ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Επειδή δεν έχουμε Γρηγόρηδες στην τάξη μας, 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 

στον Γρηγορίου και τον Γρηγορόπουλο!!

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΡΡΕΝΩΝ ΑΘΗΝΩΝ 1964 - 1970

Τώρα λοιπόν που κατάκατσε ο κουρνιαχτός της μάχης ας ξαναγυρίσουμε στο ειρηνικό  οδοιπορικό μας και ας κλείσουμε το κεφάλαιο του Παπαϊωάννου που παρότι δεν τον είχαμε καθηγητή ήταν πανταχού παρών. Δανείσθηκα την φωτογραφία απ' το blog των μεγάλων.  

Πάντα λοιπόν άψογος μέσα στο κουστούμι του με το τεχνητό μέλος να διακρίνεται επαρκώς, και το υπόλοιπο χέρι να σφίγγει στο σώμα ένα μαύρο χαρτοφύλακα που μάλλον περιείχε καλά φακελωμένες τις δραστηριότητές μας, παρατασσόταν παρά τω Γυμνασιάρχη έτοιμος να εφαρμόσει τις οδηγίες του ή ακόμα και να υπερθεματίσει. Ο τρόπος που δίδαξε την Ελληνική γλώσσα ήταν άγνωστος σε μας τους πρακτικούς, ας αφιερώσουν οι κλασσικοί που τον είχαν φιλόλογο, ένα δοκίμιο αναφορά στον δάσκαλο. Εκείνο που έμενε σαν ανάμνηση από τον άνθρωπο αυτό ήταν η εργολαβική ενασχόληση με το ήθος και την διαγωγή μας, όπως άριστα θυμάται ο Δικόνιμος. Επιπλέον ξεχώρισε ιδιαίτερα στην εφαρμογή της περίφημης κονκάρδας με τον τίτλο του γυμνασίου μας που έπρεπε να καρφιτσώνουμε στο στήθος σε εφαρμογή της διαταγής που ελήφθη από το χουντικό υπουργείο παιδείας. Ήταν ιδιαίτερα υπερήφανος που το 1967 τότε που τελειώναμε την τρίτη γυμνασίου ξαναγυρίζαμε στις εποχές που ήταν αυτός μαθητής και του δινόταν η ευκαιρία να μας δείξει πως έπρεπε να είναι η Ελληνική νεολαία εκτός σχολείου.

Μιάς και το θυμήθηκα, ένας τρόπος αντίδρασης ήταν να αλλάζουμε κονκάρδες με άλλα σχολειά της περιοχής για να μπερδεύουμε τους αστυνομεύοντες.

Κλασσική φιγούρα στον χώρο που όριζαν οι τοίχοι του σχολείου, ταυτισμένος όσο κανείς άλλος με την εποπτεία του χώρου, ποτέ δεν μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε πέρα απ’ τον καθηγητή τον άνθρωπο με την οικογένειά του τα όνειρά του τις προσδοκίες του. Ενας άνθρωπος που ζούσε μόνο στο χώρο αυτό και έξω από αυτόν ίσως ήταν ανύπαρκτος. Δεν ξέρω αν είχε φίλους στην δική του ζωή γιατί στη δική μας μάλλον δεν είχε.

Το μόνο ίσως καλό που έκανε ήταν η εισήγησή του να ενταχθεί ο Κουνενής στο σχολείο μας διαβλέποντας πόσο απαραίτητος ήταν στην τάξη μας επειδή πρωτοστάτησε στην οργάνωση όχι μόνο της μεγάλης μας εκδρομής ακόμη και στις τωρινές μας συναντήσεις.

Μήπως είχε προβλέψει πως ο Γιώργος θα γινόταν μιά ήπια σύγχρονη εκδοχή του; (ωχ τι έγραψα!).  Ίσως όπως το βλέπω 40 χρόνια μετά να ήταν μια πρόγευση του ανθρώπου του μνημονίου ένα ισοδύναμο του ΔΝΤ….

Αγαπητέ Βαγγέλη στη διαδρομή μας υπήρξαν καθηγητές που τους φοβόμασταν καθηγητές που τους αγαπούσαμε και καθηγητές που τους λυπόμασταν ο καθένας από εμάς όλους αυτούς που μέχρι τώρα σκιαγράφησα τους έχει κατατάξει στην κατηγορία που ο ίδιος ετοίμασε. Ποιοι έφταιγαν γι αυτό άραγε, εκείνοι ή εμείς, αυτό που εκπροσωπούσαν ή αυτό που ήταν;

Α.Λ (pt37)

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Φίλοι μας

Όπως ξέρετε την Παρασκευή 28 Ιανουαρίου θα γίνει η κοινή συνάντηση αποφοίτων του 1970 και 1972, όπου θα παραστούν και οι καθηγητές μας κ. Λίνος Μπενάκης και κ. Ειρήνη Ξένου.

Στην έρευνα που έγινε στα πλαίσια αυτής της συνάντησης, καταφέραμε και βρήκαμε μερικούς συμμαθητές μας που όλοι θα χαρούμε να τους δούμε. Δεν αναφέρουμε τα ονόματά τους για να μην χαλάσουμε την έκπληξη, αλλά σας υποσχόμαστε ότι θα είναι πραγματική έκπληξη! Θα δείτε κάποιους που δεν περιμένετε!

Επαναλαμβάνουμε την παράκληση όσοι θέλουν να παραστούν ας μας το γνωστοποιήσουν μέχρι την Τρίτη, είτε με τηλέφωνο είτε με mail για να οριστικοποιήσουμε το πόσοι θα είμαστε και να διαμορφώσουμε ανάλογα την αίθουσα.

O ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΡΓΑΡΗΣ ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ!!

Αφού οι εχθροπραξίες πήραν τέλος με την άτακτη υποχώρηση των εχθρών του Νταλαχάνη μαζέψαμε οι υπόλοιποι τα ερείπια  του πολέμου από το πεδίο της μάχης μαζέψαμε ότι τέλος πάντων μεταμόρφωσε τη σελίδα μας σε Βαρβάκειο Αγορά,  και αφού καπνίσαμε την πίπα της ειρήνης  αποφασίσαμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά γυρνώντας στους παλιούς ειρηνικούς δρόμους του blog . Για όσους ακόμα έχουν πολεμική διάθεση το blog του Νταλαχάνη ανοίγει πάντα τη φιλόξενη αγκαλιά του. Φίλε Ντίνο ας επιστρέψουμε στις φιλοσοφικές  και ποιητικές μας διαδρομές και ας αφήσουμε τους εχθρούς μας στην επονείδιστη μοίρα τους..

kouizzzzzzzzzzzzzzzz

edo se style iannos sto prin kai sto tora

poios einai poios?????????????

ΠΡΟΣΟΧΗ

Παρακαλούνται οι εμπόλεμοι να μετακομίσουν το συντομότερο στο Blog του Νταλαχάνη,

ΕΙΧΑΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΤΕ ΤΟ ΚΑΝΑΤΕ ΒΑΡΒΑΚΕΙΟ ΑΓΟΡΑ...  

