Από το πολύ πολύ μακρινό 1966...

Δευτέρα Γυμνασίου τμήμα Β2, πολύ πολύ πίσω στο χρόνο, πριν ακόμη υποδεχτούμε (ή μας υποδεχτούν) και τους υπόλοιπους συμμαθητές με τους οποίους συνεχίσαμε και τελειώσαμε μαζί...

Σχολική εκδρομή με την αγαπημένη μας καθηγήτρια Κ. Καραγιώργη στην γενέτειρά της, το Αργος, αν ενθυμούμαι καλώς. Η εκδρομή περιλάμβανε επίσκεψη στο Ναύπλιο και άνοδο στο Παλαμίδι, απ' όπου και η φωτογραφία, επιστροφή στο Αργος εις την τοποθεσία "Κεφαλάρι" όπου ανάμεσα στις πηγές και τις λιμνούλες με τα νούφαρα, καθήσαμε και απολαύσαμε το λιτό γεύμα που είχαμε προνοήσει να πάρουμε από το σπίτι, δηλαδή κεφτεδάκια, κασέρι και ψωμί. Η σχεδόν πλήρης έλλειψη χαρτζηλικιού, δεν επέτρεπε την είσοδό μας στην ταβέρνα. Δεν θυμάμαι όμως να περάσαμε άσχημα.  

Οι έξη είμαστε Β2, οι δυό μικρότεροι είναι της πρώτης τάξης.. Οι τρεις από τους εξη συνεχίσαμε μαζί στο πρακτικό μέχρι τέλους, κι ο ένας στο κλασσικό.

Φίλε Καλόσακα θυμάσαι τους συμμαθητές;

(Αρχείο Α.Λιάπη)

Να πάει πίσω...

Η τρίτη και σημαντικότερη παραλλαγή του αφύσικου αυτού φαινομένου που γενικεύτηκε τις τελευταίες ημέρες πριν από το απολυτήριο ήταν η επιδεικτική αρπαγή και προώθηση της τσάντας του άτυχου συμμαθητή που έλεγε μάθημα.

Υπήρχε πράγματι μια δυσκολία όταν καλούσε ο καθηγητής κάποιον ιδιαίτερα απ’ τα πρώτα θρανία να πει μάθημα στον πίνακα. Πολλοί από μας λέγαμε στον καθηγητή αν μπορούμε να πούμε μάθημα απ’ το θρανίο όπου κρατώντας σφιχτά την τσάντα θα τα καταφέρναμε να την έχουμε. Βέβαια εξαρτιόταν από ποιόν καθηγητή θα ζητάγαμε την παραλλαγή της εξέτασης. Με τον Κορώνη δεν το επιχειρούσαμε καν. Ο Μαρκάτος παιζότανε. Με τον Μαλαξιανάκη άντε να του εξηγείς. Όταν λοιπόν ανέβαινα στον πίνακα για μάθημα, έβλεπα το χαμόγελο του Τζαφά και του Παρασκευόπουλου καθώς έπαιρναν την τσάντα τη δική μου ή του Αγαλιανού , και εμείς ανήμποροι να παρακολουθήσουμε την πορεία της και να λέμε μάθημα ταυτόχρονα χάναμε τον αυτοέλεγχό μας και γινόμασταν ρεζίληδες. Η αγωνία μεταφραζόταν σε πνιχτές κραυγές του τύπου «άσε την τσάντα κάτω ρε» την έκπληξη του καθηγητή, το «συγνώμη κύριε καθηγητά» το μπέρδεμα του μαθήματος, μύλος. Κι ύστερα έπρεπε να πας στο Μάκη να παρακαλάς για την τσάντα και να μπερδεύετε ένας ολόκληρος χώρος.

Μια φορά λοιπόν αποφάσισα να πάρω την τσάντα μαζί μου στον πίνακα για να μην τη χάσω. Στην ερώτηση του Μαλαξιανάκη τι τη θέλω την τσάντα μαζί μου δεν είχα απάντηση. Με κοίταξε άγρια και με έστειλε να την αφήσω στη θέση της. Μόλις την άφησα και επέστρεψα την παρακολουθούσα περίλυπος να φεύγει για άγνωστα μέρη. Το γεγονός ότι κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν είπα στον Μαλαξιανάκη το λόγο που την πήρα μαζί μου στάθηκε ο καταλύτης για να την βρω μέσα στην αίθουσα και όχι στο προαύλιο.

Αγαπητοί φίλοι ο κόσμος του σχολείου όπως έχετε διαπιστώσει είναι αμείλικτος. Δεν συγχωρεί. Από τότε κατάλαβα πως όποιος περάσει αλώβητος την έκτη πρακτικού μπορεί να γίνει ότι θέλει μέχρι γιατρός ας πούμε.

Τι γινότανε όπως με τις τσάντες των τελευταίων θρανίων;

Εκείνοι νόμιζαν ότι ήταν στο απυρόβλητο και η διαδικασία αφορούσε μόνον εμάς τους μπροστινούς άντε και τους μεσαίους. Όμως η ευρηματικότητα των απογόνων του Οδυσσέα παρέμενε σε πολύ ψηλά επίπεδα, μέχρι που ο διορισμός στο δημόσιο θα αφαιρούσε πλέον το πολύτιμο αυτό προσόν στους νέους ανθρώπους που διάλεγαν αυτόν τον επαγγελματικό στίβο, μεταβάλλοντάς τους σε εν αναμονή συνταξιούχους, συγνώμη ξεστράτισα!

