Χρόνια Πολλά ρε σεις!!!

 

 

 

ΜΕ ΤΟ ΘΟΔΩΡΗ

Ξέρω πως ο Καλόσακας θα είναι στημένος απ’ το πρωί περιμένοντας να δει και να διαβάσει συνταρακτικά πράγματα απ’ τη χθεσινή βραδιά, όμως φίλε συνταρακτικά δεν προέκυψαν εκτός από τη διαμάχη που είχαμε με τον ταβερνιάρη για τους λόγους που θα ακολουθήσουν.

Η άφιξη του Θοδωρή από Αμοργό, όπου μετά από τόσο καιρό απόκτησε ένα καταπληκτικό νησιώτικο τραχύ πρόσωπο, «σμιλεμένο» απ΄τους αέρηδες του Αιγαίου και ενόψει της αναχώρησης του για Ρώμη, ήταν και ο βασικός λόγος να τον συναντήσουμε και να πιούμε δυό ποτηράκια.

Ο Ναύαρχος, ο αγαπημένος μας, (τον καλοπιάνω για να μη τσαντιστεί) είχε κάνει όλη την προετοιμασία σε προσκλήσεις και οργάνωση της συνάντησης και στηριζόμενος στις θετικές απαντήσεις έκλεισε ρεβεγιόν για πάνω από είκοσι άτομα με αποτέλεσμα ο ταβερνιάρης να προετοιμαστεί δεόντως. Όταν με την πάροδο της ώρας και αφού εις μάτην περιμέναμε το γνωστό Μώτο, μετρηθήκαμε όσοι θα δεις στη φωτογραφία φίλε Ντίνο, αφήσαμε τον ταβερνιάρη σε απόγνωση σχετικά με το τι θα κάνει τις πιατέλες που του μείνανε και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες όλων και ιδιαιτέρως του γνωστού νεαρού «magnus» περάσαμε καλά κι ο ταβερνιάρης καλύτερα.

Η ταβέρνα διαθέτει και ζωντανή μουσική, κι έτσι είχαμε την ευκαιρία να ζητήσουμε παραγγελιά το γνωστό «21» το οποίο τραγουδήσαμε με ιδιαίτερο κέφι.

Ήταν όμορφα, ειδωθήκαμε και ανταλλάξαμε τις καθιερωμένες ευχές τόσο μεταξύ μας όσο και με τον global Σωτήρη που μας θυμήθηκε και μας ευχήθηκε τηλεφωνικά.

Σωτήρη σε αγαπάμε όλοι, είσαι το «ΕΚΤΟ» .

Η παρέα διαλύθηκε ησύχως έξω απ’ την κεντρική είσοδο του σχολείου και τραβήξαμε σπίτια μας εκτός απ’ τους γνωστούς ξενύχτηδες που συνέχισαν για το «Σταυρό του Νότου» να βρουν το Γιάννη…

 

Χρόνια πολλά σε όλους και καλές γιορτές!!

 

Σημαντική διευκρίνηση!!

Δεν κατοικώ στη Λούτσα!
Δεν έχω SUV!
Δεν έχω πάρει ακόμα σύνταξη!
Δεν υπήρξα υπουργός στο παρελθόν!
Και κυρίως δεν με λένε Μιχάλη!!
Να λείπουν οι αιχμές για πλαστοπροσωπία!!
Και να σταματήσουν τα τηλέφωνα και οι αιτήσεις γιά συνέντευξη.
Περισσότερες διευκρινήσεις το Σάββατο το βράδυ..

Α. Λιάπης

Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν ekto1970

Πότε; Σάββατο 21-12-2013, κατά της 9 το βράδυ.

Πού;  Στην ΚΥΡΑ που τώρα λέγεται Κυρά Ροδιά, ΖΕΥΞΙΔΟΣ 12.

Ποιοι; Η Τάξη του 1970 μετά συζύγων, συντρόφων, παιδιών. Δεκτές και οι Τάξεις των ετών 69, 71, 72, αλλά αν έρθει και κανείς άλλος, δεν θα τον διώξουμε.

Να είστε όλοι εκεί. Απουσίες ο γνωστός Μώτος!

Ο δικός μας Νοέμβρης και οι χούντες..

