ΠΟΙΟΣ;

Οι δύο αυτές φωτογραφίες έχουν άμεση σχέση με έναν αγαπημένο συμμαθητή μας που έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα. Μήπως μπορείτε να βρείτε με ποιόν; Όποιος το βρει θα πάρει δώρο βιντεάκι με τον φίλο μας εκτελούντα άσματα...

Ας γυρίσουμε στα δικά μας!!

από το αρχείο του Β.Δημητρόπουλου

Ο ΜΑΓΝΗΤΙΚΟΣ ΠΟΛΟΣ ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΕ

Να ένα κουίζ λίγο διαφορετικό από τα άλλα. Μπείτε στην παρακάτω σελίδα και διαβάστε το άρθρο.

http://www.otherside.gr/2011/03/kai-oi-pyxides-trelathikan/

Όπως θα δείτε ο βόρειος μαγνητικός πόλος της γης μετακινείται με διαρκώς αυξανόμενη ταχύτητα απομακρυνόμενος από τον Καναδά.

Απαντήστε μας :

Τι έχει διαισθανθεί ο βόρειος μαγνητικός πόλος της γης και κινείται;

Τι είναι αυτό που τον διώχνει από τον Καναδά;

Γ.Κ.

Θέμα Εκθεσης στη Φιλοσοφική..

Λόγος ορθός, λόγος δικαιοσύνης

Αυτό ήταν το θέμα της έκθεσης του φιλολογικού κύκλου στις εξετάσεις του 1970. Έτσι, χωρίς καμιά εξήγηση ή ερμηνεία.

Έπρεπε να είσαι καλός και στα αρχαία για να εννοήσεις ότι έχει παραλειφθεί το ρήμα «εστί», αλλιώς δεν βγαίνει νόημα. Για αυτό εκείνη την εποχή ένας μεγάλος αριθμός εκθέσεων έβγαινε «εκτός θέματος» και μηδενιζόταν.
Τώρα,  41 χρόνια μετά, σκέφτομαι και γράφω, όπως λένε και τα βιβλία του δημοτικού, τα εξής.
Ούτε λόγος ορθός υπήρξε ποτέ στον έρμο τούτο τόπο, ούτε λόγος δικαιοσύνης!
Που να το φανταζόμασταν όμως αυτό το 1970…
Ευ. Σπινθάκης

Εισαγωγικές Εξετάσεις 1970!!

Γράψαμε και Χημεία απ΄ότι θυμόμαστε.

Εισαγωγικές Εξετάσεις 1970!!

Ο Νίκος ο Σταυρόπουλος ρώτησε αν κάποιος συμμαθητής έχει τα θέματα των εισαγωγικών εξετάσεων της χρονιάς μας, 1970, επ' ευκαιρία των εξετάσεων που δίνουν τα σημερινά παιδιά, όσο μας αφορα, τώρα κοντεύουν να δίνουν εισαγωγικές τα εγγόνια μας.
Βρέθηκαν μερικά θέματα και σας τα θυμίζουμε.
Τι συναισθήματα θα προκαλέσουν;
Κάθε σχόλιο δεκτό..

Θέματα Φυσικής

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Η Τρόικα του 70 και η Τρόικα του 69 αδελφωμένες εκφράζουν την ικανοποίησή τους για την εξέλιξη των εργασιών του κοινού Συνεδρίου με θέμα την βελτιστοποίηση των Blog.
Το Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στην ταβέρνα "Μυρτιά" στη Ν. Σμύρνη. Παρά την κούρασή τους οι σύνεδροι είχαν το κουράγιο, μετά την λήξη των εργασιών να δοκιμάσουν και τους ωραίους μεζέδες της ταβέρνας.
Λόγω της μεγάλης επιτυχίας του Συνεδρίου, αποφασίστηκε να επαναληφθούν οι εργασίες το συντομότερο δυνατόν.

Μάιος μήνας 41 χρόνια πριν !

Μάιος μήνας 41 χρόνια πριν παίδες ετοιμαζόμασταν για τα τελευταία εξαμηνιαία διαγωνίσματα της ζωής μας. Τι εγώ φοβόμουν θα περάσω αρχαία και θρησκευτικά (άκου ρε να δεις φοβόμουνα μην τυχόν και με αφήσει θρησκευτικά μεταξιταστεο. Πήγα στο σπίτι του Δογανη, θυμαμαι ακόμα πολύ καλά την μητέρα του μια γυναίκα ψηλή και ξερακιανή με την νησιώτικη περηφάνια χαραγμένη στο πρόσωπο της, να διαβάσουμε μαζί αρχαία ελληνικά. Αν ήταν ποτέ δυνατόν εγώ τελείως άσχετος και αυτός το μόνο που ήξερε ήταν όταν έβλεπε μια δοτική στο κείμενο να λέει αυτή είναι δοτική της αιτίας λες και ήξερε και καμία άλλη. Την άλλη μέρα μπαίνουμε στην τάξη για το διαγώνισμα η Καραγιωργη με βάζει σε ένα θρανίο δίπλα από την έδρα με την πλάτη γυρισμένη στον τοίχο και την φάτσα μου απέναντι από την δική σας. Και μετά στην τελευταία μας συνάντηση τον Γενάρη ο Γιώργος μου είπε και το ωραίο ότι η Καραγιωργη είχε μια συμπάθεια μαζί μου, άντε γύρευε. Ευτυχώς επιτηρητής ο Κορώνης. Απέναντι μου στα πρώτα θρανία είχα Κουνενη, Μουτσιο και δεν θυμάμαι άλλους. Πρέπει να τους κοίταζα με βλέμμα παρά πολύ παρακλητικό μου λέγανε με το στόμα τους και χωρίς να βγαίνει φωνή όλη την σύνταξη της φράσης που είχαμε ποιο το υποκείμενο ποιο το αντικείμενο μου τα είπαν όλα ήταν εκεί μέσα και μια δοτική και όπως με είχε μάθει ο Δογανης η δοτική ήταν πάντα της αιτίας. Είχα μάθει παπαγαλία όλη την μετάφραση των κειμένων που είχαμε κάνει εκείνο το χρόνο. Δεν έγραψα τίποτα άλλο κατέθεσα την κόλα μου και πήγα σπίτι μου ήπια ένα ποτήρι νερού γεμάτο ούζο και το έριξα στον ύπνο ότι έμελλε να γίνει ας γινόταν θυμάμαι ότι το μόνο που έλεγα ήταν δεν πάνε να γ......ν όλα αν είναι να με αφήσουν ας με αφήσουν.

Θ.Δικόνιμος-Μακρής

Για τα εβδομήντα χρόνια από την Μάχη της Κρήτης.

