Το μνημόσυνο του Κώστα

         Η τάξη σας έδειξε για μιά ακόμα φορά τι σημαίνει για σας
                                       «Συμμαθητής»                    
                            Σας Ευχαριστούμε θερμά για την
                          συμπαραστάσή σας στο βαρύτατο πένθος μας 
                                       για το χαμό του λατρευτού μας
                        Κώστα Παπαγιαννίδη
                              Η Ελένη, ο Λιβέρης, η Μάρω
                                    και η Κυρία Θωμαίς.
Το 40ήμερο μνημόσυνο θα τελεσθεί την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου και     ώρα 09.30 στον Ιερό Ναό του Αγίου Παντελεήμονα στην οδό Καλλιρόης  

«πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

2011, Ανασκόπηση... cos.pa Dec 31, 2011 04:53 AM

Να πω κι εγώ κάτι καλέ; Αποστόλη μου καλά κάνεις που κάνεις απολογισμούς της χρονιάς. Είναι απολογισμοί "ψυχής". Εγώ τουλάχιστον όλη αυτή την αναβίωση των εφηβικών μας χρόνων και αναμνήσεων που γίνεται μέσω του blog μας τη βλέπω σαν έναν έρωτα και μόνο. Και ως γνωστόν, ο έρωτας είναι κάτι αγνό και παρθένο που δεν συμπλέει με τα "πως", τα "γιατί" και τα "δεν έπρεπε". Είναι αυθόρμητος και ότι συμβαίνει στη διάρκεια του γίνεται με τον ίδιο αυθορμητισμό και καλή, προ πάντων, προαίρεση. Γι' αυτό και καμμιά φορά τυχόν προστριβές, παίρνουν συνήθως υπαρξιακό χαρακτήρα, απλά γιατί ο καθένας απαιτεί από τον άλλο την απολυτότητα που πιστεύει ότι ήδη προσφέρει ο ίδιος. Παρ' όλα αυτά, επειδή στον πραγματικό έρωτα και στην πραγματική φιλία δεν υπάρχουν εγωισμοί, αυτός που νιώθει ότι κάπου τα σκάτωσε, "ΛΕΕΙ ΣΥΓΝΩΜΗ" και εισπράττει απ' τον άλλο μόνο αγάπη κι έτσι η Ζωή και ο Έρωτας και η Φιλία συνεχίζονται! Με παράδειγμα λοιπόν τη δική σου ιδέα για απολογισμό, μου κατέβηκε η ιδέα του να κάνουμε ο καθένας μέσα του τον δικό του απολογισμό ώστε αν κάπου βρει ότι έφταιξε, ας πει τη συγνώμη του στους υπόλοιπους, αφού τους θεωρεί αδέλφια του.
Και μιας και ξέρω τον ανοιχτό και συναισθηματικό μου χαρακτήρα, ξεκινάω πρώτος να ζητήσω συγνώμη αν κάτι έχω κάνει που σας πείραξε και απλά δεν το έχω πάρει χαμπάρι.
Καλή Χρονιά μας και πάλι, με μόνιμη συντροφιά τα "ΕΞΙ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΑΣ". Ας μην τα ξεχνάμε..., για να μη μας ξεχάσουν»

Το παραπάνω ήταν σχόλιο του Κώστα στην ανάρτηση του Απόστολου Λιάπη με τίτλο Ανασκόπηση :ο δε Βασίλης έκλεινε τα σχόλια ως εξής:

Βασίλης  Δημητρόπουλος Jan  1, 2012 01:06 PM
Καλή χρονιά σε όλους και καλήν απολογίαν την επί του φοβερού βήματος της ζωής αιτησόμεθα.

Υ.Γ. Ευλογημένος, από το Θεό, ο άνθρωπος που προλαβαίνει να ζητήσει συγνώμη πριν "φύγει"!!! Αλλοίμονο σε μας τους υπόλοιπους που είμαστε εδώ... και ακόμα... τo σκεφτόμαστε!!!!
Μάρω Δ΄

Ελένη Παπαγιαννίδη

Αγαπημένοι μου φίλοι

Σας ευχαριστώ όλους σας για τα λόγια, τα δάκρυα, τις αγκαλιές, τη συντροφιά, τα γράμματα, τις αναμνήσεις, μα περισσότερο για την ουσιαστική παρουσία σας στο τελευταίο ταξίδι του φίλου σας …

Η πορεία θα είναι πολύ δύσκολη από δω και πέρα  για μένα και τα παιδιά, αλλά θα προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε ,όπως θα ήθελε κι  εκείνος.