Η τσάντες λοιπόν των ψηλών που κάθονταν στα τελευταία θρανία εξαφανίζονταν μυστηριωδώς καθώς οι μπροστινοί έψαχναν για τις δικές τους. Έτσι καθώς πήγαινε κανείς προς τα πίσω για την τσάντα του επέστρεφε κρατώντας δύο. Πολλές φορές η δεύτερη τοποθετείτο δίπλα στην πόρτα από τους μπροστινούς της σειράς προς τον τοίχο ώστε να είναι εύκολο να μεταφερθεί προς τα έξω σε κάθε έξοδο για κατούρημα ή σε κάθε άλλη έξοδο που διέτασσε ο αγαπητός Μαλαξιανάκης με τη γνωστή εντολή «να πάεις έξω»! Ενώ το θέαμα των κοντών του πρώτου θρανίου που έψαχναν τις τσάντες ήταν μάλλον συνηθισμένο, το αντίστοιχο θέαμα των ψηλών να ψάχνουν μπροστά ήταν μάλλον ασυνήθιστο και προκαλούσε την επιδοκιμασία και το γέλιο των υπολοίπων και έδινε ένα επιπλέον κίνητρο για την προσωρινή χάριν παιδιάς απαλλοτρίωση της τσάντας τους.

Απόμεινε μόνο η ομάδα των συμμαθητών που είχαν φυλαγμένα τα νώτα τους έχοντας τις τσάντες στριμωγμένες στον τοίχο. Πράγματι η δυσκολία συμμετοχής της τσάντας τους στο κοινό πανηγύρι ερέθιζε τους εκτεθειμένους στον κίνδυνο. Όταν κάποιος σηκωνόταν για μάθημα ήταν δεδομένη όχι μόνο η απώλεια της τσάντας αλλά και το επιμελές κρύψιμο της. Άλλωστε το να φεύγουν οι τσάντες όλο απ’ τους ίδιους είχε καταντήσει πρακτικά μια άνοστη διαδικασία που είχε πάψει να προκαλεί επιθυμία προφύλαξης, και σχεδόν με απόλυτο πνεύμα συνεργασίας παραδίδαμε τις τσάντες προκειμένου να αρχίσει το ταξίδι τους.

Αυτή την πολύ ωραία ατμόσφαιρα ολοκλήρωνε το χαμηλόφωνα επαναλαμβανόμενο σε ιαμβικό ρυθμό από όλους μας του εμβληματικού συνθήματος που μας ένωνε, μας δονούσε και μας προετοίμαζε για πολύ μεγάλες επιδόσεις, «ωραίο ρε Πουλή», συγνώμη φίλε Γιώργο το ξέρεις ότι σε αγαπάμε και σε θυμόμαστε όλοι μας..

Α.Λ. (pt 3).

Ναυαγοί στη Ζάκυνθο (μέρος 2ο)....

Editorial

Αγαπητοί συμμαθητές και φίλοι

Στις δύσκολες για όλους και για τον τόπο μας ημέρες η σελίδα στέκει διακριτικά δίπλα στα γεγονότα και τις εξελίξεις παρακολουθώντας και περιμένοντας.

Είναι αρκετοί φίλοι που θα ήθελαν τη σελίδα μας σαν ένα βήμα για την ανταλλαγή απόψεων και τις τοποθετήσεις σχετικά με τα δρώμενα, το άνοιγμα σε σχολιασμό των γεγονότων και στη εμπλοκή μας με το πολιτικό γίγνεσθαι. Και παλιότερα όπως θυμόσαστε η εμπλοκή μας στις αυτοδιοικητικές εκλογές αρκέστηκε στην αναφορά μόνο των συμμετοχών των συμμαθητών μας σ’ αυτές χωρίς η σελίδα να πάρει θέση ή να εμπλακεί με σχόλια και άρθρα. Το ίδιο προσπαθήσαμε να κάνουμε και με το συμμαθητή μας τον Βασίλη που είναι στην κεντρική πολιτική σκηνή, προστατεύοντας την παρέα μας από διαμάχες που αφορούν πολιτικές του πράξεις, που δεν θα ωφελούσαν τελικά την ύπαρξη της σελίδας μας. Πάντα προσπαθήσαμε να την κρατήσουμε μακριά από τα εκφυλιστικά αποτελέσματα της όποιας διαμάχης.

Όλοι μας έχουμε τις διαδρομές μας και πολύ περισσότερο έχουμε τις απόψεις μας ο καθένας στο χώρο του αλλά και γενικότερα. Υπάρχουν πολλές σελίδες που μπορεί κανείς να καταθέσει τον προβληματισμό του και τις απόψεις του και φυσικά υπάρχει και η ηλεκτρονική αλληλογραφία που αρκετοί συμμαθητές χρησιμοποιούν για να διακινήσουν τις απόψεις και θέσεις τους. Άσχετα αν συμφωνεί η διαφωνεί κανείς με όσα λαμβάνει, είναι μια μέθοδος ανταλλαγής απόψεων, και μπορούμε άνετα να καυγαδίζουμε.

Αυτά όσον αφορά τη θέση της σελίδας μας στη σημερινή κατάσταση. Οι προτροπές πολλών από μας να την διατηρήσουμε ζωντανή μέσα στα τόσα που γίνονται τριγύρω μας, και θα μπορούσε να πει κανείς ότι εμείς περί άλλα τυρβάζουμε, δείχνει πως στο περιθώριο της καθημερινότητας μας πάντα θα υπάρχει θέση για μια κλεφτή ματιά στα παλιά αλλά και στα νεώτερα της τάξης μας.