Τι να ένιωσε το Μάιο του 1941 ο κρητικός και η κρητικιά και άρχισαν να κυνηγούν «ουρανίτες»;
Την δεκαετία του ’50 είχαν περάσει μόλις 10 χρόνια από το τέλος της κατοχής στην Κρήτη, στην περιοχή της Μεσσαράς. Παιδί εγώ, ανάμεσα στις πολλές κουβέντες των μεγάλων που άκουγα ήταν και οι εξής.
«τον σκότωσαν οι Γερμανοί για αντίποινα»
«κάψαν τα Σαχτούρια, μάζεψαν τσι χωριανούς στην εκκλησά τση Κρύα Βρύσης και τσι κάψανε ζωντανούς»
«ένας γερμανός πήγε να δείρει τον Μπίλιο, αλλά αυτός του παίζει μια, τονε σκοτώνει,  του παίρνει το όπλο και ανεβαίνει στον Ψηλορείτη με τσ’ αντάρτες»
«από ‘παέ ξέφυγε ο καπετάν Πετρακογιώργης από την ενέδρα τω γερμανώ»
«στον Αη Παύλο στέλναν οι εγγλέζοι όπλα για τσ’ αντάρτες»
« από κειά πέρασε ο στρατηγός Κράιπε που συλλάβανε οι εγγλέζοι και τον στείλαν στην Μέση Ανατολή»
«και μου λέει ο γερμανός πως όταν θα νικήσουνε τον πόλεμο, θα μας στειρώσουνε όλους τους άντρες κρητικούς και οι κρητικές θα γεννούνε μόνο μαζί μας»
Αργότερα άρχισα να καταλαβαίνω και κάποιες άλλες κουβέντες που άκουγα.
«αν είχανε πέψει στην Κρήτη την κρητική μεραρχία, δεν θα μπορούσαν οι γερμανοί να πατήσουν το νησί».
»γιάντα μωρέ δεν μας εδώκανε όπλα, παρά τα χανε φυλαμένα στσ’ αποθήκες;»
«μας αφήκανε με τσι γκράδες και τσι γκασμάδες να πολεμούμενε τσι γερμανούς, πόσο να αντέξουμε μαθές;»
Όλες αυτές οι κουβέντες έμειναν βαθιά χαραγμένες στο μυαλό μου.
Πολύ υστερότερα, όταν άρχισα να διαβάζω την ιστορία της Μάχης της Κρήτης και της Αντίστασης, έβαλα και εγώ ερωτήματα.
Ποιοί άφησαν ένα λαό ανοργάνωτο και άοπλο να τα βάλει με την ισχυρότερη πολεμική μηχανή της εποχής;
Η Κρήτη τότε ήταν εναντίον του Μεταξά και του βασιλιά. Είτε με την φοβέρα (απειλές), είτε με το φιλότιμο η κυβέρνηση Μεταξά είχε πείσει τους κρητικούς να παραδώσουν τα όπλα, τάχα για να βοηθήσουν στο μέτωπο εναντίον των ιταλών. Όταν η  Κρήτη όμως χρειάστηκε τα όπλα της, δεν της τα έδωσαν πίσω. Ούτε βιάστηκαν καθόλου να φέρουν πίσω την 5^η μεραρχία Κρητών που, τρέχοντας από τα βουνά της Ηπείρου μετά την οπισθοχώρηση, είχε φτάσει κιόλας ένα βήμα κοντά, στην Πελοπόννησο. Προφανώς ο βασιλιάς και οι Εγγλέζοι τις παραμονές της εισβολής φοβόταν περισσότερο τους οπλισμένους κρητικούς παρά τους επιτιθέμενους γερμανούς!
Πώς εξηγείται άραγε τόσο μένος των γερμανών που άρχισαν αμέσως τις εκτελέσεις στην Κρήτη;
Θυμίζω ότι στην Κρήτη του 1941 για πρώτη φορά στην ιστορία του  2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, ομάδες πολιτών στράφηκαν μαζικά εναντίον τακτικού στρατού ο οποίος είχε ως τότε τσακίσει όλους τους αντιπάλους του. Ήταν ουσιαστικά οι πρώτοι παρτιζάνοι στην Ευρώπη. Στα μάτια των γερμανών οι κρητικοί δεν ήταν απλώς εχθροί, ούτε αιχμάλωτοι πολέμου, δεν ήταν καν άνθρωποι. Το μόνο που άξιζε στους πρώτους παρτιζάνους της Ευρώπης λοιπόν ήταν ο θάνατος, χωρίς καμιά διαδικασία και το κάψιμο των σπιτιών τους. Κάνδανος, Κοντομαρί, Ανώγεια και άλλα χωριά ακολούθησαν την σκληρή αυτή μοίρα. Και όμως μια απλή συγκρότηση κρητικής πολιτοφυλακής, αν είχαν όλοι αυτοί οι κρητικοί ένα διακριτικό, ένα πηλήκιο, ένα απλό περιβραχιόνιο, θα γλύτωναν από τα αντίποινα! Ούτε ο βασιλιάς, ούτε οι εγγλέζοι το σκέφτηκαν αυτό…
Εβδομήντα χρόνια μετά ακόμη προσπαθώ να καταλάβω πως ένιωσε ο κρητικός εκείνο το πρωί της 20^ης Μαίου 1941, όταν είδε να πέφτουν αλεξιπτωτιστές στο χωριό του, στο σπίτι του, στην αυλή του, στο λιόφυτό του, στο αμπέλι του. Τι να ένιωσε τότε ο κρητικός και η κρητικιά και άρχισαν να κυνηγούν «ουρανίτες» όπως βάφτισαν αμέσως τους αλεξιπτωτιστές;
Θυμάμαι την συνέντευξη ενός ηρακλειώτη που πολέμησε τότε.
«Καθόμαστενε μια παρέα σε ένα ύψωμα και είδαμε τα πρώτα αρεόπλανα που μολέρνανε τσι πρώτους αλεξιπτωτιστές. Και των νε λέω «θάρθετε μωρέ να πάμενε κάτω;» μου λένε «δεν έχουμενε όπλα, δεν έχουμε πράμα…» και τως λέω «δεν έχετε γκράδες, τσιφτέδες, πάρετε ό,τι έχετε και πάμενε, μα δεν υπάρχει καλύτερη ώρα να ποθάνεις, από τούτηνε τη στιγμή που πάνε να αιχμαλωτίσουνε την πατρίδα μας».
Ευ. Σπινθάκης

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Χρόνια πολλά σε όλους τους συμμαθητές μας που γιορτάζουν.

 Αντωνόπουλος Κώστας, ο ωραίος της τάξης

Βαϊνάς Κώστας

Καλόσακας Κώστας, ο ξενιτεμένος μας

Κουρέλης Κώστας, ο "Γάλλος"

Κωνσταντόπουλος Κώστας, ο αγρότης μας

Μούτσιος Κώστας, ο γιατρός μας (αχρείαστος να είναι)

Νταλαχάνης Κώστας, ο συλλέκτης παρατσουκλιών και δις παπούς

Παπαγιαννίδης Κώστας, ο καλλιτέχνης μας που έπαψε να θαλασσοπνίγεται και πνίγεται στις νότες

Παπαευσταθίου Κώστας

Σφέτσος Κώστας, ο δις παπούς

Χαμπίμπης Κώστας

Παιδιά να είστε καλά, να περνάτε καλά και αν παίζει κέρασμα εμείς είμαστε εδώ. Μην ντρέπεστε!.

ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ

Αγαπητοί φίλοι
Μπείτε στο παρακάτω Site

www.kostasmonos.gr

Για να απολαύσετε τον φίλο μας και συμμαθητή μας.