Τα παιδιά μου κι εγώ είμαστε τυχεροί που γύρω μας ΕΧΟΥΜΕ τόσους ΦΙΛΟΥΣ!

Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι «έφυγε» έχοντας αγαπήσει και αγαπηθεί πολύ.

Να προσέχετε πολύ τον εαυτό σας, γιατί αν δεν το ξέρετε, είστε πολύτιμοι!

Με πολλή αγάπη,

Ελένη

Ανακοίνωση

Ενημερώνουμε τους συμμαθητές και φίλους ότι η συνάντηση της Πέμπτης γιά το κόψιμο της πίτας της τάξης μας ματαιώνεται..

Το μαντάτο..

Την περασμενη Πεμπτη 7.30 η ωρα το πρωι χτυπησε το τηλεφωνο μου, που να μην χτυπουσε ποτε, στο καντραν ειδα Μουτσιος χαρα που ο φιλος μου με θυμηθηκε πρωι πρωι ενω ετοιμαζομουνα να φυγω για την Βενετια να παω στον γιο μου. Με ρωτησε αν ειμαι καθισμενος και μου εδωσε το ΜΑΝΤΑΤΟ.
Απο τοτε μεχρι και σημερα κλαιω, ουτε τους δικους μου χαμενους δεν εκλαψα τοσο πολυ, δεν εχω το κουραγιο να παρω ενα τηλεφωνο την γυναικα του και τα παιδια του. Πριν μερικες μερες του ειχα μιλησει στο τηλεφωνο και ειχε μια βραχναδα απο κρυωμα, τα λογια του ηχουν ακομα μεσα στα αυτια μου, εστειλε φιλια και χαρουμενα λογια για ολλη μου την οικογενεια και χαιρετισμους στον γιο μου που ακολουθαει και αυτος τα βηματα του στην θαλασσα.Οταν ειδα τον γιο μου με την στολη σκεφτηκα τον Κωστα  και ......... Παω για υπνο και τον σκεπτομαι ξυπναω και ο νους μου ειναι σ-αυτον ερχομαι στην δουλεια και παλι αυτον σκεπτομαι. Ο κοσμος λεει οτι κλαιμε για τον χαμο καποιου επειδη φοβομαστε οτι ερχεται και η σειρα μας, δεν ειναι ομως ετσι εγω ειμαι λυπημενος γιατι τον ειχα χασει επι 40 χρονια και οταν τον ξαναβρηκα τον εζησα μονο για μερικες μερες και τον ξαναχασα για παντα. Αυτο στοιχιζει και στοιχιζει πολυ οταν κανεις ονειρα για το μελον να περασεις μαζι  τα Καλοκαιρια, τα Σαββατοκυριακα  τα Γεραμματα. Το μονο που μου ηρθε στο μυαλο μολις εφτασα στην Βενετια ηταν να κανονισω για την μερα και την ωρα της ταφης του στην Ελληνοορθοδοξη εκκλησια διπλα στην θαλασσα και μεσα στα καναλια της Βενετιας, θαλασσα που τοσο αγαπησε και μισησε,  μια επιμνημοσυνο δεηση για να ειμαι κοντα του και κοντα στην οικογενεια του  και σε εσας αυτες τις δυσκολες στιγμες. Εσεις εκει κατω εισαστε ολλοι μαζι και θα το ξεπερασετε ευκολα εγω ομως εδω θα πρεπει να το ξεπερασω μονος μου και δεν ειναι ευκολο. Ο Κωστας δεν ηταν απλως ενας συμμαθητη μας ηταν ο Τροβαδουρος των παιδικων μας χρονων ηταν η πλουσιοτερη ψυχη και καρδια που γνωρισα. Θυμαμαι οταν βρεθηκαμε στην Γλυφαδα που ειχε μολις ερθει απο ταξιδι μακρυνο στην Ασια φτανοντας στο αεροδρομιο πηρε ταξι και ηρθε κατευθειαν να μας βρει παρ ολη του την κουραση και τι μου ειπε Δικονιμος Μακρης Θεοδωρος του Ευαγγελλου θυμοταν και το ονομα του πατερα μου. Για ενα πραγμα αισθανομαι πολυ ασχημα που εν ζωη δεν μπορεσα να του πω, το ποσο τον αγαπησα και ποσο τον εκτιμησα  μετα απο σαραντα χρονια που τον ξαναβρηκα. Δυο θρανια μπροστα απο μενα, μεσαια σειρα  ηταν Ο ΚΑΛΛΙΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ παιδι μαλαμα δεν θα τον ξεχασω ποτε δεν θα τον ξεχασουμε ποτε.