Και κάτι τελευταίο. Στις εξαιρετικά δύσκολες και κρίσιμες για όλους μας ημέρες, όπου διακυβεύονται τόσα πολλά σε τόσο σύντομο χρόνο, όλοι οι συμμαθητές που επικοινώνησαν με τη σελίδα θεωρούν αυτονόητη την μεταξύ μας και με όποιον άλλο έχει ανάγκη, αλληλεγγύη.

Η σελίδα των συμμαθητών της τάξης του 70 , στο Έκτο Γυμνάσιο Αρρένων της Αθήνας, θα συνεχίσει να υπάρχει αν και λιγότερο παραγωγική για το χρονικό διάστημα που η προσοχή όλων μας είναι στραμμένη στο αύριο του τόπου αυτού που τον περπατάμε πάνω από μισό αιώνα τώρα, και θέλουμε να τον περπατήσουν και τα παιδιά μας.

Μαλαξιανάκης..

Κακομοίρη κακομοίρη!!!

Και καπνίζεις, και μυρίζεις, και φυσική δεν ξέρεις, να πάεις έξω γκαϊντούρι....

(η φωτογραφία είναι δανεική από το blog 72, ο καθηγητής όμως είναι και δικός μας)

Ο συμμαθητής μας Βασίλης Σκοπελίτης..

Η φωτογραφία είναι δανεική από το blog 69, ο εικονιζόμενος είναι ο συμμαθητής μας Βασίλης Σκοπελίτης.

(Βασίλη μπορείς να επικοινωνήσεις με την τάξη σου όποτε θέλεις!!)

Ναυαγοί στη Ζάκυνθο 1970...

Από το αρχείο Α.Λιάπη

Να πάει πίσω...

Ας εξηγηθώ λοιπόν. Η «φτιάξη», όπως θάγραφε κι ο Τσιφόρος στο βιβλίο του «Τα Παλιόπαιδα τα Ατίθασα» είχε σαν στόχο να αποσπάσει την τσάντα από τα πόδια όποιου χαζολόγαγε ή κοιμόταν ή γενικά ήταν εκτός θέματος, ψιθυριστά δινόταν η εντολή στον όπισθεν καθήμενο «να πάει πίσω», η εντολή δινόταν σε συνέχεια με αποτέλεσμα η τσάντα να καταλήξει στα φιλόξενα τελευταία θρανία όπου τη διαχείρισή τους αναλάμβαναν κατά τα κέφια τους ο Μάκης με τον Αγγελόπουλο και οι γείτονές τους. Αν υπήρχε κέφι η τσάντα φυλασσόταν και επιστέφονταν με την καταβολή λύτρων, αν δεν υπήρχε κέφι παρέμενε παραπεταμένη η στελνόταν στο τελευταίο προς το παράθυρο θρανίο με προφανή σκοπό την ευχερή αποστολή στο προαύλιο αν οι καταστάσεις το επέβαλαν..

Ας μελετήσουμε όμως κοινωνιολογικά το φαινόμενο. Η διακίνηση της τσάντας με την εντολή να πάει πίσω πολλές φορές είχε εκδικητικό χαρακτήρα. Μπορεί να την έπαιρνε κάποιος για να δυσκολεύει τον συμμαθητή μας από την ανεύρεση απαραίτητων τετραδίων ή βιβλίων εν όψει εξέτασης απ’ τον καθηγητή, άλλες φορές είχε χαρακτήρα παιδευτικό για να είναι ο συμμαθητής πάντα σε εγρήγορση να μην του την εξαφανίσουν, ιδιότητες απαραίτητες για μια επιτυχή θητεία στο στρατό, άλλη φορά αποτελούσε αντικείμενο στοιχήματος ειδικά αν θα μπορούσε κάποιος να αποσπάσει τσάντα από τα απόρθητα σημεία που ήταν δίπλα στον τοίχο ή στα παράθυρα. Τις περισσότερες φορές όμως η υφαρπαγή της τσάντας και η προώθησή της προς τα πέρατα της τάξης γινόταν έτσι χωρίς σκέψη, απλά γινόταν. Δεν ήταν λίγες οι φορές που γινόταν ένα γενικευμένο ανακάτεμα των τσαντών όπου χανόταν το σύμπαν.

Ενα μεσημέρι περιμένοντας τον καθηγητή πριν να ξεκινήσει το μάθημα ήταν τρίτη προς τέταρτη ώρα, ξεκίνησε ένα απίστευτο κομφούζιο με τις τσάντες να αλλάζουν θέσεις, και σε ελάχιστο χρόνο ολόκληρη η τάξη έχανε τις τσάντες, ακόμα κι εκείνοι που τις φύλαγαν τις έχαναν δια της βίας. Ο Αντώνης ο Λουκόπουλος καθόταν στο τρίτο απ’ το τέλος θρανίο στη σειρά προς τα παράθυρα απ’ τη μεριά του διαδρόμου. Κάτι εκκρεμότητες είχε γιατί διάβαζε αφοσιωμένος κι έγραφε αδιαφορώντας για την τάξη και την διαρκή κίνηση των τσαντών. Φυσικό ήταν η τσάντα του να αφαιρεθεί απ’ τις πρώτες. Αφού έκανε αρκετούς γύρους στην τάξη ο απέναντί του στα μεσαία θρανία Αντώνης Αθανασόπουλος, του την επέστεψε με ένα σκούντημα, προφανώς τον είδε αγχωμένο με το διάβασμα και τον λυπήθηκε. Ο Λουκόπουλος έξαλλος την πέταξε απ’ το παράθυρο στο προαύλιο και αρπάχτηκε με το γείτονά του θεωρώντας τον υπεύθυνο για τη φασαρία ή για το ότι τον διέκοψε. Όταν μπήκε ο καθηγητής και ηρέμησαν λίγο τα πνεύματα ο Αντώνης άρχισε να ψάχνει την τσάντα του ρώταγε τους τριγύρω και όλοι του έδειχναν το προαύλιο. Ζήτησε άδεια πήγε και την πήρε φοβέρισε λίγο τους παροικούντες αλλά δεν βαριέσαι τίποτε δεν άλλαξε.