ΟΙ ΚΑΒΓΑΔΕΣ

Φίλοι μας

Με έκπληξη είδαμε ότι με τον καυγά Κουνενή - Νταλαχάνη το Blog απογειώθηκε!

104 σχόλια σε μία εβδομάδα.

Μετά από αυτό καλό θα είναι να γίνεται ένα καυγαδάκι κάθε τόσο για το καλό του Blog. Δεχόμαστε προτάσεις για να γίνει τζερτζελές (εγγυώμαστε απόλυτη εχεμύθεια σε όσους υποδείξουν κάποιον).  Τα άτομα που θα υποδείξετε θα πρέπει να είναι ευερέθιστα, να αντιδρούν άτσαλα και να έχουν ευχέρεια στο γράψιμο.

Η ΤΡΟΪΚΑ

(Δια χειρός Γ.Κ.)

ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΝΑΣΟΣ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΠΑΝΤΑΖΑΚΟΣ??????

ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ Ο ΠΑΝΤΑΖΑΚΟΣ!!

Στη μνήμη του Αντώνη Μαλαξιανάκη (του Καθηγητή μας)..

Και καπνίζεις...

Και μυρίζεις...

Και Φυσική δεν ξέρεις...

Να πάεις εξω...

Γκαϊντούρι!!!!

Το εορτολόγιο της ημέρας..

Αθανασόπουλος Αντώνης

Αντωνόπουλος Αντώνης (Τόοονης)

Λουκόπουλος Αντώνης

Η Τάξη σας εύχεται Χρόνια Πολλά!!!

Ας συνοψίσουμε λοιπόν… (έλλειψα μόνο δυό μέρες)

Όλα άρχισαν μια ηλιόλουστη Αλκυονίδα ημέρα που τίποτε δεν προμήνυε την θύελλα που θα επακολουθούσε. Ο Νταλαχάνης νομίζοντας ότι γράφει στη σελίδα του έκανε μια εντυπωσιακή εισβολή με κείμενα φωτογραφίες φωτομοντάζ και πολλά άλλα σημαντικά πράγματα στη σελίδα της τάξης ανατρέποντας ήθη και έθιμα από αιώνων υπηρετούντα την καλή λειτουργία της. Με έντονο το πνεύμα μιας φιλοσοφικής αναζήτησης από τη θέση του σέντερ φορ και με εξαιρετικές απ’ ότι έμαθα (διότι απουσίαζα εις τα χωριά του Πηλίου ευωχούμενος με τσίπουρα και τα συμπαρομαρτούντα) καλλιτεχνικές, πλην έντονα μεροληπτικές, αναζητήσεις και ωθούμενος προφανώς από την τεράστια επιτυχία που είχε με την εικονογράφηση του αγαπητού μας συμμαθητή Β. Κουλαϊδή κατά το ενδιάμεσο του φοιτητικού του βίου, παρουσίασε τρομερά δημιουργήματα μετατρέποντας την σελίδα σε American Bar.

Βεβαίως η καλλιτεχνική παρέμβαση ήταν μεροληπτική γιατί χρησιμοποίησε τους δύο από την τρόικα, γεγονός που δημιούργησε δυσφορία στους αμέτοχους μέχρι στιγμής αναγνώστες.

Ο Γιώργος λοιπόν στο όνομα και των υπολοίπων εκ των τριών blogοφυλάκων (προσοχή στην προφορά), έθεσε τις ενστάσεις του με πραγματικά κόσμιο τρόπο και με φανερή την προσπάθεια να επαναφέρει τα πράγματα σε μια πιο ανεκτή από άποψη ύφους κατάσταση ας πούμε να γίνει από American Bar, Cotton Club. Τη θέση αυτή επικρότησαν στο σύνολό τους οι υπόλοιποι,( δεν έβαλε δάκτυλο ο Παπαγιαννίδης), άσχετο εκείνος ο Μώτος που είναι ρε σεις, και τα πράγματα πήραν μια πορεία αναμενόμενη για παιδιά της ηλικίας μας, όπως με δύο λέξεις μας χαρακτήρισε η Μάρω, βέβαια είχε την καλοσύνη να προσθέσει το «ευτυχώς» στο σχόλιό της βάζοντας τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση.

Ο Νταλαχάνης πείσμωσε που δεν τον παίζουμε πήρε τα σχόλιά του και μας φασκέλωσε, ο Γιώργος έκατσε αμίλητος στο θρανίο του φοβερίζοντάς μας ότι θα αλλάξει σχολείο.

Μπροστά λοιπόν στην τρομερή αυτή κατάσταση και πριν ακόμη στεγνώσει από τα χείλη το Πηλιορείτικο τσίπουρο άρχισα πολύωρες διαβουλεύσεις με τον αγαπητό Βασίλη (και Θεό επιλεγόμενο) να βοηθήσει να βγάλουμε την τάξη από την τραγική αυτή κατάσταση, στην οποία αιφνίδια περιήλθε. Βάλαμε κάτω τα υπέρ και τα κατά, σπάσαμε τα κεφάλια μας εκείνος μου είπε μήπως έφταιγε η πίττα που κόψαμε και ο Μούτσιος που έλλειπε μας έβριζε, μήπως η ξαφνική εμφάνιση σε σκοτεινό φόντο του Τζώνυ, μήπως ο ατρόμητος Μέξης που κάνει κολύμπι και μετά ξεχιονίζει ή μήπως ο Καλοσακκας που γυρίζει από δω κι από κει ή μήπως ο Δικόνιμος που γύρισε στην Ιταλία. Σκεφτήκαμε αν φύγει ο Γιώργος ποιος θα οργανώσει την εκδρομή, και ποιός θα μας επαναφέρει στην τάξη (δεν είπα Κουτούκι), απ΄ την άλλη ο Ντίνος που τρώει το μισό καιρό στη ξενιτειά που είναι ο επίσημος φωτογράφος του blog που κάνει όλη την καλλιτεχνική δουλειά στα μεθεόρτια των συναντήσεων. Τελικά οι παραιτήσεις δεν έγιναν δεκτές.

Αποφασίσαμε να παίζουμε το Νταλαχάνη και να μην αφήσουμε το Γιώργο να αλλάξει σχολείο, ο Ροδόπουλος άφησε υπαινιγμούς για μεταγραφή στο 72, κι έτσι επισπεύσαμε τις κινήσεις μας για τις οποίες όλοι γίνατε συμμέτοχοι.

Διαπιστώσαμε στην πορεία των γεγονότων ότι προέκυψαν σημαντικά οφέλη.