Ως κράτος συνεχίζουμε απεγνωσμένα να ψάχνουμε για δανεικά αλλά φευ, πάντοτε βρίσκουμε απέναντι μας τους χειρότερους δανειστές που είναι διαθέσιμοι, που όσο και να επιχειρηματολογούμε εναντίον της πολιτικής της λιτότητας δεν φαίνονται πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν τον τερματισμό της, συνεχίζουν να μας δανείζουν όσα οι ίδιοι θέλουν ίσα ίσα για να τα βγάλουμε πέρα και με τους όρους που οι ίδιοι θέλουν, επιπλέον έχουν κι ένα άσχημο μειονέκτημα θέλουν σώνει και καλά να σιγουρευτούν πως θα πάρουν πίσω τα δανεικά , ή όσα τελοσπάντων μπορέσουν.

Εμείς όμως απ την πλευρά μας έχουμε τα δικά μας δίκια, προσπαθούμε να κάνουμε τη δουλειά μας παίρνοντας όσα μας δανείζουν αλλά τους απειλούμε κιόλας να μας δώσουν όσα δανεικά χρειαζόμαστε για να καταργήσουμε τη λιτότητα, να φτιάσουμε ανάπτυξη και μετά να τους ξεπληρώσουμε, για το πότε, έχει ο θεός ή μάλλον όταν θα έχουμε ανάπτυξη και όπως είπε και έτερος σοφός οικονομολόγος απ’ τα αριστερά αυτή τη φορά, με ρήτρα ανάπτυξης.

Τώρα βέβαια όταν έρθει η ώρα να τα ζητάνε πίσω τι να σας πω μπορεί και να το θεωρήσουμε εκβιασμό, όπως κατηγορηματικά είπε και ο ομοιάζων με τον Πρίαμο σημερινός σοφός Γέρων της Δημοκρατίας μας, όταν τέλειωσε η παρέλαση στις 28 Οκτώβρη, διότι όπως είπε εμείς οι υπερήφανοι ως Έλληνες δεν εκβιαζόμαστε.

Απ’ την άλλη αν πιστέψουμε πολλούς εξ ημών που θεωρούν ότι η χούντα δεν τέλειωσε το 73(!), οι ομοιότητες με το δικό μας Νοέμβρη είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς.

Κάπως έτσι λοιπόν και στο δικό μας μακρινό αλλά παράλληλο Νοέμβρη κυλούσαν οι καταστάσεις, μόνο που τότε το βασικό μας πρόβλημα δεν ήταν μόνο τα λεφτά που δεν είχαμε, τουλάχιστον εγώ, αλλά η έλλειψη της παιδείας, όπως σωστά φωνάζαμε, που θα μας βοηθούσε για να γίνουμε καλοί πολίτες, ή καλοί σύντροφοι, ή ότι άλλο καλό προκύπτει απ’ την παιδεία, και ελευθερία για να τα κερδίσουμε, με όποιον τρόπο έβλεπε ο καθένας νόμιμο και ηθικό στο λαμπρό μας μέλλον γιατί εμείς όλοι ήμασταν νόμιμοι και ηθικοί, αυτό να μην το ξεχνάμε.

Όταν έπεσε, συγνώμη όταν ρίξαμε τη πρώτη χούντα, γιατί εμείς με τους αγώνες μας τη ρίξαμε, ούτε κι αυτό να το ξεχνάμε, και πολεμήσαμε τον Αμερικάνο φονιά των λαών, ένας συμμαθητής μας της εποχής εκείνης (του 71 για να μην ψάχνεστε), απ’ τους σκληρότερους πολέμιους των Αμερικάνων, που πρωτοστάτησε στο Πολυτεχνείο, και δέχθηκε την περιποίηση και με το παραπάνω των παιδιών της χούντας, μας άφησε άναυδους όταν μάθαμε ότι συνθηκολόγησε μαζί τους χωρίς όρους, και σήμερα ασκεί την επιστήμη του σε κάποια πολιτεία των ΗΠΑ περισσότερο γνωστή απ’ τις ταινίες γουέστερν, έχοντας ρίξει μαύρη πέτρα σε μας και σε κείνους που έκφραζαν τα ιδανικά του τότε, ενώ έτερος συμμαθητής με τους ίδιους ακριβώς αγώνες, ένώ φάνηκε πως συνθηκολογεί μαζί τους,  τελικά τους χρησιμοποίησε και αφού πήρε όσα χρειαζόταν κάπου στο Σικάγο επέστρεψε πίσω ως πανεπιστημιακός δάσκαλος σε κάποιο απ΄τα ευάριθμα Ελληνικά Πανεπιστήμια και μπράβο του. Πολλά συνέβησαν που μας μπέρδεψαν. Τέλος πάντων.