Ο φίλος μας θα σας ταξιδέψει με ευαισθησία και ταλέντο σε άλλες θάλασσες.

Λίγο ακόμη χαμόγελο...

Το καμάκι έξω από ανάγκη είχε ανέβει και σε επίπεδα ιδεολογίας. Πολλές συζητήσεις γίνονταν πολλά βράδια πέρναγαν, πολλά ποτά πίνονταν πολλά τσιγάρα καπνίζονταν, καθώς η ομήγυρη αντάλλασε απόψεις και εκπονούσε σχέδια, εξέταζε τεχνικές, βελτίωνε μεθόδους, πρότεινε τρόπους, ανάλυε αποτελέσματα. Για να καταλάβει κανείς σε βάθος την ανάγκη δημιουργίας της ομάδας αυτής την ανάγκη που πολλαπλασίαζε τον νεαρόκοσμο στην πολλά υποσχόμενη αυτή δραστηριότητα θα πρέπει να καταλάβει πως είχε η κατάσταση στις σχέσεις αγοριών και κοριτσιών στα τέλη της δεκαετίας του 60 και τις αρχές της δεκαετίας του 70. Τότε που στον κόσμο ολόκληρο αναπτύσσονταν το κίνημα των χίπις και η σεξουαλική συμπεριφορά ξέφευγε από τα ασφυκτικά στενά πλαίσια του συντηρητικού μεταπολεμικού κόσμου, που προσπαθούσε να σταθεροποιηθεί, τότε που το Βιετνάμ απειλούσε πάλι να κάνει τη γη ακόμα χειρότερο πεδίο πολεμικής σύγκρουσης. Θυμόσαστε όλα αυτά τα σκόρπια που μαθαίναμε για τον κόσμο, τις ταινίες με τους Beatles τη συναυλία των Rolling Stones, τα Ελληνικά συγκροτήματα, το λίγο μακρύτερο μαλλί στα αγόρια που στοίχιζε αποβολές και τιμωρίες στο σχολεία, και απαξία στα πιο πολλά σπίτια.

Κοιτάζοντας με το μάτι του παρατηρητή που έμπαινε για πρώτη φορά στη μεγάλη αυτή οικογένεια οφείλω να πω πως εύρισκα ένα καινούργιο μεγάλο κόσμο που ήταν φοβερά ελκυστικός και στον κόσμο αυτό δεν χρειαζόταν τίποτε περισσότερο από μια απόφαση. Αναλογίζομαι καμιά φορά πόσο δύσκολη ήταν η απόφαση τα χρόνια που πέρασαν όταν στα κορίτσια τα δικά μας, που πρότεινες κάτι, έβρισκες μια περίεργη αντιμετώπιση που σου έκοβε κάθε διάθεση για κάτι περισσότερο. Θα έπρεπε λοιπόν την ώρα τούτη να ξεχάσω ότι μέχρι τώρα ήξερα και να ξεκινήσω εκείνο που και οι υπόλοιποι της παρέας έκαναν με πολύ μεγάλη μάλιστα επιτυχία. Θυμάμαι λοιπόν πριν ξεκινήσει η εκπαίδευση στο "kamaking" η προσέγγιση στα κορίτσια ήταν φοβερά δύσκολη. Κανείς δεν ήξερε πώς να αρχίσει και που να πάει, μιας και λίγοι είχαν ολοκληρωμένη άποψη στη διαδικασία και πολύ περισσότερο στην εμπειρία των σχέσεων. Με τις φίλες μας από την Ευρώπη τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά, ήταν πολύ απλά. Αν ήθελαν κάτι το ζητούσαν, και πάντοτε βόηθαγαν, παίρνοντας ένα μεγάλο κομμάτι της διαδικασίας προσέγγισης στην πορεία για την καλύτερη κατανόηση και συνύπαρξη. Έτσι λοιπόν το "καμάκι" εκτός από την ουσία του σκοπού αποκτούσε και την απαραίτητη αυτοπεποίθηση, εξαιρετικά χρήσιμη για μελλοντικές καταστάσεις, αν λάβουμε υπόψη πως το καμάκι δεν κρατούσε περισσότερο από την παρουσία του κοριτσιού στην έδρα του καμακιού, και φυσικά αποκτούσε την εμπειρία της προσέγγισης και της συνύπαρξης που όταν εκδηλωνόταν στα κορίτσια τα δικά μας πολλές φορές οδηγούσε σε αστείες καταστάσεις.

Γαμήλιο Κάλεσμα

Με ιδιαίτερη χαρά το blog ενημερώθηκε με κάλεσμα γιά τον γάμο της κόρης του Γιώργου Κουνενή, της Ιριδας, με τον εκλεκτό της καρδιάς της το Σάββατο 18 Ιουνίου στον Αγιο Νικόλαο στην Ερμούπολη στη Σύρο.

Το blog και φυσικά όλοι οι συμμαθητές εύχονται ή "ώρα η καλή" και να μιά σπουδαία ευκαιρία γιά μιά γαμήλια  (όπως λέμε Αργοναυτική) εκστρατεία στο πολλά υποσχόμενο καλοκαιρινό Αιγαίο...

Παίζουν παιδιά συμμαθητών μας..

Η Θεατρική Ομάδα του συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής Αθηνών ανεβάζει το έργο του Ερίκου Ίψεν

"ΠΕΕΡ ΓΚΥΝΤ"

σε σκηνοθεσία Ζωής Σαντά.

Θέατρο Χώρα

Αμοργού 20 Κυψέλη

26 Μαΐου ως 2 Ιουνίου

Ώρα έναρξης: 21:00

τηλέφωνο κρατήσεων 6936150429 και 2108673945

τιμές εισητηρίων 8?/5? φοιτητικό

πληροφορίες

Στάσεις τρόλλεϋ και λεωφορίων:

Στάση Λυσιατρείο τρόλλεϋ 3, 5, 11, 13, 14 / λεωφορεία Α8, Β8, Γ8

Στάση ΙΚΑ Πατησίων λεωφορεία 608, 622, 605

Πλησιέστερες στάσεις Ηλεκτρικού : Κάτω Πατήσια, Άγιος Νικόλαος

Για τους θεατές με αυτοκίνητο ή μηχανή υπάρχει parking δίπλα στο θέατρο Χώρα.

Επίσης parking θα βρείτε και στο ΑΒ Βασιλόπουλο Πατησίων 240 με 3,50? με την επίδειξη του εισητηρίου του θεάτρου.

Η παράσταση θα δοθεί και στις 4 Ιουνίου στις Σέρρες, στο διεθνές φοιτιτικό Φεστιβάλ, καθώς και στις Ιουνίου στη Θεσσαλλονικη στην Μονή Λαζαριστών.

Αεικίνητο Θέατρο Ευρίπου

«Αεικίνητο Θέατρο Ευρίπου» κυψέλη πολιτισμού στη Χαλκίδα

Το «Αεικίνητο Θέατρο Ευρίπου» αποτελεί τα τελευταία χρόνια μια ποιοτική κυψέλη πολιτισμού στη Χαλκίδα.