Πρώτα πρώτα αποκτήσαμε και δεύτερο στέκι με την ενεργοποίηση του Blog του Νταλαχάνη που είναι σοβαρό στέκι όχι σαν το δικό μας, δεύτερο ισχυροποιήθηκε η θέση του Κουνενή ως εποπτεύουσα αρχή, τρίτο ζωντάνεψε λιγάκι η τάξη και μάθαμε και τον τρόπο, τέταρτο ο Νταλαχάνης είναι ο πιο σοβαρός από όλους μας και για μένα τουλάχιστον θα είναι από δω και πέρα μέντορας, θα τον τρελάνω στις ερωτήσεις, θα γίνω κολλητός του στη σελίδα του και όλα αυτά επειδή με αποκάλεσε Καραμήτρο που δεν ήξερα και δε ρώταγα.

Ξέχασα βέβαια να αναφέρω σε μιά πρόχειρη δημοσκοπική έρευνα το σύνολο της τάξης επιθυμεί Cotton Club και όχι American Bar. "Γκαϊντούργια"

Και μέσα στο γενικό χαμό οι “μεγάλοι” του 69 έστησαν το δικό τους blog. Είδαν τι γίνεται στο σχολείο και αποφάσισαν να δώσουν κι αυτοί το βροντερό τους παρών όπως τουλάχιστον φαίνεται από τις πρώτες αναρτήσεις που δείχνουν τους χώρους πολιτισμού, που διάλεξαν να συναντηθούν, όπως όλοι μας άλλωστε, πιστοί στην Αρχαία μας παράδοση των Συμποσίων. Καλωσορίσατε φίλοι και συμμαθητές στην παρέα, και μακροημέρευση στη σελίδα σας με αγάπη και χιούμορ….

Λιάπης Αποστόλης

(δεν θα δεχτώ σχόλια, το σημείωμα είναι ενημερωτικό)

ΑΠΟΔΟΧΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ ,ΜΕ ΑΝΟΜΑΛΙΝ ΣΟΙΝΑΒΛΕΙΑΝ

ΑΝΩΜΑΛΙΕ ΣΥΝΑΒΛΙΩΝ κει ις αινθυμησην τον παλεων αιτον σου απευθινο πρωσκλισην δια συναυλιαν μετα κραματοσ ινου αλλα αν διαπιστωσες σαι εκανα μετα τριχων οποια τιμη λιπον σοτν στρατιοτιν ανικι οταν εις τιν μαχιν του σηκωθει το ενδιαφερων κι επιθιμισι να πηει κρασακειον μετα ναιροποτηρου !!!!!!! παιδια μην μαλωνεται δεν ειχε αλλεσ φατσες ο μποστ κι οσοι παραπονουμενι θα τημηθουν δεωντως

ΠΡΟ(Σ)ΚΛΗΣΗ

Φίλε Ντίνο

Όπως θα διαπίστωσες και εσύ, η αψιμαχία μας, έδωσε ζωή στο Blog. Αυτός λοιπόν είναι ένας ισχυρός παράγοντας να επαναληφθεί λίαν συντόμως (εκτός αν προτιμάς να ενωθούμε και να τα ρίξουμε σε κανένα άλλο).

Επειδή υπάρχει αρκετή φιλολογία περί του ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, αντί να αναλωθούμε σε αλτρουιστικές ποιητικές εκφράσεις του τύπου «εγώ έχω δίκιο ρε π……» «να πας να γα….. ρε μα…..» και άλλα τινά, προτείνω να το αφήσουμε στο χέρι του Θεού(όχι του Δημητρόπουλου) όπως έκαναν οι ιππότες τον μεσαίωνα και να μονομαχήσουμε. Η Θεία Πρόνοια ας δείξει ποιος έχει δίκιο.

Ο πάντα φίλος και πάντα τσαντήλας

Γιώργος

Υ.Γ. Κατά τον κώδικα Ταβερνιέ (περί μονομαχιών) ως προσβληθείς έχω το δικαίωμα να επιλέξω το όπλο της μονομαχίας και επιλέγω........ (θα το ανακοινώσω αργότερα). Αν δέχεσαι την προ(σ)κληση γνωστοποίησέ μου τους μάρτυρές σου!!!!!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ (ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ)

Ο συμμαθητής μας D.D. "μαγεύει" με τα κείμενά του στο ατομικό του blog. Μπορείτε να τον επισκέπτεστε και να απολαμβάνετε ένα σύγχρονο βαθύ προβληματισμό, με έντονες φιλοσοφικές αναζητήσεις. Είχα την ευκαιρία να το επισκεφθώ και εντυπωσιάσθηκα από τη σοβαρότητα και την αρτιότητα του. Το δικό μας είναι γιά τα "μπάζα". Συνέχισε φίλε τις μοναχικές σου αναζητήσεις, κι αν θελήσεις παρέα εδώ είμαστε!!

(γιά όσους δεν κατάλαβαν τον καλοπιάνω)!!

ΥΓ. είναι πράγματι πολύ καλή σελίδα, εκεί έχει τελείως διαφορετική παρουσία ο φίλος μας απ' ότι στην κοινή μας σελίδα.

Α.Λ.

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΡΡΕΝΩΝ ΑΘΗΝΩΝ 1964 - 1970

Το πνεύμα του και η παρουσία του ήταν εμφανή σε όλο το μήκος και το πλάτος του σχολείου. Ξαφνικά τον έβλεπες να εφορμά στις τουαλέτες με προφανή σκοπό να μαζέψει τους καπνίζοντες και να τους επιβάλλει την παραδειγματική τιμωρία που ήταν αποβολή και με τον κηδεμόνα. Καιροφυλακτούσε στις σκάλες για να μυρίσει όποιον μύριζε καπνό και να τον εγκαλέσει για τα δέοντα. Προηγήθηκε χρονικά της απαγόρευσης του καπνίσματος…

Ήταν πάντα ετοιμοπόλεμος να πιάσει όποιον είχε μαλλί ένα χιλιοστό πέραν του επιτρεπτού. Η μοντέρνα εμφάνιση των μαθητών ήταν casus belli. Παντελόνι καμπάνα απαγορευόταν αυστηρά, μπλουτζίν παντελόνια υπό διωγμό, μουσική πέραν των εγκεκριμένων τίποτε. Απαγορευμένοι χώροι όλοι όσοι δεν του άρεσαν. Απαγορευμένες δραστηριότητες όσες δεν προκαλούσαν το κοινό αίσθημα όπως το προσδιόριζε ο ίδιος. Η μπάλα τις κενές ώρες απαγορευόταν, μόλις αρχίζαμε να παίζουμε εμφανιζόταν από το πουθενά και κατέσχε την μπάλα. Εμείς που ήμασταν καλόβολοι και παίζαμε ακόμα και με τις σόλες που βρίσκονταν σε αφθονία ανάμεσα στις πέτρες του προαυλίου δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε την κατάσχεση και αυτού του αντικείμενου του παιχνιδιού μας.

Α.Λ (pt36)

Επιστολή από το φίλο μας...