Ο Λευτέρης είχε πάντα ένα πρόβλημα με το Θανάση τον Πανταζάκο. Πάντα βρίσκανε λόγους να είναι σε διαμάχη και πάντα κάποιος πείραζε τα πράγματα του άλλου, δηλαδή ο Πανταζάκος. Κατά βάθος νομίζω δυό πράγματα τους χώριζαν, το ψωμοτύρι που έφερνε ο Λευτέρης απ’ το σπίτι και το κάτι παραπάνω που είχε ο Πανταζάκος σαν ομορφόπαιδο (ο νοών νοείτο).

Μια από τις πολλές ημέρες των καυγάδων η άρνηση του Λευτέρη να του δώσει ένα κομμάτι ψωμοτύρι εκνεύρισε το Θανάση ο οποίος πήρε την τσάντα του, μια τσάντα καθόλα αντάξια ενός απουσιολόγου και την ώρα που έμπαινε μέσα στην τάξη τρώγοντας επιδεικτικά τις τελευταίες μπουκιές ο Θανάσης με σοβαρό ύφος, σήκωσε την τσάντα του, την άνοιξε και την αναποδογύρισε. Εκτός βέβαια απ’ τα βιβλία και τα τετράδια έπεσε και η τσατσάρα και το πανάκι που καθάριζε τα παπούτσια, διότι την εποχή εκείνη ο Λευτέρης ήταν ερωτευμένος. Ας μην συνεχίσουμε περιγράφοντας τον καυγά θα πούμε μόνο ότι η κίνηση του Πανταζάκου προσδιόρισε την παραλλαγή του κινήματος της τσάντας όπως θα λέγαμε σήμερα που αν δεν συμμορφωνόταν ο απωλέσας με τα αιτήματα του ανευρίσκοντος η τσάντα αναστρέφονταν και το περιεχόμενό της κάλυπτε το πάτωμα της τάξης.

Α.Λ. (pt 2)

Εκδρομή 1969..

Από το αρχείο Α.Λιάπη

Να πάει πίσω...

Την εποχή αυτή ανεβαίνει το ριμέικ της παλιάς αγαπημένης ταινίας της δεκαετίας του 60, «Ο πόλεμος των κουμπιών» με την καταπληκτική εκείνη ιστορία των παιδιών που μάχονταν μεταξύ τους για την αφαίρεση των κουμπιών των αντίπαλων ομάδων. Μου θύμισε τον αντίστοιχο δικό μας «πόλεμο των τσαντών» που πρωτοξεκίνησε στο δεύτερο εξάμηνο της έκτης στο τμήμα μας. Δεν θυμάμαι αν επεκτάθηκε και στα άλλα τμήματα, σίγουρα όμως αποτέλεσε μια δική μας πρωτοτυπία και έγινε ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των πρωινών αλλά και ιδιαίτερα των απογευματινών μαθημάτων.

Ας αρχίσουμε όμως την αφήγηση μπαίνοντας σιγά σιγά στο θέμα για να καταλάβουν και οι μη μυημένοι τι ακριβώς συνέβαινε τον χειμώνα και την άνοιξη του 70 στην τάξη μας.

Βέβαια θα πει κανείς ότι στην ανατροπή των πάντων που συμβαίνει γύρω μας εμείς περί άλλα τυρβάζουμε, ας προσπαθήσουμε όμως αγαπητοί συμμαθητές και φίλοι να βάλουμε για λίγο στην άκρη τα μαύρα που μας τριγυρίζουν και να βάλουμε λίγο χρώμα απ’ το δικό μας χτες που έμοιαζε τόσο ανέμελο για όλους μας, και συνεχίζει σε πολλούς από μας να είναι το καλό μας παραμύθι που δίνει μια χαραμάδα χαλάρωσης, μια υποψία χαμόγελου, ένα κοινό σημείο επαφής που τόσο ανάγκη έχουμε τις άγριες τούτες ημέρες..

Τα θρανία μας λοιπόν ήταν τοποθετημένα σε τρεις σειρές. Η σειρά προς τον τοίχο, η μεσαία σειρά, και η σειρά προς τα παράθυρα. Γιατί περιγράφω την τοποθέτηση των θρανίων θα καταλάβετε αμέσως. Οι τσάντες μας σε κείνα τα παλιά ξύλινα θρανία αν και είχαν χώρο υποδοχής δεν μπορούσαν να φιλοξενηθούν διότι κι ο χώρος μικρός και οι τσάντες παραφουσκωμένες. Έτσι λοιπόν τις ακουμπούσαμε δίπλα στα πόδια μας, περιορίζοντας λίγο το χώρο διέλευσης αλλά κάναμε τη δουλειά μας. Σε όλες τις τάξεις οι τσάντες καθαυτές δεν είχαν δημιουργήσει ποτέ πρόβλημα ούτε η αισθητική τους ούτε το περιεχόμενό τους ούτε η θέση που τις τοποθετούσαμε. Ήταν άλλωστε ένα αναγκαίο είδος και τίποτε περισσότερο. Θυμάστε όταν πηγαίναμε για μπάλα στην τρίτη γυμνασίου στο τρίγωνο κάτω απ’ το πρώτο νεκροταφείο τις απιθώναμε σε σωρούς χωρίς να μας ενδιαφέρει αν σκονιστούν ή αν αδειάσει το περιεχόμενό τους. Ο μόνος που κράταγε την τσάντα του έξω απ’ το σωρό ήταν ο Ηλίας που το σπίτι του ήταν στον ένα δρόμο που όριζε το γήπεδο και την άφηνε στη μητέρα του πριν επιστρέψει στο στίβο.