Δίνει διεξόδους στην κουλτούρα της περιοχής, συμβάλλει καταλυτικά στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης. Δημιουργεί σχολή, σμιλεύει τη θεατρική παιδεία των μικρών και πλουτίζει τις προσδοκίες των μεγάλων, μεταλλάσσοντάς τους σε θεατές υψηλών απαιτήσεων.

Δημιουργοί του είναι η Ράνια Νταλαχάνη, ηθοποιός, σκηνοθέτης, mezzo soprano

''ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟ ΓΟΥΙΛΙΑΜ"

Friday, May 13, 14,15 - 2011 at 9:00pm

ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

  

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑ ΦΟΒΕΡΗ ΚΩΜΩΔΙΑ  ΚΙ ΑΞΙΖΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΒΡΕΘΕΙ ΣΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΑ ΝΑΤΗΝ ΔΕΙ 

Ντ. Νταλαχάνης

Τα Καμάκια…

Ας ξεκινήσουμε μια μικρή αναδρομή σε μια άλλη δραστηριότητα της εποχής εκείνης που είχε την δική της ομορφιά και διανθιζόταν από στιγμιότυπα με μεγάλη πλάκα και ένα μικρό όμορφο προβληματισμό. Καλοκαίρι έρχεται ας γυρίσουμε κάμποσες δεκαετίες πίσω να θυμηθούμε την εποχή που τελειώνοντας τις μαθητικές μας υποχρεώσεις ξανοιγόμασταν σε ποικίλες άλλες δραστηριότητες, προεξάρχουσα θέση στις οποίες κατείχε και το περίφημο καμάκι.

Καμάκι, όρος μυθικός.

Ο μύθος του χάνεται στα τουριστικά μονοπάτια των τελευταίων χρόνων της δεκαετίας του 60 και των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του 70, των δικών μας ακριβώς χρόνων τότε που τελειώναμε το αγαπημένο μας Έκτο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών και νεαροί φοιτητές οι περισσότεροι ξεκινήσαμε την καινούργια μας ζωή σε μια εξαιρετική χρονική συγκυρία που τα είχε όλα.

Καμάκι..

Έκρυβε μέσα του την πεμπτουσία του νεαρού Έλληνα της δικής μας εποχής. Συνυφασμένο όσο τίποτε με τα χρόνια εκείνα.

Πολλά έχουν γραφτεί στην Ελληνική βιβλιογραφία από κουλτουριάρικα καμάκια γιατί στην παγκόσμια μόνο από γυναίκες της αλλοδαπής μπορεί να βρει κανείς αναφορές. Παραπομπές από συνομήλικους μας «παγκόσμιους» άντρες στη βιβλιογραφία δεν υπάρχουν γιατί δεν είχαν και κάποιο ιδιαίτερο λόγο να εκπαιδευτούν ως καμάκια μιας και οι σχέσεις τους με το ωραίο φύλλο ήταν πιο ορθολογικές κι όχι σαν τις δικές μας που ήταν παντελώς ξεχαρβαλωμένες. Απλά θυμηθείτε. Απ’ τη μια απαγορεύονταν απ’ το σπίτι οι όποιες επαφές από την άλλη η διαρκής εποπτεία αγοριών και κοριτσιών από τους μεγαλύτερους, έφερνε τα πράγματα σε πραγματικό αδιέξοδο, δημιουργώντας καταστάσεις κωμικές, καταστάσεις δραματικές, καταστάσεις έξω από την φυσιολογική ζωή, καταστάσεις που υπάκουαν σε ένα πολύ ισχυρό ακόμη ηθικό κώδικα, που είχε έρθει από την Ελληνική επαρχία μαζί με τους φορείς του. Βέβαια το ζόρισμα αυτό, άρχιζε σιγά σιγά να ξεθωριάζει, καθώς το μεγάλο χωνευτήρι της πόλης και η άμβλυνση των αναστολών επέτρεπαν τα πρώτα δειλά βήματα, ώστε οι σχέσεις των δύο φύλλων να μπουν σε πιο ομαλούς δρόμους.

Έτσι λοιπόν για τον αρσενικό νεαρόκοσμο της εποχής, η σχέση με μια κοπέλα ήταν ένα εξαιρετικά δύσκολο έως περίπλοκο πράγμα, γεγονός που σπάνια έδινε διέξοδο στις συσσωρευμένες συναισθηματικές και όχι μόνο ανάγκες. Ας φαντασθούμε λοιπόν την εκδοχή αυτή στην Ελληνική επικράτεια. Εδώ λοιπόν ήρθε ο από μηχανής θεός να δώσει διέξοδο, να δώσει λύσεις στο οξύτατο πρόβλημα σχέσεων. Ο από μηχανής λοιπόν θεός που έδινε λύση στην «τραγωδία» των αγοριών του τέλους της δεκαετίας του 60 και την αρχή της δεκαετίας του 70, ήταν οι εξ’ Εσπερίας επισκέπτριες των καλοκαιριών, που μαζί με τα ακαλαίσθητα μπαγκάζια που κουβαλούσαν στην πλάτη, κουβάλαγαν και την καθαρή και τίμια επιθυμία, του να περάσουμε καλά. Αυτό το τελευταίο ήταν το απόλυτα ταυτόσημο με την επιθυμία των νεαρών της εποχής.Έτσι λοιπόν οι καταπιεσμένες επιθυμίες των αγοριών, έβρισκαν διέξοδο και μάλιστα εξαιρετικά εύκολη σε σύγκριση με κείνη που βίωναν στον μικρόκοσμο της γειτονιάς, του σχολείου των οικογενειακών κύκλων.

Μια πολύ σημαντική μερίδα των νέων της εποχής στράφηκε στον πολλά υποσχόμενο καινούργιο κόσμο, όπου με σχετική ευκολία, μακράν καλύτερη από την υπάρχουσα, χωρίς να χρειάζεται η άδεια του μπαμπά για το πάρτι, ή η συμπαιγνία του αδερφού για την έξοδο για σινεμά χωρίς την γεμάτη άγχος συνάντηση στα παγκάκια κάποιου πάρκου, ή το λίγο μετά το φροντιστήριο, ή η κοπάνα απ’ το σχολείο, ή, ή, ή, τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Και μπροστά στις άπειρες αυτές δυσκολίες οι ξανθές επισκέπτριες του καλοκαιριού, προκλητικές, άνετες, ελεύθερες, εύκολες στην απόφαση, χωρίς οικονομική επιβάρυνση για τα πολύ φτωχά βαλάντια των αγοριών, έτοιμες για να δεχτούν και να δώσουν τον έρωτα, διαμετρικά αντίθετες από εκείνα που γνωρίζαμε.

Έτσι λοιπόν άρχιζε μια καινούργια δραστηριότητα που έδινε μια εξαιρετική διέξοδο και εκπαίδευε το νεαρόκοσμο στις σύγχρονες σχέσεις, φέρνοντας πιο νωρίς και πιο κοντά την Ευρώπη στην μικρή και καθυστερημένη και στον τομέα αυτό Ελλάδα.

a.l.

Ο ηρωικός Μετσιακός Α.

Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας διαβάζω.