10/1/2011

Έφυγα από την Ελλάδα σε ηλικία 18 χρονών χωρίς να υπολογίσω τι άφησα πίσω μου. Σιγά σιγά αυτό που άφησα, αν εξαιρέσει κάνεις τους στενούς συγγενείς μου, άρχισε να τυλίγεται με ομίχλη μέχρι που έφτασα να ξεχάσω ονόματα, φυσιογνωμίες, περιστατικά της τότε ζωής μου. Έψαχνα απελπισμένα από τα λίγα ονόματα που θυμόμουν να βρω κανέναν στο internet, αδίκως. Όλοι είχαν χαθεί και μαζί τους ένα κομμάτι της ζωής μου.
Μια μέρα πριν μερικούς μήνες βρήκα μια φίλη μου από τα παιδικά χρόνια στους φίλους της οποίας ήταν και ο Ντίνος, κοίταζα την φωτογραφία του από ένα συνέδριο που είχε και έλεγα από μέσα μου κάτι μου θυμίζει αυτός, δεν αναγνώριζα ούτε το όνομα του και το επίθετο του ούτε την φυσιογνωμία του. Και ξαφνικά λαμβάνω από αυτόν ένα email στο οποίο μου αναφέρει ότι ήμασταν συμμαθητές στο Έκτο και μου δίνει την διεύθυνση του blog. Πήγα εκεί και ........ κάπως έτσι πρέπει να αισθάνεται κάποιος που ανασταίνεται. Σιγά σιγά διαβάζοντας και βλέποντας τις φωτογραφίες αυτού του blog στο μυαλό μου όρχησαν να ξανάρχονται στιγμές που είχα ζησει πριν 40 χρόνια, πρόσωπα και περιστατικά. Περπατούσα μέσα στους δρόμους της πόλης που ζω και γελούσα μόνος μου η διάθεση μου άλλαξε τελείως και ξαναβρήκα έναν εαυτό αυθόρμητο και χαρούμενο που η δουλειά και η ζωή έξω είχε τελείως αλλάξει. Αυτό το blog μου χάρισε στιγμές απερίγραπτες και για αυτό θέλω ιδιαιτέρως να ευχαριστήσω τον Κουνενή, τον Λιάπη και τον Δημητρόπουλο που το δημιούργησαν τον Νταλαχάνη που με θυμήθηκε μετά από τόσα χρόνια και με οδήγησε σε αυτό καθώς και τον Μώτο που έβαλε το χεράκι του και τον Ροδόπουλο που δεν γνωρίζω άλλα εύχομαι σύντομα να τον συναντήσω.

Ήρθα τις γιορτές στην Ελλάδα και πέρασα μια από τις ωραιότερες της ζωής μου με περιβάλατε όλοι σας, με αγάπη και με φιλία που είχα ξεχάσει ότι υπήρχε. Αυτά τα συναισθήματα ,όπως θα ξέρεται και εσείς, υπάρχουν αληθινά μόνο στην εφηβική ηλικία και διατηρούνται στον χρόνο ενώ στις μετέπειτα ηλικίες τις περισσότερες φορές συνοδεύονται με έναν απώτερο αντικειμενικό σκοπό και ως εκ τούτου δεν είναι αληθινά. Δεν είναι εύκολο να περιγράψω τα συναισθήματα που με πλημύρισαν όσες φορές σας συνάντησα όσες φορές μαζί με σας ξαναθυμήθηκα, γέλασα, ήπια, έφαγα τραγούδησα και χόρεψα.

Ξαναγνώρισα αυτούς που μπόρεσα να δω και εύχομαι γρήγορα να ξαναδώ και τους υπόλοιπους, γνώρισα από ορισμένους τις γυναίκες τους και τις οικογένειες τους, υπέροχοι και καταπληκτικοί άνθρωποι που συμμερίζονται την ευτυχία μας και την χαρά μας που είμαστε πάλι άλλοι μαζί.

Ούτε θέλω να γίνω κουραστικός και ούτε θέλω να συγκινηθώ περισσότερο από αυτό που είμαι συγκινημένος, για αυτό το λόγο σταματώ το γράψιμο με ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους σας και εύχομαι το δυνατόν ταχύτερο να ξαναβρεθούμε πάντα με αγάπη, χαρά, ειλικρίνεια και με τον ίδιο αυθορμητισμό.

Θόδωρος

Ανοικτή επιστολή στο Γιώργο και στον Ντίνο..

Αγαπητοί συμμαθητές και φίλοι, το οτι είμασταν συμμαθητές δεν αλλάζει, το οτι είμαστε φίλοι αποδυκνείεται καθημερινά και νομίζω ότι τόσα χρόνια μετά κανείς μας δεν χρειάζεται την έξωθεν καλή μαρτυρία. Απομένει να βρούμε και τα σημεία επαφής μας. Φίλε Νταλαχάνη κανείς δεν σε διώχνει από πουθενά ιδιαίτερα από ένα χώρο που σου ανήκει στο μέτρο που ανήκει σε όλους μας. Ομως το πνεύμα της σελίδας μας όπως διαμορφώθηκε στη διαδρομή αυτή περιορίσθηκε στην επικοινωνία με κοινή συνισταμένη, ότι μας συνδέει σε σχέση με το σχολείο μας και τα όμορφα χρόνια που ζήσαμε, και μας έδωσε την ευκαιρία  να ξανασυναντηθούμε και να συνεχίσουμε από κει που σταματήσαμε. Δεν το φτιάξαμε σαν χώρο προβληματισμού. Η μόνη "κινηματική" διάσταση που του δώσαμε έχει να κάνει με τις συναντήσεις μας και την ευκαιρία που έχουμε να γνωριστούμε ξανά μετά από τόσα χρόνια. Ας το κρατήσουμε έτσι άλλωστε όποιος θέλει φτιάχνει το προσωπικό του ιστολόγιο και εκφράζεται κατά την κρίση του, οι συμμαθητές που θέλουν να συμμετάσχουν δεν έχουν από το να το κάνουν. Εγώ γράφτηκα αναγνώστης  στην προσωπική σου σελίδα ως "φίλοι" αν έχεις προσέξει.

Φίλε Γιώργο δεν είναι δυνατόν να απομακρύνεσαι από τους συμμαθητές και να αφήνεις τη "βρωμοδουλειά" στους υπόλοιπους. Η αντίληψη που έχεις γιά τη λειτουργία της σελίδας συμπίπτει και με τη δική μου και με την αντίληψη και όλων των υπολοίπων. Είναι λίγο "άκομψο" να μας εγκαταλείπεις, όλα θα αποκατασταθούν, ελπίζω ο Νταλαχάνης να μη μας στερήσει τις ευρηματικές απεικονήσεις του Κουλαϊδή. Επειδή είσαι η "συνείδηση" όλων μας και μας επαναφέρεις στην τάξη έχεις επάξια καταλάβει τον προμαχώνα αυτό. Θεώρησα σωστό και συμμορφώθηκα αμέσως στην παρατήρησή σου γιά τα τραγούδια στο blog που το αργούσαν, και τα αφαίρεσα, όπως και την προεκλογική αφίσσα του Βαγγέλη, δεν αποχώρησα όμως και δεν έμεινα στα βασικά. Είσαι απαραίτητος όπως όλοι μας γιά το όμορφο στήσιμο και την καλή καθημερινή διάθεση επικοινωνίας που μας παρέχει η πρόσβαση στο χώρο αυτό. Στο κάτω κάτω της γραφής οι παραιτήσεις σας δεν γίνονται δεκτές, και εσύ που κέρδισες το φλουρί της πίττας έχεις ένα λόγο παραπάνω.