Ελενη στην Ιταλια εχεις δυο αδελφια εμενα και την γυναικα μου και τα παιδια δυο θειους, στην μητερα του ολο μου τον σεβασμο και την εκτιμηση μου
Θοδωρος

Θείε Κώστα..

Θείε Κώστα, ήσουν, είσαι και θα είσαι ο αγαπημένος όλων.

Αυτός, που τον κοίταζες στα μάτια και συνειδητοποιούσες πόση ζεστασιά, γέλιο, τρέλα κρύβει μέσα της η ίδια η ζωή.
Κάθε φορά που ήμασταν μαζί και εννοώ όλοι μαζί, όλη η οικογένεια ενωμένη, μας πρόσφερες κάτι το δικό σου, κάτι το ξεχωριστό, τον ίδιο σου τον εαυτό!
Μας πρόσφερες με τόση φροντίδα και αγάπη τη χαρά, με το δικό σου τρόπο. Και όταν τραγουδούσες νομίζω πως όλους μας ταξίδευες. Όχι, όμως, με τον τρόπο που μας ταξιδεύουν τα κοινά τραγούδια, αλλά με έναν ξεχωριστό, απερίγραπτο, αυτό που κάποιοι ονομάζουν μαγικό! Τώρα, όμως, υποτίθεται ότι είσαι «μακριά», ότι έφτασες «πιο μακριά» από οποιοδήποτε ταξίδι σου, αλλά εγώ δεν το αντιλαμβάνομαι, δεν το αισθάνομαι, γιατί σε βλέπω εδώ δίπλα κρυμμένο αλλά και φανερό μέσα στα πρόσωπα αυτών που σ’ αγαπάνε.
Ναι, εδώ είσαι δεν έκανα λάθος. Σε βλέπω, σε ακούω, στα αυτιά μου ηχούν ακόμη τα όμορφα και γλυκά σου τραγούδια, τα αστεία και ξεκαρδιστικά ανέκδοτά σου.
Αλλά ακόμα κι αν κάποια φορά τη φωνή, ή το βλέμμα σου λησμονήσω, να ξέρεις πως δεν έχω παρά τα παιδιά σου ν’ αντικρύσω!
Κώστα Μόνε, δεν είσαι μόνος, κοίτα γύρω σου από εκεί ψηλά πάνω στην Αλκυώνα σου και χαμογέλα σε όλους εμάς.
Τζίνα (Κόρη της αδελφής του Κώστα, Καίτης που βρίσκοντα τώρα μαζί).

Τι άραγε..

Τι άραγε να είχε προγράψει ο Θεός-Ποιητής των πάντων, για έναν άνθρωπο που 'έφυγε' σ' ένα μέρος που το λένε "Crescendo'', την ημέρα που γιορτάζει η Αθανασία και κηδεύτηκε την ημέρα που γιορτάζεται η Ευθυμία..!!!!!
Μάρω Δ.

Ας τα πούμε….

Εγώ ως κλασσικός δεν γνώριζα καλά τον Κώστα. Τον θυμάμαι ως ένα καλόκαρδο και πάντα ευδιάθετο παιδί με βροντερή φωνή, τραγούδια και πολλά καλαμπούρια. Τον ξαναείδα (μετά από 40 χρόνια) τον Νοέμβριο του 2010 στο Κουτούκι του μαζί με πολλούς από σας, αποφοίτους του 1970 και διαπίστωσα ότι δεν είχε αλλάξει πολύ. Παρέμεινε ένα μεγάλο παιδί, πάντα χαμογελαστός και με την καλή κουβέντα για όλους στα χείλη του.
Αισθάνθηκα ρίγος όταν κατά τις 7 το πρωί ανοίγοντας τον υπολογιστή μου εκείνη την μέρα, διάβασα το λιτό ανακοινωθέν της 1.30 του Βασίλη που μας ενημέρωσε για το χαμό του. Δεν μου έχει περάσει ακόμη αυτό το ρίγος….

• Δεν είμαστε πια τα παιδιά με τις πλάκες που ξαναβιώνουμε τις φορές που ξανασυναντιόμαστε?
• Μεγαλώσαμε τόσο πολύ άραγε, που αρχίζουμε κιόλας να φεύγουμε ένας - ένας?
• Γιατί μας συγκλόνισε άραγε αυτή η απώλεια?