«Λαύριο, 7/4/1964, Μετσιακός»

Μετά από 47 χρόνια λοιπόν δίνουμε στην δημοσιότητα την συλλεκτική πλέον φωτογραφία της σύνθεσης του ηρωικού Μετσιακού Α, της ομάδας που οργανώσαμε στο ΣΤ Δημοτικό Σχολείο Αθηνών που βρισκόταν Τριβωνιανού και Δόμπολη γωνία στο Μετς, πίσω από το πέταλο του Καλλιμάρμαρου. Θυμίζω ότι τον Μετσιακό Β τον οργανώσαμε το 1968.

(δες προηγούμενη ανάρτηση http://ekto1970.blogspot.com/2011/03/blog-post_31.html )

Η ενδεκάδα είναι πλήρης, η μπάλα τρίφυλλη, η πόζα κλασσική μεγάλων ομάδων, ακόμη και ο τερματοφύλακάς μας ο Σπύρος φορά τραγιάσκα εποχής Τσακνατζή. Πρόκειται για εκδρομή στο Λαύριο στην τελευταία τάξη του δημοτικού. Σε λίγους μήνες από τότε, φθινόπωρο του 1964, κάποιοι πήγαμε στο ΣΤ Γυμνάσιο, άλλοι στο έβδομο του Παγκρατίου και άλλοι στο δεκατρία της Γούβας.

Στην  φωτογραφία εικονίζονται 2 κλασσικοί και 2 πρακτικοί που αναγνωρίζονται εύκολα.

Για να ακονίσουμε την μνήμη μας όμως, ερωτώ αν θυμάται κάποιος άλλους 3 που ήταν συμμαθητές μας στα πρώτα χρόνια του Γυμνασίου και μετά έφυγαν. Τον έναν θα το θυμάται σίγουρα κάποιος φίλος πρακτικός που είχε το ίδιο επώνυμο με αυτόν και όταν ο καθηγητής φώναζε το κοινό τους επώνυμο για μάθημα, ρωτούσε με αγωνία «Γεώργιος ή Αντώνιος;».

Ευ. Σπινθάκης

ΚΟΥΙΖ

Επειδή πολύ χαλαρώσαμε λόγω οβελία και κάτσαμε, πάρτε ένα κουίζ για να επενέλθουμε στη φόρμα μας.

Ποιόν σας θυμίζει ο εύελπις της φωτογραφίας;

Πρέπει να προειδοποιήσω τα τσακάλια του Blog ότι θα δυσκολευτούν πάρα πάρα πολύ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Χ  Ρ  Ο  Ν  Ι  Α    Π  Ο  Λ  Λ  Α

Στους συμμαθητές μας που γιορτάζουν

Γιώργο Δογάνη

Γιώργο Κουνενή

Γιώργο Κωστή

Γιώργο Μπράμο

Γιώργο Πλεξουσάκη

Γιώργο Πουλή

Επίσης Χρόνια Πολλά και στον Γιώργο της Τρόικα του 69 

Γιώργο Πισιμίση
Χρόνια Πολλά και σε όλους τους Γιώργηδες όλων των ektoblogs που σίγουρα είναι πολλοί.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ   Α Ν Ε Σ Τ Η

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του ρεπόρτερ μας Σπίρτου Ξουραφολεπίδα, γιορτάστηκε σε όλη τη χώρα η Ανάσταση του Κυρίου. Κάποιοι σκεπτικιστές (μάλλον του 72) το γιόρτασαν πολύ νωρίτερα λόγω πείνας. Τι να πει κανείς.

Καλή Ανάσταση!!

Αγαπητοί συμμαθητές της τάξης του 1970, του Εκτου Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών,

αγαπητοί συμμαθητές των άλλων ετών, καλοί μας φίλοι ευχόμαστε με αγάπη

Καλή Ανάσταση !!

Επιτάφιος στην Ερμούπολη!

Για εκείνη την Παρασκευή του ‘67, για το 1952 και για την χαμένη εφηβεία…

Ήταν όπως θυμάστε Παρασκευή. Δεν μιλώ για την 17^η Νοεμβρίου 1973. Μιλώ για μιαν άλλη Παρασκευή, την 21^η Απριλίου 1967, όταν ήμασταν μαθητές της Γ’ Γυμνασίου. Ήθελε 2 ακόμη μέρες για να αρχίσουν οι διακοπές του Πάσχα, μιας και το Σάββατο ήταν τότε μέρα σχολείου.

Κάθε πρωί κατέβαινα σχολείο παρέα με τον γείτονά μου στο Μέτς και συμπατριώτη μου από την Κρήτη Γιώργο Πλεξουσάκη. Συνήθως περνούσα εγώ να τον πάρω από το σπίτι που έμενε με την αδελφή του. Εκείνη την Παρασκευή ήλθε αυτός και με ξύπνησε νωρίτερα ανακοινώνοντάς μου το νέο. Έγινε λέει «πραξικόπημα»! Αυτή την λέξη θυμάμαι να μου είπε και όχι «επανάσταση» όπως ήδη φώναζαν τα ραδιόφωνα! Άνοιξα τα «Στοιχεία δημοκρατικού πολιτεύματος», (θυμάστε το πράσινο βιβλιαράκι που έλεγε για το σύνταγμα του 1952). Δεν βρήκα την λέξη «πραξικόπημα». Δεν καταλαβαίναμε καλά καλά τι έχει γίνει και αποφασίσαμε (τρομάρα μας) να το εξακριβώσουμε με τα ίδια μας τα μάτια.

Βγαίνουμε λοιπόν πρωί πρωί στις 8 και τραβάμε (που αλλού;) για το Σύνταγμα. Κατηφορίζουμε την οδό Αναπαύσεως, κόβουμε από την Αγία Φωτεινή στην πηγή της Καλλιρόης (που τότε ακόμη κατέβαζε νερό σε μικρό καταρράκτη), περνάμε δίπλα από το τέννις με σκοπό να διασχίσουμε το Ζάππειο. Δεν μπορέσαμε, γιατί όλο το Ζάππειο ήταν τριγυρισμένο από αστυνομία, εκεί ήταν βλέπετε οι ραδιοθάλαμοι του ΕΙΡ από όπου στρίγγλιζαν τα πρώτα διαγγέλματα και τυμπάνιζαν τα εμβατήρια. Στρίβουμε από την λεωφόρο Αμαλίας και φτάνουμε οι αθεόφοβοι μπροστά στην (ήδη καταργημένη) βουλή. Κόσμος λιγοστός, ελάχιστα αυτοκίνητα και εμείς, δύο δεκαπεντάχρονοι, ο Πλεξουσάκης και εγώ, να χάσκουμε μπροστά στα τανκς που ήταν ακροβολισμένα στις 2 ράμπες αριστερά και δεξιά της βουλής. Θυμάμαι λες και το βλέπω τώρα, πως οι φαντάροι επάνω στα τανκς είχαν στραμένες τις κάννες των πολυβόλων του πυργίσκου καταπάνω μας!!! Δεν καταλάβαινα γιατί και δεν πίστευα στα μάτια μου! Τανκς είχα δει βέβαια στις παρελάσεις, αλλά να σημαδεύουν δυό παιδιά με τα πολυβόλα….