Γιά συνέλθετε!!!! 
Λιάπης Αποστόλης (εκ μέρους της τάξης)

Αγαπητοί Συμμαθητές

Αγαπητοί Φίλοι

Οι Τάξεις 1970 και 1972 με πολύ μεγάλη χαρά και συγκίνηση διοργανώνουν από κοινού

«Συνάντηση με τον καθηγητή μας κ. Λίνο Μπενάκη»

την Παρασκευή 28/1/2011, 9μμ, στην ταβέρνα «Η Κυρά», Ζεύξιδος 12, Ν.Κόσμος

(απέναντι από το σχολείο, τηλ.2109221824).

Καθώς ο χώρος είναι περιορισμένος, παρακαλούμε τις δηλώσεις συμμετοχής σας το αργότερο μέχρι την Τρίτη 25/1/2011, είτε στα Emails των blogs, είτε στους:

Γιώργο Κουνενή (τηλ. 6977213406, Email: gkoun@tee.gr ) ή/και

Σωτήρη Ροδόπουλο (τηλ. 6981475511, Email: srodop@gmail.com).

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
ekto1970
ekto1972

ΓΕΙΑ ΣΑΣ

Φίλοι μου
Μετά τη δημοσίευση του D.D. δεν μπορώ παρά να παραδεχθώ πως η άποψή μου για το πως πρέπει να λειτουργεί ένα Blog είναι λανθασμένη. Από την άλλη μεριά όμως δεν μπορώ να συμμετέχω σε κάτι, όταν δεν συμφωνώ με τους κανόνες λειτουργείας του.
Αποφάσισα λοιπόν να περιορίσω τη συμμετοχή μου στο Blog, στα στοιχειώδη.
.
Σας ευχαριστώ όλους για τη χαρά που μου προσφέρατε το διάστημα που ήμουν μαζί σας.
.
Γιώργος Κουνενής

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Αγαπητοί φίλοι
Μια θερμή παράκληση προς όλους όσοι έχουν κωδικούς και μπορούν να δημοσιεύουν στο Blog. Το Blog αυτό είναι για να δημοσιεύουμε τις αναμνήσεις μας και να συνεχίζουμε την κοινή μας ιστορία από εκεί που την αφήσαμε 40 χρόνια πριν.
Αν αρχίσουμε να αναδημοσιεύουμε ότι κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, επειδή απλώς νομίζουμε ότι είναι έξυπνο ή ωραίο τότε το Blog δεν θα διαφέρει από τα χιλιάδες άλλα που υπάρχουν και επομένως δεν θα υπάρχει και λόγος να διατηρείται.
Γ.Κ. & Β.Δ.

ΓΙΑΝΝΗΔΕΣ

Σήμερα γιορτάζουν οι συμμαθητές μας
 

Γιάννης Αγαλιανός

Γιάννης Ηλιάδης

Γιάννης Λαδάς

Γιάννης Λυγκούρης

Γιάννης Πανόπουλος

Η ΤΑΞΗ ΤΟΥΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Υ.Γ. Χρόνια πολλά και στον Τζων Καλεφεζρά (ας μην γιορτάζει)

ΓΙΑ ΤΟ BLOG RE GAMOTO , (συνεχεια............ )

 το απογευμα της 6ης Ιανουαρίου κάπου στο ΨΥΧΙΚΟ Ο ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΟΣ  ΕΣΤΕΙΛΕ ΕΥΧΕΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ  ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ , ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ,λίγο πριν αναχωρήσει αεροπορικώς  (ευκολο.. γιατί πρώτον δεν απώλεσε την κόμη του.. ουτε το στωϊκό του βλέμμα .....................εστω και αν ειναι λιγο σκοτεινά(ο), ???????????????  )

Ας συνοψίσουμε λοιπόν....

Σε προγραμματισμένη συνάντηση τις 4 του μήνα προς τιμή του ξενιτεμένου μας συμμαθητή Θόδωρου, την οποία προσφυώς ονόμασε «Δικονιμιάδα» ο Δημητρόπουλος, μαζεύτηκε μια αντιπροσωπευτική ομάδα της τάξης στον προκαθορισμένο χώρο από καμιά δωδεκαριά άτομα προκειμένου:

1) Να τιμήσουμε το Θόδωρο και στο πρόσωπό του τους εκτός έδρας συμμαθητές,

 2) Να εποπτεύσουμε το χώρο για την κοινή συνεδρίαση της 28ης Ιανουαρίου, και

3) Να κόψουμε την πίττα της τάξης (το τελευταίο προέκυψε, γι αυτό μη γκρινιάζεται!).

Ο Θόδωρος, συνοδευόμενος από το γιό του το Λουκά, ένα παιδί με ήθος και ευπρέπεια πολλά υποσχόμενο με τις κατευθύνσεις που παίρνει απ’ τον πατέρα του σε πολλούς τομείς, υποδέχτηκε τον Κουνενή, τον Δημητρόπουλο, τον Κωνσταντόπουλο, τον Αγγελόπουλο που έφερε και ένα συνάδελφό του μαθητή του 76 του σχολείου μας, τον Παπαγιαννίδη, το Λιάπη, το Νταλαχάνη που αφίχθη «εξ επί τούτου», το Φάνη το Μακρή ,τον Μακρόπουλο και φυσικά το Μώτο, με το μαλλί καλοχτενισμένο και το παπούτσι να λάμπει από καθαριότητα, όπως κάποτε….

Το λόγο έλαβε εκ μέρους της τρόικας ο Κουνενής ο οποίος ευχήθηκε γενικά και επικοινώνησε και με ξενιτεμένους συμμαθητές τους οποίους ενέταξε στο κλίμα της βραδιάς. Μετά από μια αρκετά καλή επίδοση στα μεζεδάκια της Κυράς ήρθε η ώρα να κόψουμε την πρωτοχρονιάτικη πίττα της τάξης μας.

Την τελετή ανέλαβε ο Λιάπης ο οποίος προσφέρθηκε να τεμαχίσει την πίττα δίνοντας το πρώτο κομμάτι στο blog, το δεύτερο στο Θόδωρο που ήταν και τιμώμενο πρόσωπο, το τρίτο στο Κουνενή μαζί με το φλουρί (τον κωλόφαρδο..), και του χρόνου φίλε Γιώργο, κομμάτι πήραν όλοι και οι ξενιτεμένοι και οι απόντες και οι φίλοι του 72. Χρόνια πολλά σε όλους..