Κι αφού ρίξαμε την πρώτη χούντα, ήρθαν ευτυχισμένα χρόνια με λαοπρόβλητους κυβερνήτες και ο κόσμος άρχισε επιτέλους να έχει ψωμί, όχι βέβαια άφθονο, αλλά αρκετό. Αρκετοί δε από μας χορτάσαμε υπέρ το δέον αυξήσαμε το προσδόκιμο της ζωής μας και όχι μόνο, αποκτήσαμε πίεση, διαβήτη, και πολλά άλλα σχετικά άγνωστα τα παλιότερα χρόνια. Περάσαμε στην πλευρά των ασθενειών της ευμάρειας, και ανακαλύψαμε τα αγαθά της άσκησης αλλά πλέον στα οργανωμένα γυμναστήρια, όχι στα γήπεδα, στην αλάνα στο πρώτο νεκροταφείο ή στο Φοίβο που αλητεύαμε πιτσιρικάδες.

Βλέπεις τότε χαλάγαμε τα παπούτσια μας για το κέφι μας και δεν μας ένοιαζε τίποτε περισσότερο. Αρκετά σας ζάλισα για σήμερα... 

(α.λ.)

 

Αφιερωμένη στο Δογάνη..

τώρα γιατί το αφιερώνουν ποιός ξέρει...

Συνάντηση 23 Νοέμβρη 2013

Σαββατιάτικο βράδυ μετά από μια πρόχειρη όσο και γρήγορη συνεννόηση με βασικό οργανωτικό συντελεστή το Ναύαρχο με την ευκαιρία της άφιξης από την έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης του και « προϊστάμενου της τρόικας» Ντίνου, και της καθόδου από την Καβάλα για προγραμματισμένες εργασίες του Γιατρού μας, συναντηθήκαμε στην Πυθέου στο χώρο που είχαμε μαζευτεί τότε που χαιρετίσαμε τον Καπετάνιο μας.

Δυό τινά συνέβησαν. Πρώτα περάσαμε έξω από της πλάγια είσοδο του σχολείου μας εκεί που κάθε πρωί ο Κωστής με την Αθλητική Ηχώ στα χέρια, ως γνήσιος Παναθηναϊκός, περίμενε τον Κοψίδη γνωστό Ολυμπιακό για την πρωινή αντιδικία ιδιαίτερα τα πρωινά της δευτέρας, αφήνοντας να περάσουν οι φευγαλέες όσο και συγκινητικές αναμνήσεις, και δεύτερο ευχηθήκαμε στο Ντίνο για τα γενέθλιά του που πρόσφατα γιόρτασε και πρόσφερε το δείπνο της συνάντησης.

Οι κυρίες Μώτου και Αγγελοπούλου μας έκαναν την τιμή να παραβρεθούν και να ακούσουν με υπομονή αρκετές απ’ τις σαχλαμάρες που διακινούνται σε τέτοιου είδους συναντήσεις και στο τέλος την κυρία Καπομπασοπούλου που μαζί με τον Ηλία εμφανίστηκαν αιφνίδια λίγο πριν αποχωρήσουμε. Νομίζω το συνηθίζουν στις τελευταίες συναντήσεις μας να μας εκπλήσσουν ευχάριστα με την μη προαναγγελθείσα και μη αναμενόμενη προσέλευση τους.

Φωτογραφικό υλικό έχει και ελπίζω να στείλει ο έτερος Ντίνος ο επιλεγόμενος "magnus" ο οποίος όπως θα δείτε τις προετοιμάζει.

Προς το παρόν θα δείτε δυό πρόχειρες και ευγενικά παραχωρηθείσες φωτογραφίες.

Ο Αγγελόπουλος, ο Λιάπης, ο Μακρόπουλος, ο Μακρής, και ο Μώτος συμπλήρωσαν την παρέα. Αρκετοί των απόντων συμμαθητών μεταξύ των οποίων ο Δογάνης από Ικαρία, ο Τζόνης από Γιάννενα, ο Κουλαϊδής από Κύπρο, ο Ευτύχης απ’ την Κρήτη ο Αγαλιανός απ’ τη Ζάκυνθο και φυσικά ο Θόδωρος από Αμοργό, επικοινώνησαν και ευχήθηκαν.

Πως σκορπίσαμε έτσι ρε παλληκάρια.

Η επόμενη συνάντηση θα είναι με την επιστροφή του Θόδωρου πριν φύγει για Ιταλία και φυσικά το κόψιμο της πίτας. Ο Καλόσακας δέχτηκε τις ευχές όλων παρόντων και απόντων για τα γενέθλιά του και μας ανακοίνωσε πως φεύγει για Αμοργό να βοηθήσει το Θόδωρο στο κυνήγι.