Τρομάξαμε με τον Γιώργο και το βάλαμε στα πόδια.

Την πρώτη μέρα που γυρίσαμε  στο σχολείο από τις διακοπές, συγκράτησα δύο γεγονότα. Πρώτα – πρώτα την Ρισβά (ή την Τζίφα:), κόρη λέει στρατιωτικού, να μας βγάζει τον πρώτο από τους πολλούς δεκάρικους που ακούγαμε συνέχεια μετά, για την «εθνοσωτήριο». Μετά θυμάμαι την στεναχώρια μου για την κατάργηση του μαθήματος με το πράσινο φτηνιάρικο εξώφυλλο. Έτσι έχασα το μοναδικό 19άρι που έβγαλα σε όλα τα σχολικά μου χρόνια και που το είχα ακριβώς στο μάθημα αυτό! Δεν ξέρω μάλιστα τώρα που το σκέφτομαι, αν αυτή ήταν και μια αιτία που τελικά σπούδασα πολιτικές επιστήμες.

Καθώς πέρασαν τα χρόνια κατάλαβα ότι εκτός από το 19, η γενιά μας που γεννήθηκε το 1952, τότε δηλαδή που ψηφίστηκε το καταργημένο σύνταγμα, έχασε πολλά περισσότερα την τραγική ημέρα εκείνη που οι κάννες στράφηκαν πάνω μας. Να βιώσει την εφηβεία της με ελευθερία και δημοκρατία. Αλλά για τα όσα χάσαμε εκείνη την ημέρα, θέλει άλλη συζήτηση που έχει πολύ ενδιαφέρον να κάνουμε  στο ιστολόγιό μας….

Ευ. Σπινθάκης

Η Φωτογραφία του Νίκου του Σταυρόπουλου..

Η φωτογραφία που ανέβασε ο καλός μας συμμαθητής Νίκος Σταυρόπουλος του πρακτικού, από το δημοτικό σχολείο που πήγαινε μαζί με τον Αλέκο το Τζίτζη του κλασσικού και τον  Γιάννη τον Ιωάννου του κλασσικού.
Φίλε Νίκο εσύ κι ο Κώστας ο Μούτσιος ήσασταν, δρομολογημένοι γιατροί, από την πρώτη γυμνασίου, αν και ξεκίνησες εισαγγελέας.
Να είσαστε όλοι καλά και καλές γιορτές.
Ο Τζίτζης είναι ο Πρόεδρος (1), ο Νίκος είναι Εισαγγελέας (2), κι ο Ιωάννου Διικηγόρος (3).

Η Φωτογραφία του Αχιλλέα του Μακρόπουλου

Οι συμμαθητές της εκδρομής στον Οσιο Λουκά στην τρίτη γυμνασίου είναι όρθιοι από αριστερά ο Μακρόπουλος ο Αχιλλέας, ο Μούτσιος ο Κώστας (το διπλανάκι μου) ο Δημοσθένης ο Κρόμπας, ο Μάκης ο Λιβιτσάνος, ανάμεσά τους ξετρύπωσα εγώ, Λιάπης Αποστόλης, κάτω ο Αντώνης ο Λουκόπουλος, ο Μένεγος κι ο Γιώργος ο Κωστής.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Το Blog εύχεται σε όλους

Καλό Πάσχα!!

Το Ιατρικό team του Blog μετά από εκτεταμένες έρευνες συμβουλεύει τους φίλους μας:
Όσοι συμμετέχουν στο Blog μπορούν σε κάθε γεύμα να καταναλώσουν άφοβα
1.   Μέχρι 3 πιάτα μαγειρίτσα.
2.   Μέχρι 14 αυγά.
3.   Μέχρι 7,38 Κιλά σουβλιστό αρνί (αν είναι στον φούρνο τότε 6,72 κιλά)
4.   Μέχρι 3 σαλάτες.
5.   Μέχρι 12,94 Λίτρα κρασί.
6.   Συνοδευτικά (κοκορέτσια, σπληνάντερα, μεζεδάκια, γλυκά κλπ.) απεριόριστα
Για να υπερβούν τις ποσότητες αυτές, θα πρέπει να κάνουν πεντάλεπτη διακοπή, να γράψουν κάτι στο Blog και να επανέλθουν στο τραπέζι!
Η έρευνα έδειξε ότι για όσους δεν συμμετέχουν στο Blog οι ποσότητες πρέπει να περιοριστούν στο 1/15 αν θέλουν να προφυλάξουν την υγεία τους
Επίσης ένα σημαντικό συμπέρασμα της έρευνας ήταν ότι για τους "ποιοτικούς" του 72 πρέπει να αφαιρεθούν τα 1, 2, 3, 5 και 6 καθόσον το πολύ φαγητό δεν κάνει καλό στην κουλτούρα!!

Δυό Κλασσικοί κι ενας Πρακτικός....

Γνωστός και μη εξαιρετέος συμμαθητής μας, εκ των ενεργών μάλιστα, όχι σαν τον Μώτο που κοιμάται, έστειλε την παρακάτω ιστορική φωτογραφία. Πρόκειται για σχολική γιορτή στο 90ο Δημοτικό σχολείο γύρω στο 1962-1963 (Τετάρτη Δημοτικού) με 'σκετς' όπως το λέγαμε τότε δηλ. θεατράκι. Το σχολείο ήταν στα όρια Νέου Κόσμου και Αγ. Ιωάννη οδού Βουλιαγμένης στάση Φούρνοι! Δεν υπάρχει πλέον η στάση αυτή ενώ το σχολείο έχει μεταφερθεί ψηλότερα προς τον Αγ. Ιωάννη οδού Βουλιαγμένης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για παράσταση δικαστηρίου. Τρεις από τους πρωταγωνιστές (ένας πρακτικό, δύο κλασσικό) είναι γνωστοί άγνωστοι.

Σας τα μαρτυρήσαμε όλα!!

Οποιος κατονομάσει τους συντελεστές "της δίκης" παλιούς μας συμμαθητές θα είναι επίσημος προσκεκλημένος του Blog στην επόμενη συνάντηση, με είσοδο δωρεάν!!!

Σπεύσατε!!

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ;

Ποιός είναι ο εικονιζόμενος συμμαθητής μας;
Εδώ τον βλέπετε σε πρόσφατη φωτογραφία του!

ΑΠΟ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΑΜΕ ΣΤΟ ΠΡΟΑΥΛΙΟ;

Θα μπορούσε να ήταν quiz απ' αυτά που αρέσκονται να ανεβάζουν οι συνεργάτες των διαφόρων blogs με περίεργους τίτλους όπως “έκτο 1970” κλπ, κλπ. Όμως δεν είναι. Η είσοδος στο προαύλιο ήταν στον κατήφορο της Πυθέου και την έκλεινε η σιδερένια τετράφυλλη; πόρτα που συνήθως είχε ανοιχτό το ένα φύλλο. Η είσοδος αυτή ήταν κοινή γιά όλους τους μαθητές ακόμη και τους απουσιολόγους, και τους σημαιοφόρους, παρότι οι ιδιότητες αυτές κατά κανόνα συνέπιπταν στο ίδιο πρόσωπο. Έτσι λοιπόν τα πρωινά ή τα απογεύματα το ανοιγμένο, ένα, φύλλο της σιδερένιας πόρτας που θα μπορούσε υπό όρους να είναι πόρτα φυλακής την διαχείριση της οποίας είχε ο Μήτσος, και ενίοτε η Μήτσαινα, (Ασημακόπουλος θαρρώ λεγόταν) αποτελούσε την πρόσβαση στο προαύλιο του σχολείου μας.