Η τελετή έλαβε τέλος αφού με συγκίνηση αναφωνήσαμε:

«Ωραίο ρε Πουλή».

Μια μικρή ομάδα μπέρδεψε το δρόμο και ανέβηκε στις σκάλες του σχολείου μας νομίζοντας ότι έχουμε μάθημα. Άλλοι θυμήθηκαν την Καραγιώργη τότε που λιποθύμησε και υποβασταζόμενη την κατέβασε η τάξη στη Ζεύξιδος, προσφέροντάς της την αγάπη με την οποία και εκείνη μας περιέβαλε. Εκεί βρήκε την ευκαιρία ο paparazzi Νταλαχάνης και ο Λουκάς Δικόνιμος Μακρής του Θεοδώρου να μας απαθανατίσουν.

Καλό ταξίδι Θόδωρε και καλή επάνοδο, καλή χρονιά συμμαθητές και φίλοι, με το καλό να έρθουν και οι επαρχιώτες μας στις επόμενες συναντήσεις.

Λ.Α.

ΦΑΝΗΔΕΣ ΜΑΚΡΗΣ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

ΧΡΩΣΤΑΤΕ ΚΕΡΑΣΜΑ
 (ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΚΕΡΑΣΕΙ)!!

Εδώ ήρθαμε!!!

Το μοίρασμα της πίττας (μαζί τη φάγαμε)!!!

Ο ΜΕΓΑΣ ΦΛΟΥΡΑΡΧΟΣ ΜΕΙΡΑΖΕΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΚΟΠΗΣ

Το κόψιμο της πίτας

ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΚΟΝΗΜΟ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ !!!!!!!!!!!!!!!!

ΓΙΑ ΤΟ BLOG ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ

Με υπερηφάνεια σας παρουσιάζουμε έναν ακόμη συμμαθητή μας που χωρίς να λογαριάζει κόπο και ιδρώτα αγωνίζεται για τα ιδεώδη του Blog. Ο Ηρωικός συμμαθητής μας ακόμα και μπάνιο με 8 βαθμούς έκανε για τις ανάγκες του Blog. Εύγε παιδί μου άντε και του χρόνου σε μικρότερες θερμοκρασίες!!!
Εσείς όμως, που βολεμένοι στην θαλπωρή του σπιτιού σας παρακολουθείτε με (ειμαι σίγουρος) ζήλεια την αυτοθυσία του συμμαθητή μας, μπορείτε να μας πείτε ποιός είναι; Εδώ σας θέλω!!!!
Γ.Κ.

ΑΜΟΡΓΙΑΝΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Στα τέλη Σεπτεμβρίου τρεις συμμαθητές μας πραγματοποίησαν συνέδριο στην Αμοργό. Το συνέδριο είχε σκοπό την ανάπτυξη και προώθηση των ιδεωδών του Blog. Οι τρεις φίλοι εργάστηκαν νυχθημερόν σκληρά χωρίς να λογαριάσουν κόπο και χρόνο!!
Επειδή όμως έγιναν κάποια κακεντρεχή σχόλια σχετικά με την επιτυχία του συνεδρίου, δημοσιεύουμε την παραπάνω φωτογραφία. Η επιτυχία του συνεδρίου είναι παραπάνω από προφανής!!!!!

 
Τις εργασίες του συνεδρίου παρακολούθησε και ο γνωστός ζεν πρεμιέ του Ιταλικού κινηματογράφου Teό Dicό

Για την κ. Ιωάννα

Με αφορμή την ανάρτηση του φίλου Αποστόλη Λιάπη για την κ. Ιωάννα Τσικριτζή θέλω να προσθέσω τα εξής.

Εμείς την είχαμε στην Γ Γυμνασίου, εκεί στην μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων που ψοφάγαμε στο κρύο. Ήταν το σχολικό έτος 1966-67, δηλαδή η χρονιά του πραξικοπήματος, του Χρυσοχέρη (το πολυώνυμο….) αλλά και του λαμπρού κ. Μπενάκη. Η παρουσία της κ. Ιωάννας ήταν μια όαση! Δίδασκε αρχαία και νέα ελληνικά. Ήταν η μόνη καθηγήτρια που μας ανέθετε εργασίες. Θυμάμαι αξέχαστα τον ενθουσιασμό μου όταν ανέλαβα με άλλους να μελετήσω Πλάτωνα από το πρωτότυπο και την μετάφραση. Το θέμα μας ήταν ο περίφημος «μύθος του σπηλαίου».

Τον μύθο αυτό δεν τον δίδασκαν στο σχολείο τότε (ούτε και τώρα). Να αγοράσουμε το βιβλίο δεν αντέχαμε οικονομικά. Τότε λοιπόν στα 15 μας, μάθαμε από την κ. Ιωάννα πως υπάρχουν και βιβλιοθήκες που τις επισκέπτεσαι και διαβάζεις ό,τι θες. Πήγαμε παρέα στην δημοτική βιβλιοθήκη που βρισκόταν τότε σε μια πολυκατοικία δίπλα στο παλιό δημαρχείο της πλατείας Κοτζιά. Δεν θυμάμαι ποιοι άλλοι ήταν μαζί…. Μελετήσαμε το σχετικό κείμενο και τις επόμενες ημέρες το συζητήσαμε στην τάξη. Η συζήτηση στην τάξη όπως θυμάστε βεβαίως ήταν τότε αδιανόητη. Η κ. Ιωάννα την εγκαινίασε!

Γενικώς εγώ ήμουν μέτριος μαθητής, του 13 δηλαδή. Στο μάθημα της κ. Ιωάννας όμως έφτασα το 16, μεγάλη επιτυχία! Για αυτό μάλλον και επέλεξα το κλασσικό αργότερα.

Το πλέον συγκινητικό ήταν πως μας έκανε δώρο βιβλία! Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μας χάρισε βιβλία! Θυμάμαι πως τα δικά μου ήταν 3 βιβλία μικρού μεγέθους με σκληρό εξώφυλλο της «Εστίας Κολλάρου» με νεοελληνικά αναγνώσματα (τα καταβρόχθισα αμέσως και τα έχω ακόμη βεβαίως). Θυμάμαι πως καλό βαθμό είχαν στην κ. Ιωάννα, ο Αρτέμης Χατζηαρτεμίου και ο Άρης Πετράτος. Εγώ ήμουν τρίτος στη σειρά βαθμολογίας και από τους αρκετούς που την είχαμε ψιλοερωτευτεί.

Βεβαίως μερικές φορές εκμεταλλευόμαστε την διάθεσή της για συζήτηση και την ταλαιπωρούσαμε αρκετά, αλλά στο τέλος πάντα της ζητούσαμε συγνώμη και …περασμένα ξεχασμένα. Περιττό να προσθέσω πως η κ. Ιωάννα έχει επηρεάσει και τον δικό μου τρόπο διδασκαλίας στην τάξη.