Πιό σπουδαία ανακοίνωση (στο παρά ένα)..

Πυθέου και Γεωμέτρου

 LOSTRE

21.00

 23-11 Σάββατο

Ο Ναύαρχος ενημέρωσε με mail, και τηλέφωνο όσους μπόρεσε...

Σπουδαία ανακοίνωση!

Ο Θόδωρος Δικόνιμος εντός ολίγου καταπλέει εις Αμοργό για την ετήσια κυνηγητική του περιπέτεια, όσοι είσαστε αργόσχολοι ξαμοληθείτε. Ο Καλόσακας φαίνεται πως θα τον ακολουθήσει. Από έγκυρες πηγές μάθαμε πως ο Κωσταντόπουλος έκανε συμπόσιο με το Θόδωρο, καθώς επίσης ότι το φετινό του κρασί προβλέπεται κορυφαίο. Τέλος μάθαμε πως έτερος συμμαθητής περιηγείται στο Αγιο Ορος, βοήθειά μας. Να προσέχετε να παίρνετε τα χάπια σας και να ντύνεστε καλά!!

Ο δικός μας Νοέμβρης...

Αγαπητοί συμμαθητές, η επικοινωνία με πολλούς από μας ξύπνησε πάλι παλιές αναμνήσεις αλλά και πολλά νέα που μαζεύτηκαν όλο το διάστημα της σιωπής της σελίδας μας. Τίποτε δεν ήταν σκόπιμο αλλά και τίποτε δεν έπρεπε να δικαιολογεί τη σιγή αυτή. Χρονογραφώντας λοιπόν θα ξανακουβεντιάσουμε επανατοποθετώντας τα πράγματα στη σημερινή διαδρομή που έχει για πολλούς από μας όπως θα διακρίνετε ανάμεσα στις γραμμές που ακολουθούν, πολλά στοιχεία και σοβαρά και δύσκολα, αλλά και κωμικά έως και γραφικά. Καλό φθινόπωρο αγαπητοί συμμαθητές ένθεν κακείθεν.

Ένας ακόμη Νοέμβρης ήρθε και περπατάει, χωρίς όμως το απαραίτητο φθινόπωρο που τον συνοδεύει από τότε που θυμόμαστε τους Νοέμβρηδες. Αυτή τη φορά τον συνοδεύει ένας παρατεταμένος Απρίλης έχοντας μπερδέψει κάμποσες εκφράσεις εποχικές όχι μόνο δικές μας αλλά και των ιώσεων που ακάθεκτες όσο και βασανιστικές κάνουν τις επιδρομές τους.

Οι δικοί μας Νοέμβρηδες πάντα είχαν σχέση με τους Απρίληδες. Πάντα κάποιος Απρίλης τέλειωνε με το δικό του (μας) Νοέμβρη. Γεμάτος γεγονότα γεμάτος ζυμώσεις και διαφαινόμενες ανακατατάξεις, γεμάτος αγώνες όπως πάντα, μεγαλώσαμε άλλωστε με αγώνες έτσι δεν είναι;

Νοέμβρης πάλι μετά από ένα παρατεταμένο καλοκαίρι ηρεμίας , όχι όμως για όλους μας, μερικοί παρέμειναν σε αγωνιστική ετοιμότητα διαρκώς, ένα ζεστό ήρεμο καλοκαίρι που μας προετοίμασε ράθυμα θα τολμούσα να πω, για το φθινοπωρινό αγωνιστικό ξεκίνημα λίγο πριν αρχίσουν τα σχολεία και λίγο μετά την αναμενόμενη έναρξη των μαθημάτων στα ΑΕΙ.

Ο παλιός μας συμμαθητής που ήταν ακρογωνιαίος λίθος στο διοικητικό οικοδόμημα του Πανεπιστημίου πήρε σύνταξη, πέρσι αν δεν απατώμαι , πρόλαβε απ’ ότι φαίνεται διαβλέποντας τα ερχόμενα ως προς το εφάπαξ, διαβλέποντας επίσης πως το μέλλον ανάμεσα στις δύο διορισμένες, αξιοκρατικά, κόρες του παλιού πρύτανη θα ήταν εξόχως ταραγμένο. Που καιρός για αγώνες τώρα και απεργίες, ακόμα κι αν απεργείς και δεν σου κόβουν το μισθό.