Η αξία της τσάντας λοιπόν σαν είδος ανάγκης παρέμεινε σταθερή για όλους μας μέχρι την τελευταία χρονιά ή σχεδόν για όλους μας, μιας και υπήρχε και κάποιος που ποτέ δεν έφερνε τσάντα μαζί του, η αξία της όμως σαν είδος διασκέδασης απογειώθηκε, ειδικά στο δεύτερο εξάμηνο της έκτης. Τότε νομίζω και η ευρηματικότητα σε κωμικές καταστάσεις έφτασε στο απόγειό της ίσως ένα αντιστάθμισμα στο επερχόμενο άγχος των εισαγωγικών, ίσως η πραγματική αίσθηση του χιούμορ που αναπτύχθηκε έντονα στην τάξη μας.

Επανέρχομαι λοιπόν στη χωροταξία των θρανίων στην αίθουσα , ας με συγχωρήσουν οι συμμαθητές μου μηχανικοί που μπαίνω στα χωράφια τους, και τα προβλήματα που αυτή δημιουργούσε. Οι δυό εξωτερικές σειρές προς τον τοίχο και προς τα παράθυρα έδιναν μια σχετικά ασφαλή θέση στους συμμαθητές που κάθονταν σ’ αυτές για την τοποθέτηση της τσάντας ενώ οι εξωτερικές προς τους διαδρόμους σειρές και η ταλαίπωρη μεσαία σειρά είχαν τις τσάντες διαρκώς εκτεθειμένες στο κοινό.

Δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος ξεκίνησε την ιστορία αυτή ούτε γιατί, εκείνο όμως που μπορώ να θυμηθώ ήταν η αγωνία των πρώτων θρανίων όπου συνήθως «κατοικούσα» για την πολλαπλά εκτεθειμένη θέση τους.

Α.Λ. (pt1)

Πέμπτη Γυμνασίου, σχολική εκδρομή..

Ποιοί είναι οι "ακρίτες";

Ο "ακρίτας" που έστειλε τις φωτογραφείες έστειλε και μιά επιστολή στο "θεούλη" κάτι σαν "προσευχή"!! την οποία παραθέτουμε:

Καλέ μου "θεούλη"

Σου στέλνω δυο φωτογραφίες με τους "ακρίτες" της τάξης μας, με τον Ευτύχη Τσουρακάκη (Ηράκλειο Κρήτης) και την αφεντιά μου (Γιάννινα) από πρόσφατη συνάντησή μας στην Κρήτη τον προηγούμενο μήνα (συνάντηση μετά από 41 χρόνια, αν δεν κάνω λάθος). Αν νομίζεις μπορείς να αναρτήσεις κάποια από αυτές στο site της τάξης μας, για το οποίο τόσο εσύ, όσο και άλλοι "παλιόφιλοι",πασχίζεται.

Φιλιά στη Μάρω και τα παιδιά

Τζων

(ο θεούλης έχει γυναίκα και παιδιά!!)

Οι δυό "ακρίτες"...

Πρόσφατα οι εικονιζόμενοι συμμαθητές μας, κατά δήλωση του αποστολέα της φωτογραφίας, ακρίτες, συναντήθηκαν στην μιά από τις δύο άκρες όπου διαμένουν, μετά από 41 χρόνια....

Ελπίζουμε οι υπόλοιποι να θυμηθούμε ποιοί είναι οι αγαπητοί μας αυτοί συμμαθητές.

Πάρτε το και σαν κουίζ!!!

Τρίπολη 16-5-1970

Η τριήμερη εκδρομή πλησιάζει στο τέλος της. Σε λίγο θα έχουμε εξετάσεις β εξαμήνου και σε λίγους μήνες εισαγωγικές. Η παρέα που ήταν όλη η τάξη μαζί με την παρέα του κλασσικού μας, μετά από τρείς ανέμελες ημέρες επιστρέφει. Οι δεσμοί που δημιουργήθηκαν μας έδωσαν ένα αξέχαστο τελευταίο μήνα στο σχολείο.

Το λεωφορείο που μας ταξιδεύει είναι ένα αδιάφορο όχημα της γραμμής, μας πήγε όμως και μας επέστεψε μέσα σε εξαιρετική διάθεση χωρίς κανένα απολύτως σύννεφο  ή συννεφάκι.  

Από την τάξη του 71..

Η τάξη του 71 με τους κοντινούς ηλικιακά συμμαθητές μας όπως και η τάξη του 69 και του 72.

Η εκδρομή είναι με τον "Πορτοκαλί Ηλιο" γιά Υδρα, Σπέτσες. Στην φωτογραφία ο Γιάννης ο Λιάπης κι από πίσω ο Δημήτρης ο Παπαγγελόπουλος, τον μαθητή του Μπία που είναι κρεμασμένος δεν τον θυμάμαι..