Υστερα την κλείδωναν, κι όσοι αργούσαν πήδαγαν την κάτω μάντρα..

Η καλή η είσοδος από τη Ζεύξιδος με τα μαρμάρινα αρχοντικά σκαλοπάτια και την βαριά πύλη χρησιμοποιείτο από τους αγαπημένους μας καθηγητές προκειμένου να μπαίνουν στο γραφείο τους και από κει όπου το καθήκον τους έστελνε.

Ηρακλειδείς της κοινής μας πόρτας ήταν ο Γιώργος ο Κωστής κι ο Μάκης ο Κοψίδης.

Ο πρώτος τα πρωινά και ιδιαίτερα το πρωϊνό της δευτέρας κρατώντας την Αθλητική Ηχώ ανοιγμένη, πλήρως ενημερωμένος για τα τελεσθέντα αθλητικά της προηγουμένης, περίμενε το Μάκη ο οποίος κραδαίνοντας το Φως των σπορ έπαιρνε θέση απέναντι του ώστε να αρχίσει η ανταλλαγή απόψεων με άκρως τεκμηριωμένες θέσεις και εξαιρετικούς σχολιασμούς του τύπου «καραγκιόζηδες», «πουλημένοι» και άλλα παρόμοια.

Οι υπόλοιποι εκόντες άκοντες παίρναμε θέση στη διαμάχη άλλοι εντονότερα άλλοι πιο χαλαρά κι οι Πανιώνιοι συνήθως γελούσαν με όλους. Θα μου πεις βέβαια οι Πανιώνιοι τι να πουν αφού μόλις έσωναν την παρτίδα άρχιζαν στο δεύτερο γύρο τα καλαμπούρια τα γνωστά χάνοντας ακόμη και τα πιο απίθανα ματς, κι έτσι όχι μόνο δεν ήταν αξιόπιστοι αντίπαλοι ούτε και τους έπαιρνε κανείς στα σοβαρά στις διαμάχες της εισόδου στο προαύλιο, αλλά όλοι γελούσαν με τα καμώματα της ομάδας τους.

Μέχρι που τέλειωσε και η έκτη οι δυό τους συνέχιζαν χωρίς σταματημό την πρωινή τους αντιπαράθεση.

(αναδημοσίευση από το ektoproavlio)

Ολυμπιακή Ημέρα..

Πολλά χρόνια πριν το 68, το 69, το 70, τις 6 Απρίλη γιορτάζονταν η Ολυμπιακή ημέρα με την παρουσία όλων των γυμνασίων της Αττικής ιδιαίτερα των μεγάλων τάξεων, των Λυκείων ας πούμε, στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Συναντιόμασταν στο προαύλιο και από το πεζοδρόμιο της Βουλιαγμένης, παίρναμε τον ανήφορο σε φάλαγγα κατά τριάδες στρίβαμε στην Καλιρρόης και σε λίγο φτάναμε στις πύλες του Σταδίου. Τα πεζοδρόμια τότε επέτρεπαν το περπάτημα στους πεζούς.
Εκεί μας περίμεναν τα υπόλοιπα σχολεία της Αττικής, αρρένων και θηλέων που λίγα έρχονταν με τα πόδια όπως εμείς, οι περισσότεροι με λεωφορεία.
Το μίγμα στις εξέδρες εκρηκτικό. Ο λόγος που μας μάζευε στις κερκίδες γρήγορα γινόταν τελείως διαφορετικός  και το χιούμορ, ο χαβαλές και ότι άλλο μπορούσε να φανταστεί κανείς μπορούσε να συμβεί στις κερκίδες.
Στο στίβο οι συμμαθητές μας επιδίδονταν σε ασκήσεις αφού ξεκίναγαν ψάλλοντας τον Ολυμπιακό Ύμνο...
Αρχαίο πνεύμα αθάνατο
αγνέ πατέρα
του ωραίου, του μεγάλου
και τ΄αληθινού....

Η απάντηση στο κουίζ της παραλίας...

Ποιός είναι ο φωτογράφος το μαντέψατε, τα παλληκάρια τα ηλιοκαμένα τον πλαισιώνουν.

Συμβουλή της τάξης προς όλους τους συμμαθητές: Να προσέχουμε και λίγο στην ηλικία μας!!

(Οι εικονιζόμενοι ο Μέξης κι ο Καλόσακκας εξαιρούνται) 

Εικόνες από το μέλλον

Αυτές οι σκονισμένες φυσιογνωμίες μας ατενίζουν από το μακρινό 1966, σε μια εκδρομή στον Όσιο Λουκά (βοήθειά μας). Αργότερα θα δημοσιευτούν ΟΛΑ τα ονόματα. Προς το παρόν για προσπαθήστε να μαντέψετε!
Μικρή βοήθεια: ανάμεσά τους είναι και ένας μπαλαδόρος καλύτερος από τον αδελφό οέο... (ζήλευε Κώστα!!)
Αχιλλέας Μακρόπουλος

(και για την επεξεργασία Γ.Κ.)

Δεν πάμε στα βουνά!!

Ελλειψα επ' ολίγον εις τον Μυστρά, αρχικά ξεκίνησα να βρώ τη συμμορία του 69 στο Ναύπλιο αλλά παρόλες τις διαψεύσεις ότι η εκδρομή τους δεν είναι πρωταπριλιάτικη συγκρατήθηκα. Επιστρέφοντας βρήκα στο ταχυδρομείο της σελίδας τις παρακάτω φωτογραφίες των νεαρών κυρίων στην ακρογιαλιά, τις οποίες παραθέτω. Αν δεν βρείτε τους τολμηρούς συμμαθητές μας θα επακολουθήσει η λύση, με την παράθεση της τελευταίας φωτογραφίας όπου κατέληξαν σε ταβέρνα  (που αλλού θα πήγαιναν), και προσπαπαθούν να δείξουν με τα δροσερά μπάνια του Μάρτη (μπρρρρρρ!!!)  πως δεν έχουν ακόμα γίνει ούτε είκοσι χρονών......

Οι λήψεις είναι σκοπίμως μακρινές γιά να χωράνε όλοι τους  και να μας δυσκολεύουν...

Α.Λ.

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ

Με την άδεια του Απόστολου δημοσιεύω μια δήλωσή του την οποία προσυπογράφω πλήρως με την ευχή μια μέρα να μπορέσουμε να τους φτάσουμε.
"Οσο περνάει ο καιρός διαπιστώνουμε ότι τα "παιδιά" των κλασσικών τμημάτων όλων των ετών που υπήρχε κλασσικό και ιδιαίτερα της τάξης του 72 είναι τα πιό όμορφα τα πιό σέξυ τα πιό κουλτουριάρικα. Είμαστε περήφανοι ιδιαίτερα σήμερα που γιορτάζουν που τους έχουμε φίλους."
Γ.Κ.