Έχετε παρατηρήσει αγαπητοί συμμαθητές πως η τρόικα εκτός του ότι μας δίχασε σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς σύμφωνα με την κρατούσα αντιπολιτευτική θέση, μας τρίχασε επιπλέον με κριτήριο το εφάπαξ στην κατηγορία εκείνων που δούλεψαν στον ιδιωτικό τομέα και δεν πήραν εφάπαξ ή πήραν κάτι ψίχουλα, στη δεύτερη εκείνους που πρόλαβαν και το πήραν και στην τρίτη και πιο ταλαίπωρη όσοι δεν θα πάρουμε τίποτε γιατί άδειασε το ταμείο.

Δεν το γράφω με πίκρα ρε σεις, απλά το καταγράφω, να είστε καλά, έτσι κι αλλιώς θα το πληρώσετε σε φόρους εκτός απ' τον Καλόσακα.

Εχει λοιπόν μια μυρουδιά απ’ το δικό μας Νοέμβρη κι ο φετινός αν εξαιρέσεις τις εποχικές ιώσεις. Έτσι αγωνιστικά ξεκίνησε κι εκείνος. Για ψωμί ψάχναμε τότε, μαζί με το συνομήλικο μας τραγουδοποιό και τραγουδιστή Βασίλη που ξέχασε πρόσφατα πόσο χρόνων ήταν τότε καθώς έκανε μια πρόχειρη προσωπική ιστορική αναδρομή μπροστά στο κτίριο της πρώην «αμαρτωλής» και τώρα «σκλαβωμένης» και «εξαγνισμένης» ΕΡΤ, της ΕΡΤ του και συμμαθητή μας Μπράμου, που δεν την φύλαξαν όσο έπρεπε οι άλλοι συμμαθητές μας με αποτέλεσμα να την πατήσουν οι εχθροί..

(α.λ. 1)

Ιστορία 40 χρόνων σε συνέχειες

40 χρόνια πριν ήταν χούντα. Τέτοιες μέρες ετοιμαζόταν η παρέλαση στη Θεσσαλονίκη. Το ραδιόφωνο βούιζε από τα εμβατήρια, "Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν..." Ο Παπαδόπουλος καμαρωτός-καμαρωτός παρατηρεί την παρέλαση. Σκεφτόμουν ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ακόμη χούντα στην Ελλάδα. Κάτι έπρεπε να γίνει πια, η κατάσταση δεν αντεχόταν πλέον, από εμάς τους νέους τουλάχιστον. Αργότερα βεβαίως κατάλαβα ότι η κατάσταση αντεχόταν και παρααντεχόταν από το ευρύ κοινό και δυστυχώς έπρεπε να γίνει η εισβολή στην Κύπρο. Τέλοσπαντων...

Στις 4 Νοεμβρίου λοιπόν ήταν το επόμενο ραντεβού. Είχαν περάσει 5 χρόνια από το θάνατο του Γ. Παπανδρέου και θα γινόταν μνημόσυνο στο Α’ Νεκροταφείο. Στην κηδεία του 68 είχε πέσει πολύ ξύλο. Ο συμμαθητής μας Γ.Μ. (γνωστός ηθοποιός σήμερα) είχε συλληφθεί τότε και δεν τον ξαναείδαμε σχολείο. Τι θα γινόταν άραγε αυτή τη φορά;

(Συνεχίζεται…)
Β.Σπινθάκης

Ιστορία 40 χρόνων σε συνέχειες...

40 χρόνια πριν ήταν χούντα. Είχε περάσει η προηγούμενη χρονιά με την κατάληψη της Νομικής. Τα πνεύματα στα Πανεπιστήμια ήταν οξυμένα, όλοι περιμέναμε κάτι να συμβεί, αλλά κανείς δεν ήξερε τι. Όταν λέμε όλοι, ασφαλώς δεν εννούμε όλοι. Ο πολύς κόσμος, κυρίως στην επαρχία, δεν έπαιρνε χαμπάρι...
Τελικώς αυτό που περιμέναμε να γίνει στην Ελλάδα, έγινε πρώτα στην Ταυλάνδη. Ο στρατός σκότωσε φοιτητές πριν 40 χρόνια σαν και σήμερα. Από κει και πέρα, άρχιζε να ψιθυρίζεται και εδώ ένα σύνθημα "Θα γίνει Ταυλάνδη".
Βέβαια τέτοιες μέρες είχαμε και άλλες συνταρακτικές διεθνείς εξελίξεις που επιρρέαζαν και την εσωτερική κατάσταση. Τον Μάρτιο '73 η ενωμένη αριστερά στην Γαλλία έχασε με πολύ μικρή διαφορά από τους γκωλικούς την ευκαιρία να ξανακυβερνήσει τη χώρα μετά το 1936. Το άλλο όμως ήταν πιο βαρύ. Οι ελπίδες για διαφοερτική πορεία στη Χιλή σκοτώθηκαν μαζί με τον Αλλέντε στις 11 Σεπτ. 73. Όλο αυτό το διεθνές κλίμα πώς άραγε θα εκφραζόταν στην Ελλάδα. Βρισκόμαστε στα τέλη Οκτωβρίου του '73;

Β.Σπινθάκης

(Συνεχίζεται...)