Ας επιτρέψουν οι συμμαθητές του 70 μιά μικρή παρέκλιση...

Η περιπατητική σχολή και η σχολή της έδρας..

Ας αφήσουμε λίγο τα σημερινά κι ας ξαναγυρίσουμε πίσω στα χρόνια "της αθωότητας" να δροσίσουμε λίγο το ζεστό Αυγουστιάτικο βράδυ.

Οι δύο διάδρομοι ανάμεσα στις σειρές των θρανίων περιορισμένου χώρου μιας και οι τσάντες των ανά δύο καθημένων ήταν παρκαρισμένες εκατέρωθεν στο μωσαϊκό περιορίζοντας δραματικά το χώρο και στερώντας τη δυνατότητα στη σχολή των «περιπατητικών» καθηγητών να διδάσκουν εν κινήσει. Πάντα είχαμε την απορία γιατί οι καθηγητές προτιμούσαν οι μισοί να διδάσκουν από έδρας και μια ικανή μερίδα να διδάσκει περπατώντας είτε μπροστά από τα πρώτα θρανία είτε ανάμεσα στους διαδρόμους. Στην πρώτη περίπτωση ο καθηγητής που παρκάριζε στην έδρα έχανε την ευκαιρία να παίρνει χαμπάρι τι γίνεται στο μικρόκοσμο της τάξης από την άλλη όμως είχε την αίγλη του γενικού εποπτεύοντος που κρατούσε την απόσταση ασφαλείας από το κοινό. Ο Κορώνης απ’ ότι θυμάμαι δεν είχε σηκωθεί ποτέ από την έδρα ιδιαίτερα τα απογεύματα όταν «ήρχετο μεμεστωμένος οίνου» με διάθεση ύπνου παρά για να σηκωθεί μεσημεριάτικα και να κόβει βόλτες. Ιδιαίτερα αν είχε προηγηθεί και ένας καλός πατσάς στο ταβερνάκι των κοπανατζήδων τότε εκτός από το παρκάρισμα στην έδρα και το μισόκλειστο βλέμμα επέβαλε άκρα του τάφου σιωπή επ’ ωφελεία όλης της τάξης. Η κυρία Ξένου ίσως ήταν της σχολής της έδρας όμως η τρύπα μπροστά στο γραφείο δεν επέτρεπε για πολλή ώρα να παραμείνει εκεί κι έτσι την περισσότερη ώρα έκανε μάθημα μπροστά από τα θρανία κρατώντας μια διακριτική απόσταση από το κοινό της. Η αλήθεια είναι πως με το πέρασμα του χρόνου βαρεθήκαμε και τα Γαλλικά και την συμπαθή μας καθηγήτρια.

Η αγαπητή μας Καραγεώργη συνήθιζε να μοιράζει το χρόνο της στην τάξη, στην έδρα όπου είχε το ίδιο πρόβλημα με την προαναφερθείσα κυρία Ξένου αλλά πάντα εύρισκε τρόπο να αποφεύγει τα αδιάκριτα βλέμματα του κοινού που την παρακολουθούσε, και στους διαδρόμους όπου με τον αέρα της πολύχρονης γνωριμίας μας δεν την ενοχλούσαν τα σαχλά των μαθητών της και δεν έχανε την ευκαιρία να προσφέρει και καμιά σφαλιάρα όταν η περίπτωση το απαιτούσε.

Ο κύριος Μαλαξιανάκης ουδέποτε καθόταν στην έδρα. Αεικίνητος και πάντα έτοιμος, ένας πραγματικός πρόσκοπος, εκινείτο μπροστά απ΄τα θρανία και σπανιότερα στους διαδρόμους. Δεν τον ενδιέφερε τι συμβαίνει στο μικρόκοσμό μας αρκεί ο Λευτέρης με τον Κουλαϊδή να ήθελαν να πουν το παρακάτω μάθημα.

Οι δυό τους έλεγαν πάντα το παρακάτω μάθημα και έτσι ο αγαπητός Μαλαξιανάκης είχε εξασφαλισμένη την καθημερινή παράδοση. Σε ανταπόδοση, όταν γράφαμε οι υπόλοιποι πρόχειρο διαγώνισμα, εκείνοι χωρίς να ρωτήσουν έβγαινα από την τάξη και πήγαιναν στην αυλή για να φάει ο Λευτέρης το γνωστό σάντουιτς της κυρίας Άννας, και επανέκαμπταν την επόμενη ώρα. Βαθιές οι ρίζες της διαπλοκής αγαπητοί συμμαθητές από τα χρόνια εκείνα…

Μια φορά λοιπόν όπως διηγείται ο Λευτέρης αρνήθηκαν να πουν το παρακάτω μάθημα κάνοντας τη μικρή τους επανάσταση, εκ του ασφαλούς μάλιστα επειδή δεύτερο εξάμηνο είχαν εξασφαλίσει το βαθμό και τι τους ένοιαζε. Ο καημένος ο καθηγητής έμοιαζε σα να κατάπιε κάποιο απ’ τα οξέα που παρασκεύαζε στο εργαστήριο, βολεύτηκε για το παρακάτω με κάποιον δεύτερης διαλογής και περίμενε. Η ευκαιρία του δόθηκε την επόμενη που έβαλε διαγώνισμα. Οι δυό τους λοιπόν σηκώθηκαν σοβαροί σοβαροί παρέλαβαν το ψωμί της κυρίας Άννας και πήραν το δρόμο για το προαύλιο. Φευ! ο κύριος Μαλαξιανάκης τους ερωτά για πού το έβαλαν, εκείνοι έκπληκτοι δεν περίμεναν τέτοια ερώτηση. Παίρνοντας λοιπόν θριαμβευτική ρεβάνς τους υποχρέωσε να κάτσουν να γράψουν διαγώνισμα κανονικά μαζί με εμάς τους υπόλοιπους. Η διαπλοκή έχει και τους κανόνες της!!