Αποτολμώ μια μύχια σκέψη. Υπάρχουν πράγματα που θέλαμε να πούμε, στον Κώστα και σε όσους έχουν φύγει, αλλά δεν είχαμε ακόμη βρει τον χρόνο, την διάθεση, το κουράγιο ίσως, να τα πούμε?

Θα θέλαμε ίσως να τους πούμε πόσο τους αγαπάμε, και άλλες πολλές πολλές ακόμα σκέψεις που τώρα που έφυγαν τις φωνάζουμε με την ελπίδα ο Κώστας και οι άλλοι που  έφυγαν νωρίς να μας ακούνε.
Ας μην χάνουμε άλλο χρόνο. Ας τα πούμε, ας μιλήσουμε πιο πολύ. Υπάρχουν τόσες μυριάδες πράγματα και ιστορίες που μένει ακόμη να ειπωθούν και να ακουστούν πριν τις πάρει για πάντα το μυρωδάτο αεράκι του Επιταφίου.
Αυτά σκέφτομαι μετά τον χαμό του Κώστα.
Β. Σπινθάκης

Κώστα Παπαγιαννίδη..

Κώστα μου "συγνώμη" γι αυτό το χαιρετισμό γιατί σαν άνθρωπος της ουσίας ποτέ δεν αποζήτησες  μεγάλα λόγια η οποιαδήποτε προβολή.
Προχθές, ο Κώστας τραγούδησε τρία τραγούδια κι’ όταν ο κόσμος χειροκρότησε εγκάρδια, εκείνος υποκλίθηκε και αγκαλιάζοντας την κιθάρα του, έγειρε και έφυγε..
Ήταν  η καλύτερη παράσταση της ζωής του!!! 
   --Τι να πρωτοπεί κανείς για έναν άνθρωπο που όταν πήρε το απολυτήριό του από το Πολεμικό Ναυτικό, όπου υπηρέτησε τη θητεία του, καμαρώνοντας το καρφίτσωσε στο στήθος του και πήγε, με τα πόδια, από του Σκαραμαγκά μέχρι το σπίτι του στο Νέο Κόσμο..
   --Τι να πρωτοπεί κανείς για κάποιον που η κιθάρα του, οι φυσαρμόνικές του και η μουσική του ήταν το όπλο του για να ξεπερνά όλους τους Βισκαϊκούς και Ατλαντικούς αυτής της ζωής…. θάνατο αγαπημένων προσώπων, επαγγελματικές δυσκολίες ή διλλήματα, προβλήματα αρμοστά για ανθρώπους …Αλλά και να περιπαίζει τις χαρές της ζωής, τραγουδώντας τις με Διονυσιακή έξαρση κάθε στιγμή…
«Έλα μωρέ, μη σκας!!!» ήταν ο μπούσουλας της ζωής του. Ήταν βέβαιος, κάθε στιγμή, ότι όλα θα πήγαιναν καλά, δεν αμφέβαλε ούτε σε μια τρίχα ότι η ζωή δεν θα έφερνε τελικά όλα τα καλά, κι’ έτσι ξόρκιζε κάθε σκιά….Με σημαία αυτήν την υπερχειλή αισιοδοξία του αλλά και το βλέμμα πάντα μπροστά, σαν άξιος καπετάνιος, κουμάνταρε τη σύντομη ζωή του με καπετάνισσα την Ελένη και ναυτόπουλα το Λιβέρη και τη Μάρω…
   --Τι να πρωτοπεί κανείς για έναν άνθρωπο-ορχήστρα, που ήταν η καρδιά σε δεκάδες παρέες και που αν τον είχες συναντήσει έστω μια φορά σου έμενε αξέχαστη εκείνη η εμπειρία…Τα ανέκδοτα και οι ιστορίες του συζητιούνται εδώ και 45 χρόνια στις παρέες και τους φίλους
   --Τι να πρωτοπεί κανείς για το φίλο, που στεκόταν δίπλα στον καθένα μας με ειλικρινές ενδιαφέρον για τα προβλήματά μας, με ανοιχτά μάτια και καρδιά, συμπάσχωντας…αλλά στο τέλος έδινε πάντα τη λύση με ένα τραγούδι, αυτό που ακριβώς άρμοζε στην περίσταση…

   --Τι να πρωτοπεί κανείς για το συμμαθητή του ΣΤ¨, που συνειδητά παρέμεινε ‘μαθητής’ και ‘παιδί’ μέχρι το τέλος…