Τουλάχιστον κάποιοι μας εύχονται!!!

Τι να κάνει ένας εξηντάρης...

Λοιπόν, σήμερα που έκλεισα τα 61 και μετά από 61 χρόνια (ώριμης;) σκέψης, κατέληξα στο τι πρέπει να κάνει ένας εξηντάρης. Γράφω παρακάτω, όσα βεβαίως μπορούν γραφτούν δημόσια. Εντάξει, μην τα πάρετε και τοις μετρητοίς, λόγια είναι μόνο.

Έχουμε και λέμε. Ένας εξηντάρης πρέπει…
·         Να μιλάει λίγο, να ακούει πολύ, να παρατηρεί πιο πολύ
        και να σκέφτεται πολύ περισσότερο.
·         Να κολυμπάει στη θάλασσα καθημερινώς, ει δυνατόν.
·         Να περπατά πολύ, κατά προτίμηση με παρέα.
·         Να κάνει πολλά ταξίδια, κυρίως ταξίδια του νου.
·         Να ξαναβρίσκει τις διαδρομές που έκανε ως παιδί,
        αλλά και ως φαντάρος και να τις ξανακάνει.
·         Να πίνει κρασί καθημερινώς.
·         Να περνά καλά και μόνος του.
·         Να θυμάται τον τρόπο των παλιών, των παλιότερων που πρόλαβε. Όπως εγώ που θυμήθηκα τις μαντινάδες που έλεγε ο παππούς μου ο Σπιθοβαγγέλης  (+1874-1958) τον οποίο θυμάμαι πολύ καλά με το μαύρο κεφαλομάντηλο, τις βράκες και τα στιβάνια.

«Μιαν αστραπή είν’ η ζωή και στ’ άναμμα που κάνει,

ό,τι προλάβει ο άθρωπος, τα υπόλοιπα τα χάνει».

«Τη μοναξιά ο άθρωπος δεν πρέπει να φοβάται,

γιατί ποθαίνει αμοναχός, κι’ αμοναχός γεννάται».

Ευ. Σπινθάκης

 

Θεατρική ομάδα The Healers

Αντίο συνοδοιπόρε του 70..

Χρόνια Πολλά..

Καλό μήνα συμμαθητές...

Το σημερινό Εκτο παίζει θέατρο..

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Για την θεατρική παράσταση του έργου «Οι ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον.

Σάββατο 27/04 7.30 μμ

Κυριακή 28/04 7.30 μμ

Είσοδος–και για πάρκινγκ-από Πυθέου

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ 6ΟΥ ΓΕΛ

 

ΝΑ ΠΑΜΕ!!!

Το τραίνο φεύγει στις 8...

Παράξενος μήνας αγαπητοί συμμαθητές. Κάποια ηρεμία στην πατρίδα μας μεταξύ του πηγαινέλα της τριμερούς του ελέγχου των δανειακών συμβάσεων, των καιρικών σκαμπανεβασμάτων του Μάρτη, και των προετοιμασιών για την αλλαγή εποχής με την είσοδο του Απρίλη και μιά πρωταπριλιά με ελάχιστο κέφι για φάρσες. Μια βουβή εποχή που έσκασε απότομα με τα συμβάματα της Κύπρου. Κι έτσι έχουμε πολλά περισσότερα να σκεφτούμε και να διαφωνήσουμε σαν έτοιμοι από καιρό.

Οι γνωστές και αναμενόμενες αψιμαχίες περί του σωστού και του λάθους από εκείνους που επιλέξαμε να διαχειρίζονται τις τύχες μας και κείνων που περιμένουν στη σειρά για να τους επιλέξουμε. Καλό σκηνικό δεν νομίζετε, μοιάζει με κυριακάτικο απόγευμα στην Άρτα, ή βάλτε όποιο άλλο μέρος θέλετε όπου η περατζάδα στο ένα πεζοδρόμιο δείχνει σε κείνους που περπατούν στο άλλο πεζοδρόμιο την πραμάτεια.