Ο πιο χαρακτηριστικός περιπατητής ήταν ο Μαρκατος. Σαλτάριζε με το σφρίγος της νιότης του και με την ικανότητα που σου δίνει η ενασχόληση με το καράτε, από την έδρα , καθότι νέος και ασχολούμενος με πολεμικές τέχνες και μάλιστα και θεολόγος είναι ένα εξαιρετικά καλό μίγμα. Περιόδευε στους διαδρόμους παραδίδοντας μάθημα και ερωτώντας τους ατυχείς μαθητές που έβλεπε μπροστά του και καθιστούσε δυσχερή έως αδύνατη την ενασχόληση με ναυμαχίες τελίτσες κρεμάλα ή διάβασμα για την άλλη μέρα και ζηλεύαμε το Τζώνη που καθόταν έξω και έτρωγε την τυρόπιτά του.

Η κυρία Βενετσάνου συνήθιζε να παραδίδει από έδρας, αυτή ίσως δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την τρύπα της έδρας και τα συνεπακόλουθα, και είχε συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι μιλούσε σε μια πολιτισμένη ομάδα νέων ανθρώπων. Όταν ήθελε να δώσει έμφαση ακολουθούσε κι αυτή τις γνωστές διαδρομές, και σε μια τέτοια ευκαιρία μας αποκάλυψε πως δεν πρόκειται κανείς να μείνει στο μάθημα που μας δίδασκε στην τελευταία τάξη του γυμνασίου, αποσπώντας την επιδοκιμασία των περισσοτέρων με τη μορφή θερμού χειροκροτήματος, επευφημιών και πέταγμα των τσαντών (του διπλανού μας) στον αέρα. Μερικοί σκέφτηκαν να τη σηκώσουμε στα χέρια…

Ο άρχοντας όμως της έδρας δεν ήταν άλλος από τον Πρίαμο. Ο συμπαθέστατος αυτός δάσκαλος επιχειρούσε με κάθε τρόπο να μας κάνει κοινωνούς του δράματος «της Αντιγονούλας και του Πολυνεικούλη» . Εμείς μη μπορώντας να τον ξεκολλήσουμε απ’ την έδρα, σκεφτόμασταν πως θα μπορούσαμε να τον βοηθήσουμε στο έργο του. Τότε επινοήθηκε η τριμμένη κιμωλία στην έδρα όπου τη σκούπιζε με το μανίκι από το κοστούμι του.

Κολοχτυπομακαρονάδες;;;;

Από ότι διακρίνει κανείς παρατηρώντας με προσοχή τις φωτογραφίες που περιήλθαν στην κατοχή της σελίδας, μιά αντιπροσωπευτική ομάδα της τάξης μας (όχι τυχαία ομάδα), επιδίδεται σε ένα αγώνα επικράτησης, με αξιόλογους αντιπάλους, και έπαθλο κάποιο είδος μακαρονάδας!!!!

Πιστεύουμε οτι οι δικοί μας βγήκαν νικητές αν κρίνουμε  απο την επιμονή του Κωσ.Κων, το ανύπαρκτο περιεχόμενο της κατσαρόλας, το γεμάτο σιγουριά βλέμμα του Ηλία με το πηρούνι στο χέρι και το χορτάτο στυλ του Βασιλείου. 

Παρά κάτι....

Ας χαρούμε λίγο τη συντροφιά του καλοκαιριού με καλό κρασάκι, μερικές εκλεκτές γεύσεις, με καλή νοσταλγική μουσική της δικιάς μας εποχής, που μας συντρόφευε σε κάθε μας αναζήτηση κι ας κάτσουμε συντροφιά να πούμε αστείες ιστορίες να μιλήσουμε για το αύριο που είναι ταυτόσημο με τα παιδιά μας κι ας αφήσουμε κάθε άλλη σκέψη να χαθεί στο απαλό μελτέμι που μας δροσίζει. Μάθαμε να σκεφτόμαστε, μάθαμε να κρατάμε τις σκέψεις που μας βοηθάνε, μάθαμε τέλος να διώχνουμε όλα εκείνα που περισσεύουν. Αυτό ίσως είναι το δώρο της ηλικίας μας που έρχεται και ισορροπεί κάπως όσα καλά ή λιγότερο καλά μαζεύονται.

Χρόνια πολλά φίλε Θόδωρε Δικόνιμε που μπαίνεις στη λέσχη των παρά κάτι εξήντα…

Νομίζω πως είναι μια καλή στάση σε μια εξίσου καλή διαδρομή, και όταν μάλιστα η στάση αυτή είναι στην Αμοργό παρέα με τον Κώστα.

Φίλοι μας λίγο ακόμη Αιγαίο πριν το φθινόπωρο το κάνει ανάμνηση…

Που είμαστε κύριοι....

Η άνοιξη φέτος ξεκίνησε με τις καλύτερες υποσχέσεις για την τάξη μας. Έγιναν όμως αρκετά που μας έφεραν σε μια νέα αρχή. Οι προσωπικές μας ιστορίες είχαν διαφορετικές εξελίξεις και αποτελέσματα. Όταν επιστρέψουμε θα μιλήσουμε για όλα.