ΜΕΤΣΙΑΚΟΣ

Ο ηρωικός Μετσιακός στα χρόνια της χούντας.

Ίσως δεν είναι γνωστό, αλλά το Μέτς, αυτή η λιλιπούτεια γειτονιά στην πλαγιά του Αρδηττού είχε και ποδοσφαιρική ομάδα, τον ηρωικό Μετσιακό. Ο Μετσιακός παρουσιάζει μια ιδιαιτερότητα, δεν ήταν μια ομάδα αλλά πολλές, με την έννοια πως κάθε γενιά της γειτονιάς έφτιαχνε τον δικό της Μετσιακό.
Η δική μας γενιά πχ έβγαλε 2 Μετσιακούς.
Ο πρώτος ήταν το 1962-63 όταν πηγαίναμε στο 6ο Δημοτικό, Τριβωνιανού και Δόμπολη γωνία. Τότε στην Ε’ τάξη είχαμε βρει φανέλες από το Μοναστηράκι και παίζαμε μπάλα με αυτές. Δεν θυμάμαι περισσότερα για τον πρώτο Μετσιακό.
Ο δεύτερος Μετσιακός παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Πρέπει να ήταν το σχολικό έτος 1968-69 στην Ε’ τάξη του γυμνασίου όταν θελήσαμε να αναστήσουμε την θρυλική μας ομάδα. Παίξαμε οι εξής συμμαθητές και γείτονες.
• Ο διοπτροφόρος Κώστας Παναγόπουλος τερματοφύλακας, ας πούμε Βουτσαράς.
• Ο Γιώργος Πλεξουσάκης στο κέντρο με τον αριθμό 10 σε στυλ Δομάζου. Κοντός ευέλικτος, με καλή πάσα και κράτημα της μπάλας.
• Ο Κώστας Νικολόπουλος δεξί μπακ, γεμάτος, δεν έπεφτε κάτω με τίποτε, Σούρπης ένα πράγμα.
• Εγώ αριστερό μπακ με επελάσεις στην αντίπαλη περιοχή, σα να λέμε Βίκτωρ Μητρόπουλος.
• Φουνταριστός φορ με το 9 ο Μιχάλης Χαντάς, δηλαδή σκέτος Σιδέρης.
Ήταν και άλλα γειτονόπουλα που είχαν παρατήσει το σχολείο και δουλεύανε στα συνεργεία κοντά στο 1ο Νεκροταφείο, κοράκια, φαναρτζήδες, μαραγκοί κλπ.
Αγοράσαμε φανέλες σε στυλ Μίλαν, κόκκινες με μαύρες ρίγες και συμμετείχαμε σε τουρνουά. Είχαμε παίξει στην Ηλιούπολη, στην Γλυφάδα, στον Αγιο Κοσμά. Φορτωνόμασταν γκολ και ήττες αλλά δεν μας ένοιαζε καθόλου. Γνωρίζαμε άλλες γειτονιές, κάναμε φίλους, περνάγαμε καλά.
Παρέλειψα να πω το σημαντικότερο, είχαμε και πρόεδρο-μάνατζερ-προπονητή. Ήταν ένας οικοδόμος που έμενε στην οδό Βουλγάρεως γύρω στα 45 ο κ. Π.. Μας ενθάρρυνε, μας βοηθούσε στις προπονήσεις, κανόνιζε τα ματς, ήταν ας πούμε ο Γουλανδρής-Πούσκας μας, έστω και χωρίς καθόλου λεφτά ούτε ποδοσφαιρικές περγαμηνές. Η ομάδα είχε μέλλον, όχι απαραιτήτως ποδοσφαιρικό βεβαίως, όταν συνέβη το απροσδόκητο.
Ο κ. Π. μια μέρα (μάλλον νύχτα ήταν) εξαφανίστηκε. Όχι μόνο από την ομάδα αλλά κυριολεκτικά εξαφανίστηκε από παντού. Ταυτόχρονα η ασφάλεια του 2ου Αστ. τμήματος της Πλάκας. καλούσε εμάς τους ποδοσφαιριστές και τους γονείς μας και τους έκανε περίεργες ερωτήσεις.
• Τι μας έλεγε ο κ. Π;
• Μας έδινε να διαβάσουμε φυλλάδια και βιβλία;
• Μας έκανε προπαγάνδα για τον επάρατο κομμουνισμόν;
• Μήπως μας είχε ήδη μεταδώσει το μικρόβιο του κομμουνισμού, οπότε θα χρειαζόμασταν και εμείς επειγόντως χειρουργείο και γύψο;
• Τι είχε συμβεί λοιπόν;
Mάθαμε αργότερα ότι ο κ. Π. ήταν αριστερός παλιός ΕΔΑίτης. Μιλάμε βεβαίως για την πιο μαύρη εποχή της χούντας το σωτήριο έτος 1969. Τι δουλειά είχε ένας αριστερός με νέους παρά μόνο να τους μυήσει στον κομμουνισμό; Εμείς βέβαια δεν είχαμε πάρει χαμπάρι τίποτε, ο άνθρωπος δεν μας είχε μιλήσει για πολιτικά ποτέ. Αυτό όμως δεν τον έσωσε, πρέπει να εξαφανίστηκε για μερικές βδομάδες στα κρατητήρια για να «ομολογήσει τα κρίματά του». Θυμάμαι πως για πολλές μέρες έξω από το σπίτι του ήταν βάρδια μέρα-νύχτα ένας αστυνομικός με στολή, προς παραδειγματισμόν της κοινωνίας! Δεν ξαναείδα τον κ. Π. Δεν ξέρω τι απέγινε. Πρέπει κάποια στιγμή να γύρισε στο φτωχικό του τσακισμένος. Όταν λέμε φτωχικό το εννοούμε, 2 δωμάτια σε μια κοινή αυλή με άλλη μια οικογένεια. Αυτά ήταν τα πράγματα τότε. Κάποιες φήμες κυκλοφόρησαν ότι κάποιος από μέσα τον κάρφωσε… Δεν μπορώ να ξέρω…
Αν ζει αυτός ο άνθρωπος ας είναι καλά. Αυτόν τον φτωχό οικοδόμο θεωρώ έναν από τους δάσκαλούς μου.
Η δική μου πίκρα δεν είναι μόνο το άδοξο τέλος τους φέρελπιδος Μετσιακού, είναι πως όταν σε άλλες χώρες γινόταν το Woodstock και η νεολαία πεταγόταν μπροστά, εμείς περάσαμε την εφηβεία μας την περίοδο που όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. Και δεν με παρηγορεί καθόλου το μετέπειτα Πολυτεχνείο του 1973. Όσα πρέπει να ζήσεις στα 17 και δεν τα ζείς, τα χάνεις παντοτινά, ό,τι και αν κάνεις στα 21 στα 31 ή στα κοντινά μας 61.
Βαγγέλης Σπινθάκης