Διαβάζοντας την ιστορία του Βαγγέλη στην Κόρινθο που μας έγραψε πριν λίγο καιρό, ήρθε στη σκέψη η Άρτα όπου το κέντρο εκπαίδευσης Υγειονομικού, έκανε πρεμιέρα στη δική μου σειρά, (77 β ΕΣΣΟ), με ότι αυτό θα μπορούσε να σημαίνει για την όμορφη εκείνη πόλη.

Επιτρέψτε μου λοιπόν λίγες αναμνήσεις έτσι για να περνά η ώρα.

Ιούνης του 77 στην Άρτα.

Απόγευμα Κυριακάτικο στην κεντρική πλατεία.

Έξοδος από το Κέντρο Εκπαίδευσης Υγειονομικού. Η πρώτη βόλτα ήταν στο διάσημο γεφύρι της Άρτας, και ο τελικός προορισμός η κεντρική πλατεία. Ο λόχος μου αποτελούμενος από καμιά εξηνταριά στρατιώτες απ' τους οποίους οι περισσότεροι ήμασταν συμφοιτητές και γνωστοί απ' το Πανεπιστήμιο για πολλά χρόνια με εξαίρεση τον αγαπημένο φίλο και συνάδελφο, το Νίκο το Σταυρόπουλο, με τον οποίο εκτός απ’ το Πανεπιστήμιο όπου ήμασταν έξι χρόνια μαζί, ήμασταν μαζί απ’ το Εκτο σαν συμμαθητές, και στο στρατό «συστρατιώτες», και αργότερα στο ΝΙΜΙΤΣ μαζί στις Χειρουργικές Κλινικές πριν χωρίσουμε αναχωρώντας για τα Αγροτικά Ιατρεία, εγώ στην Ανάφη Κυκλάδων κι ο Νίκος αν θυμάμαι καλά στη Χίο.

Η μπάντα του δήμου Αρταίων, στο υπερυψωμένο κιόσκι της πλατείας παιανίζει μουσική του Θεοδωράκη. Σε κάθε τέλος, σύσσωμη η πλατεία την οποία μέχρι την ώρα εκείνη γέμιζαν οι ένστολοι συνάδελφοι σηκωνόταν απ’ τις καρέκλες και με ενθουσιώδες ευγενικό και παρατεταμένο χειροκρότημα επιδοκίμαζε και ενθάρρυνε την μπάντα που συνέχιζε να παίζει και μάλιστα με ακόμη μεγαλύτερο πάθος και διάθεση σε κάθε επόμενο κομμάτι, (καλά λένε πως το χειροκρότημα θρέφει τον καλλιτέχνη).

Ειρήσθω εν παρόδω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των θαμώνων της πλατείας αποτελείτο από τους «συμπολεμιστές» μου, αυτό το αναφέρω επειδή θα μπορούσε ενδεχομένως να ερμηνεύσει, πρώτον την ευμενή υποδοχή της μουσικής και δεύτερο την ευγενική πράξη της επιδοκιμασίας των μουσικών και του έργου τους με την καθολική έγερση των ακροατών και το θερμό και παρατεταμένο, προς αυτούς,  χειροκρότημα.

Η πλατεία σε πολύ σύντομο χρόνο γέμισε κόσμο και τα τραπέζια που στη πλειοψηφία τους είχαν καταληφθεί από τους συναδέλφους, άρχισαν να πλαισιώνονται από πολλές οικογένειες που κατά σύμπτωση συνόδευαν λιγότερο ή περισσότερο όμορφες νεαρές κυρίες που περιεργάζονταν τον δικό μας "χακί" κόσμο με το ενδιαφέρον του πρωτάρη, είχαν άλλωστε να δουν στρατό από την εποχή της χούντας όταν στην περίφημη επιστράτευση, μετακινήθηκαν οι φρουρές των πόλεων , μεταξύ των οποίων και της συγκεκριμένης, στη μεθόριο. Πάντως το γεγονός ότι τόσοι "μορφωμένοι" νέοι τίμησαν με αυτό τον τρόπο την απογευματινή εκδήλωση της φιλαρμονικής της έδωσε άλλο αέρα.