Θα θέλαμε όλοι κατ' αρχή να ευχηθούμε στον νεαρό Άρη να είναι πάντα γερός και να πολεμάει στη ζωή όπως πολέμησε γενναία και αποτελεσματικά λίγο καιρό πριν. Στους δε γονείς του ότι είμαστε όλοι πλάι τους, και θα συνεχίσουμε.

Στον καλό μας φίλο τον Καλόσσακα που «απολαμβάνει» το χειμώνα στις Βρυξέλλες, θα είμαστε εδώ και θα του κρατάμε συντροφιά με τις ιστορίες μας.

Ο Μούτσιος πιστός στην παρέα κινδυνεύει να χάσει το πλοίο για την πανέμορφη Θάσο, όμως θα του κλείσουμε εισιτήριο για τη φθινοπωρινή μας συνάντηση, που θα οργανώσει φέτος ο Ναύαρχος.

Ο Γιαννάκης ο Λαδάς στα Σύβοτα απολαμβάνει τις ακρογιαλιές του Ιονίου, κάπου κοντά πρέπει να είναι κι ο Νίκος ο Σταυρόπουλος.

Ο καλός μας συμμαθητής ο Λευτέρης ετοιμάζεται για την Άνδρο όπου θα περάσει τον δεκαπενταύγουστο.

Ο Θοδωρής δεν χρειάζεται να πούμε που βρίσκεται, το μόνο που χρειάζεται να πούμε είναι ότι έχει μόνο τηλέφωνο και όχι πρόσβαση στη σελίδα. Γι αυτό μην τον βρίζετε.

Ο Σφέτσος τον τρώνε τα κουνούπια που κουβαλάνε και ένα μυστήριο ιό του Νείλου εκεί στη Νέα Μάκρη.

Ο Φάνης ο Μακρής απολαμβάνει την Ιστιαία του. Έτσι είναι οι τυχεροί εκπαιδευτικοί.

Ο Αντωνάκης ο Αθανασόπουλος συνεχίζει να ψαρεύει στην Κυπαρισσία.

Ο Ναύαρχος με τον Κωνσταντόπουλο κατεβάζουν τις μισές κάτω εκεί στις παραλίες της Μεσσηνίας.

Ο καπταν Κώστας Παπαγιαννίδης κατά Μεγάλο Πεύκο ακούστηκε..

Ο Ηλίας δεν μας πληροφόρησε που θα βρίσκεται, κι έτσι δεν θα τον συναντήσουμε φέτος.

Ο Λιάπης ετοιμάζεται νε επιστρέψει εις την βάση του διότι κάποιος πρέπει να κάτσει πίσω, νέοι άνθρωποι είμαστε δεν ξέρει κανείς τι γίνεται.

Κι άλλοι φίλοι και συμμαθητές περιφέρονται ανά την επικράτεια θα μάθουμε όμως κι άλλα και θα τα ανακοινώσουμε..

Αν κάποιος δει τον Κοψίδη ας του δώσει χαιρετίσματα.

Οι κλασσικοί μας ευρίσκονται ο Καρδαρέλλης στην Αθήνα κι ο Βαγγέλης στην Κόρινθο, ο Αχιλλέας πρέπει να δώσει αναφορά.
Είναι ωραία και στον Κορινθιακό κύριοι..

Ξεχάσαμε να πούμε ότι ο Βασίλης ο Κουλαϊδής λιώνει ο ταλαίπωρος στην πρωτεύουσα αφού έχει αναλάβει πολύ σοβαρά καθήκοντα και οι μόνες του διακοπές απ’ ότι πληροφορούμαστε είναι στα διάφορα τηλεοπτικά κανάλια. Αυτός τουλάχιστον κάνει σοβαρή δουλειά όχι σαν εμάς τους υπόλοιπους που σπαταλάμε τον καιρό μας στις παραλίες και στα ταβερνάκια…
Ο Νταλαχάνης που βρίσκεται;;
Θα έπρεπε επίσης και μερικοί , με τη θέλησή τους, απόντες να εμφανιστούν κάποια στιγμή..

Και πάνω στην αναμπουμπούλα φεύγει κι ο Σωτήρης..

Εχει πανσέληνο απόψε και θα είναι ωραία.....

Νόμιζες θα σε ξεχνάγαμε εεεε!!!

Σήμερα όλα τα "μπλοκ" πανηγυρίζουν, σήμερα το Εκτο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών (γιά όσο ήταν αρρένων...) εορτάζει, σήμερα ο Σωτήρης ο δικός μας ο Σωτήρης ο "επίτιμος" κερνάει γλυκά μιάς και είναι η ονομαστική του γιορτή, σήμερα νομίζει ότι γλύτωσε τα κεράσματα, "κούνια που τον κούναγε" , σήμερα θα πάμε εκκλησιασμό στον Αη Γιάννη στη Βουλιαγμένης, και θα μας συνοδεύει η Βενετσάνου κι η Καραγιώργη, (κι οι δυό τους θύματα τροχαίου, τι σύμπτωση!!), σήμερα θα αναφωνήσουμε όλοι " Χρόνια Πολλά καλέ μας φίλε Σωτήρη" έχεις την αγάπη όλων μας και ευχόμαστε στην οικογένειά σου και σε σένα προσωπικά όλες οι επιλογές σου να έχουν το προσδοκώμενο ευτυχές αποτέλεσμα.

Η τάξη του 1970