 3,50? με την επίδειξη του εισητηρίου του θεάτρου.

Η παράσταση θα δοθεί και στις 4 Ιουνίου στις Σέρρες, στο διεθνές φοιτιτικό Φεστιβάλ, καθώς και στις Ιουνίου στη Θεσσαλλονικη στην Μονή Λαζαριστών.