Οι ψίθυροι από τα διπλανά τραπέζια έδειχναν την ικανοποίηση των ντόπιων για την άφιξη του περίφημου κέντρου της εκπαίδευσης των Ιατρών, Οδοντιάτρων, Κτηνιάτρων (η σειρά που αναφέρονται οι τίτλοι είναι αντίστοιχη της σειράς των σχολών στις εισαγωγικές του 70 στο δεύτερο κύκλο), και συναφών υγειονομικών ειδικοτήτων, το οποίο κέντρο μετά από περιπλάνηση από το Γουδί (όπου η έδρα της Ιατρικής και Οδοντιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας) στη Χίο και πάλι στο Γουδί, και τώρα στην Άρτα γεγονός που έδειχνε την ισχύ του πολιτικού εξ Ηπείρου ο οποίος αποφάσιζε που θα σταθμεύσει το περίφημο αυτό κέντρο  (Αβέρωφ νομίζω λεγόταν).

Η καλοκαιρινή νύχτα πλησίαζε διώχνοντας το μακρύ απόγευμα, τότε που η γνωστή μας θερινή ώρα δεν είχε αλλάξει τη ταυτότητα του δειλινού, τότε που η θερινή ώρα ακόμη δεν είχε μπει σε εφαρμογή στην περήφανη πατρίδα μας.

Ο χρόνος της επιστροφής στο στρατόπεδο πλησίαζε και τα ψητοπωλεία της περιμέτρου του στρατοπέδου που είχαν πρόσφατα ανακαινισθεί και πολλαπλασιασθεί εν όψει του ερχομού των στρατευμένων υγειονομικών, σε αντίθεση με το στρατόπεδο που προς το παρόν και λόγω της εσπευσμένης μετακίνησης του από το Γουδί δεν είχε ούτε στοιχειώδη περίφραξη, περίμεναν πανέτοιμα τόσο σε υλικό όσο και σε ευωδιές την έλευση των "πολεμιστών" πριν αποσυρθούν στους στρατώνες για να ξεκουραστούν μελετώντας το best seller της εποχής «Το Βαθύ Λαρύγγι» από τη Λίντα Λαβλέης. Έτσι λοιπόν όπως ομαδικά γεμίσαμε την πλατεία της Άρτας έτσι ξαφνικά την αδειάσαμε αφού σηκωθήκαμε εν σώματι μόλις τέλειωσε η μουσική απ’ το γνωστό τραγούδι «Το Τραίνο Φεύγει Στις 8» όπου ο μαέστρος πρόσφερε όλο το μουσικό του απόθεμα και μέσα σε παρατεταμένο ευχαριστήριο προς την μπάντα χειροκρότημα, αφήσαμε ένα μελαγχολικό κενό στην πλατεία και τους θαμώνες των καφενείων και ακροατές της μουσικής, καθώς και στις οικογένειες που ήλθαν να μας γνωρίσουν από κοντά, δίνοντας ραντεβού για κάποια επόμενη έξοδο.

Φεύγοντας είχα την αίσθηση ότι ο μαέστρος απογοητευμένος από την ομαδική αποχώρηση των ακροατών της μουσικής του και μάλιστα εκείνων που μετείχαν με καλό μουσικό κριτήριο θα ευχόταν να μην είχε παίξει το συγκεκριμένο τραγούδι, απ την άλλη όμως θα είχε καταλάβει πως έπρεπε να ανταποκριθούμε στο βραδινό προσκλητήριο του στρατοπέδου που δέσποζε στην κορυφή του λόφου, έστω και με βαριά διάθεση.

Η αλήθεια είναι πως η διάθεσή μας που ιδιαίτερα την εποχή εκείνη τίποτε δεν μπορούσε να την χαλάσει, μας καθοδηγούσε σε στιγμές απόλαυσης υψηλού επιπέδου, περνώντας δε από τις ψησταριές περί το στρατόπεδο και αγοράζοντας κοκορέτσι προς δύο δραχμές τη «ροδέλα» και με ένα μισόκιλο ολοκληρώναμε ένα πολύ όμορφο καλοκαιριάτικο απόγευμα Κυριακής που μετά το βραδινό προσκλητήριο και την μεγαλόφωνη ανάγνωση ενός με δύο κεφάλαια από το προαναφερθέν best seller,  από ένα πανύψηλο ασπρομάλλη συνάδελφο που έδειχνε ο σοβαρότερος και σεβασμιότερος όλων, γνωστός και πετυχημένος Ορθοπεδικός σήμερα σε μεγάλο Νοσοκομείο της πρωτεύουσας, αποσυρόμασταν για ύπνο υπό την ασφαλή επιτήρηση του νεαρού θαλαμοφύλακα από τον λόχο των νοσοκόμων, ο οποίος για να μη μας ενοχλεί με τη φασαρία που έκαναν οι αρβύλες του, εκτελούσε υπηρεσία ξυπόλυτος .

(α.λ.)