  Κώστα Παπαγιαννίδη,

Δεν τα χωράει το χαρτί όλα γι’ αυτό θα φάμε την υπόλοιπη ζωή-όση μας αξιώσει ο Θεός- να λέμε ιστορίες και θύμησες μαζί σου..
   Είμαι σίγουρος ότι εκεί που πας θα βρεις καλές χορωδίες, ικανούς μουσικούς που δεν θα τους ξεφεύγει καμιά δίεση….και, με τα ταξείδια που έχεις κάνει, θα ρουμπώσεις 5-5 το Μαλαξιανάκη στη Γεωγραφία…
Εμείς βάλαμε στην βάρκα σου πανιά της βάλαμε άλμπουρα σχοινιά. Όρτσα τα πανιά κόντρα στο δεληβοριά  ΚΑΛΟ  ΤΑΞΙΔΙ  ΦΙΛΕ  ΚΑΠΕΤΑΝΙΕ
Οι συμμαθητές σου της τάξης του 1970 του Έκτου Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών.

Λευτέρη..

Λευτέρη θα του βάλεις απουσία;
Ελένη

Στον ουρανό..

Πολύ μουγκαμάρα έπεσε εκεί ψηλά κι ο θεός αποφάσισε να πάρει τον Κώστα με τη φυσαρμόνικα την κιθάρα και τα τραγούδια του μαζί του γιά να ζωντανέψει λίγο το "στέκι του"...
Α.Λουκόπουλος 

Στη Βενετία..

Ο Θόδωρος στη Βενετία τέλεσε τρισάγιο γιά τον συμμαθητή και φίλο του...
Θ. Δικόνιμος Μακρής

Παρών..

Κώστας Παπαγιαννίδης, παρών...
Ε. Μώτος

Αντίο φίλε Κώστα...

Φίλε κώστα καλό σου ταξίδι
Η τάξη του 70 εγινε φτωχότερη
Κουράγιο στη γυναίκα σου και στα παιδιά σου
Θα εισαι πάντα αναμεσά μας γιατί ΕΙΣΑΙ η ψυχή μιας Ευλογημένης τάξης
ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ
Φάνης Μακρής

Καπετάνιε, καλό ταξίδι...

Καπετάνιε, καλό ταξίδι. Περίμενες να έρθει η Αλκυόνα για να το σκάσεις. Μέθυσες απόψε τα 6 κορίτσια του Έκτου και κείνα αποκοιμήθηκαν αμέριμνα. Πήγες να οργώσεις τώρα άλλες θάλασσες και να τραγουδήσεις άλλα κύματα. Η αύρα σου όμως έμεινε πίσω μαζί μας. Στην καρδιά μας για πάντα.
Σ. Ροδόπουλος

Tίνος να πω τον πόνο μου...

Tίνος να πω τον πόνο μου να με παρηγορήσει
που νάναι φίλος μπιστικός να μη με μολοήσει
Αν τονε πω στη γειτονιά δα τονε φανερώσουν
και πράμα που ‘χαμε κρυφό δα πα να διαδώσουν
Κιαν τονε κρύψω μες στη γη βασιλικός δα γίνει
και σαν τονε ποτίζουνε δα με ξεφανερώνει...
Β. Σπινθάκης

Ρε Κώστα!!

Ρε Κώστα, γιατί τόσο νωρίς και τόσο ξαφνικά; Ησουνα σημείο αναφοράς της τάξης, δεν το είχες καταλάβει;;
Ν. Σταυρόπουλος

Εχε γειά αδελφέ μου Κώστα...

Εχε γειά αδελφέ μου Κώστα και καλή αντάμωση στη γειτονιά των αγγέλων, τον αντρειωμένο δεν τον κλαις κι εσύ έτσι θα μείνεις στη μνήμη μας γιά πάντα, σαν να ακούω τον Άσιμο να λέει:
ΡΕ ΜΠΑΓΑΣΑΑΑΑΑΑ.
Σαν αφιέρωμα στη θύμηση σου έβαλα τα δύο τραγούδια από τις περασμένες απόκριες που περάσαμε μαζί στην Καλαματα, έτσι σε θυμάμαι πάντα αδελφέ μου.

http://www.youtube.com/watch?v=Z0gvNQ6Ey-M

http://www.youtube.com/watch?v=nJV7s8zzdrs

Ντ. Νταλαχάνης

Κώστας Παπαγιαννίδης.