Δυστυχώς μάθαμε πως η κ. Ιωάννα δεν μπορεί να διαβάσει σε αυτές τις γραμμές ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Ευ. Σπινθάκης

ΒΑΣΙΛΗΔΕΣ

Αγγελόπουλε Βασίλη

Δημητρόπουλε Βασίλη

Κουλαϊδή Βασίλη

Τζαφά Βασίλη  

Η ΤΑΞΗ ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

2011

Η ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΟΙΞΕ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

ΕΜΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΥΤΗ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ, ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΛΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΣΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΚΙ ΑΜΑ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΑΥΤΗ "ΠΗΔΗΣΑΜΕ" ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΘΑΡΙΣΑΜΕ

Η ΤΡΟΪΚΑ ΤΟΥ BLOG ΕΥΧΕΤΑΙ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΥΓ. Στα σχόλια αφήστε τις εντυπώσεις σας γιά τη χρονιά που περάσαμε με το blog και ευχηθείτε υπάρχει λόγος σοβαρός....

ΔΙΚΟΝΙΜΟΣ

 

Με αφορμή την παρουσία στην Αθήνα του συμμαθητή μας Θόδωρου Δικόνιμου, θα συναντηθούμε την Τρίτη 4 Ιανουαρίου και ώρα 8.30 στην ταβέρνα

"Η Κυρά" οδός Ζεύξιδος 12

(Απέναντι από την είσοδο του σχολείου μας)

Όσοι πιστοί (και άπιστοι) προσέλθετε.!!!!!

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΡΡΕΝΩΝ ΑΘΗΝΩΝ 1964 - 1970

Μέσα στα τόσα πολλά και γιορταστικά των ημερών θα γυρίσω γιά λίγο στο οδοιπορικό της σχολικής μας ζωής όπου βρήκα έναν ακόμη από τους μεγάλους "δραματουργούς" της γυμνασιακής μας "παράστασης" που η "αναπαράστασή" της τόσα χρόνια μετά έχει λίγο από την αυστηρότητα ή το χιούμορ των δικών μας προσωπικών παραστάσεων.

Ο διασημότερος καθηγητής στο έκτο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών ήταν ο Υποδιευθυντής του σχολικού μας ιδρύματος ο Φιλόλογος με ακέραιες αρχές αλλά όχι και ακεραία σωματική κατάσταση ο Παπαϊωάννου. Με ένα χέρι λιγότερο με περίσσεια όμως καθηγητικής αποφασιστικότητας επεφύλασσε για τον εαυτό του το ρόλο του κακού. Όπως όλα τα δίπολα στη ζωή  έτσι και ο καθηγητής αυτός αποτελούσε τον αυστηρό τον άτεγκτο τον Ιαβέρη του γυμνασίου μας. Αλήθεια όσο τον σκέφτομαι έμοιαζε λίγο στον φοβερό αυτό ήρωα των Αθλίων που τόσο πολύ μας είχε κάνει να αγανακτήσουμε με τη μέχρις εσχάτων προσκόλληση στο καθήκον. Άλλωστε η περιγραφή του Θόδωρου του Δικόνιμου για ποιο λόγο δεν τον είχαμε καθηγητή στην τάξη μας είναι ο ορισμός του Ιαβέρη που προτίμησε να αυτοκτονήσει για να μη παραβεί τις αρχές του και συλλάβει τον Γιάννη Αγιάννη. Έτσι κι αυτός φίλε Θόδωρε για να μην αναγκαστεί να παραβεί τις αρχές του προτίμησε να μας απαλλάξει από την παρουσία του και να μας παραδώσει στα φιλόξενα χέρια της Καραγεώργη. Όμως δεν μας άφησε παραπονεμένους μας έδειξε τη γενναιοδωρία του αναλαμβάνοντας να μας διδάξει το περίφημο εκείνο μάθημα της «Λογικής μετά στοιχείων Γνωσιολογίας».
Α.Λ (pt35)

http://ektoapofoitoi.blogspot.com/

Γυρίστε στη σελίδα 

 των συμμαθητών μας του 1972 

να ενημερωθείτε γιά την καινούργια δημιουργία - προσφορά στους απόφοιτους του Εκτου Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών του αγαπητού μας

 Σωτήρη Ροδόπουλου

που υλοποίησε με τον καλύτερο τρόπο την ιδέα του που μαζί με την παρόμοια ιδέα του Γιώργου Κουνενή πήρε μορφή!!

 Σωτήρη ήσουν είσαι και θα παραμείνεις ο ακρογωνιαίος λίθος αυτού που σήμερα ζούμε σαν συμμαθητές.

ΠΡΙΝ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΙΣ ΣΠΕΤΣΕΣ (1971) - ΠΡΙΝ?? ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΜΟΥ? ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ

ΕΔΩ ΘΑΘΕΛΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙ Ο ΤΖΟΡΤΖ ΚΟΥΝ

ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΠΟΥΖΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΘΥΣΙ  ΠΟΙΑΝΟΥ ΟΜΩΣ ?

ΓΙΩΡΓΑΡΕ ΑΞΕΧΑΣΤΟ  ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ  ΑΛΛΑ ΚΙ ΕΜΠΕΙΡΕΙΑ ΟΜΩΣ ? ΠΟΙΟΣ Ν Α ΤΟ ΞΕΡΕ ΑΡΑΓΕ  ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟ ΦΑΝΤΑΖΟΤΑΝΕ ΤΙ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΤΟ 80 ΤΟ 90 ΤΟ 2000 ΤΟ 2010?????????? ΤΩΡΑ ΤΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟΚΤΗΣΑΝ ΦΑΛΑΚΡΑ ΚΟΙΛΙΤΣΑ , ΣΥΝΤΑΞΗ, ΚΙ  ΕΓΓΟΝΙΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ
 ΑΛΛΑ ΕΥΤΥΧΩΣ ΜΕΙΝΑΝΕ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟ ΠΟΥ ΖΩΝΤΑΝΕΥΟΥΝ ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΑΥΤΕΣ ΚΙ ΕΤΣΙ ΘΥΜΗΘΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΠΟΥ  ΠΡΟΕΡΧΟΑΣΤΕ, ΚΙ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΦΤΑΣΑΜΕ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΑΣ ΞΑΝΑΣΜΙΞΑΝ ΑΔΟΛΑ .
(Υ.Γ)
ΑΝΤΕ ΝΑ ΔΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΩ ΤΟΝ 3ο ΠΑΠΟΥ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΣΦΕΤΣΟ ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΘΡΑΝΙΟΥΧΟ ΜΟΥ ΚΙ ΟΜΟΧΡΩΜΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΜΠΟΥΡΓΚΙΜΠΑ , ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΣΟ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΕΝΙΩΣΑ ΟΤΑΝ ΔΙΑΒΑΣΑ ΣΤΗΝ  ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΤΑΠΩΣΕΙ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΥΘΑ ΕΝΑ  ΜΥΘΟ ΜΠΑΣΚΕΤΜΠΟΛΙΣΤΑ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ,ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΑΜΥΝΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ Η ΠΟΣΟ  ΘΑΥΜΑΖΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΑΡΟ ΤΟΝ ΔΟΓΑΝΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΑΤΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ Η ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΤΟ ΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΦΙΛΙΑΣ Η ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ ΤΟΝ  ΝΑΥΑΡΧΟ -ΘΕΟ ΟΤΑΝ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΑ 400 ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΓΙΟ ΓΡΑΦΙΚΗ ΦΙΓΟΥΡΑ ΝΑ ΤΕΡΜΑΤΙΖΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠ ΑΥΤΟΝ , Η ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΘΛΗΤΕΣ ΜΟΥ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ ΤΟ ΜΕΞΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΤΟ ΜΟΥΤΣΙΟ (Ο 4ος ΑΛΗΘΕΙΑ ΗΤΑΝ Ο ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ) ΣΤΗΝ ΚΩΠΗΛΑΣΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΝΕΙ ΠΛΗΡΩΜΑ ΜΙΑΣ  4ΚΟΠΟΥ .ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΑΚΟΜΑ , ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΕ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΗ  ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΕΙ ΑΛΗΘΙΝΑ  Η ΠΑΡΕΑ ΣΑΣ ΕΔΩ , ΕΝΑ  ΝΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΙΣΩΣ ΝΑΝΑΙ ΛΙΓΟ .
ΕΤΣΙ ΚΛΕΙΝΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ

Αχιλλέας Μακρόπουλος

Φιλαράκια μου, είδα ότι συναντηθήκατε με το Θόδωρο και κρίμα που δεν το ήξερα. Ήθελα να δώ το φίλο μας που εκτός ΣΤ' γυμνασίου μαθαίναμε γαλλικά στο INSTITUTE FRANCAIS D'ATHENES a Koukaki avec Mme Karatza! Φίλε Θόδωρε ο χρόνος λίγο σε άλλαξε. Μπράβο σ'αυτούς που ξεκίνησαν αυτό το site και έχω, κάθε φορά που μπαίνω, την ευκαιρία να ταξιδεύω στο χρόνο με τις αναφορές, τις ιστορίες, τα σχόλια, τα ονόματα.

Οι "πρακτικοί" είστε αρκετά οργανωμένοι και επικοινωνείτε. Εκτιμώ ότι πρέπει να βοηθείσετε να κινητοποιήσουμε και τους "κλασικούς". Ας το σπρώξουμε, τι λέτε?

Κλείνοντας θέλω να ευχαριστίσω το Γ.Κ. για την όμορφη γιορτινή του κάρτα. Εύχομαι σε όλους τους "πρακτικούς" και όλους τους "κλασικούς" ολόψυχα, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ γεμάτη ΥΓΕΙΑ.

ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ

Δικόνιμος, Δικόνιμος Jr, Καλόσακκας, και η καταταλαιπωρημένη τρόϊκα!!

Τελικά Γιώργο πρέπει να πάρουμε επίδομα επικίνδυνης εργασίας!!

«Τακ – τακ» η πόρτα! Μαλαξιανάκης: «Εμπρός»

Τις προάλλες επισκεφθήκαμε το σχολείο με τον παλιό συμμαθητή Νάκη (Πολυχρόνη) Σπηλιώτη, μετά από πολλά χρόνια. Περιγράφω, για όσους δεν το έχουν επισκεφτεί τελευταία, το «μεγαλύτερο» όπως μας έλεγαν τότε, σχολείο των Βαλκανίων.

Στεγάζει πλέον 4 σχολεία, κοντά 1000 μαθητές σε ένα μικρό προαύλιο, αφού και ο στεγασμένος χώρος έγινε αίθουσες, στο δε κέντρο της αυλής σηκώθηκε τριώροφο κτίριο. Από το προαύλιο μόνο οι τσιμεντένιες κερκίδες είναι όπως τις θυμόμαστε.

Αντιθέτως από τους εσωτερικούς χώρους το μόνο που άλλαξε είναι το ότι οι αίθουσες έχουν χωριστεί στην μέση με γυψοσανίδες. Το γραφείο του επιστάτη έχει την ίδια τζαμαρία όπου βλέπαμε εναγωνίως τα αποτελέσματα. ‘Όλα τα κουφώματα ακριβώς τα ίδια, βαμμένα μπλε όπως τότε και δεν κλείνουν καλά όπως τότε! Ο φύλακας μας εξήγησε ότι το κτίριο έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακό και δεν επιτρέπονται τα αλουμίνια, αλλά μόνο τα ακριβότερα ξύλινα και για αυτό δεν έχουν αλλάξει ακόμη γιατί πού λεφτά….

Αργότερα πίνοντας τον καφέ μας στο καλαίσθητο καφενείο που βρίσκεται στο λοφάκι, εκεί που ήταν οι φυλακές, ο Νάκης μου θύμισε την εξής ιστορία.

Κάναμε μάθημα στην τρίτη κατά σειρά αίθουσα του ισογείου. Είχαμε Μαλεξιανάκη. Ο Σπηλιώτης καθόταν στην πρώτη σειρά από την πλευρά των εξωτερικών παραθύρων, κάτω από την έδρα, ακριβώς απέναντι από την πόρτα, Φύσαγε από έξω με τέτοιο τρόπο, ώστε όταν ο Σπηλιώτης μισάνοιγε το παράθυρο, χτύπαγε η πόρτα απέναντι. Οπότε την ώρα του μαθήματος άρχισε να χτυπά η πόρτα μετά από την αόρατη παρέμβαση του Σπηλιώτη.

Τακ – τακ!

Μαλεξιανάκης: «Εμπρός»

«……»Καμιά απάντηση!

Τακ – τακ!

Μαλεξιανάκης: «Εμπρός»

«……»Τίποτε!

Τότε ένα πονηρό χαμόγελο άστραψε στον κοκκινωπό πρόσωπο του αγαπητού μας Απάτσι. Να τσακώσει τον ενοχλητικό στα πράσα! Πάει σιγά – σιγά και κοντοστέκεται πλάι στην πόρτα.

Τακ – τακ!

Με το τακ τακ, ο Απάτσι κάνει ένα πήδο, (θυμάστε ότι παρά την ηλικία του ήταν μάλλον ευκίνητος) ανοίγει απότομα την πόρτα με ύφος θριαμβευτικό, αλλά τζίφος…..

Με το ζόρι κρατούσαμε τα γέλια μας!

(Τώρα που το σκέφτομαι η ανακύρηξη του ηρωικού 6ου σε παραδοσιακό κτίριο, πρέπει ίσως να αποτελέσει αντικείμενο ενδιαφέροντος και της δικής μας ομάδας. Ποιος αρχιτέκτονας το σχεδίασε, ποια τα αξιόλογα δομικά του στοιχεία κλπ. Έχει κάποιος ιδέα; Έχουμε αρχιτέκτονες – μηχανικούς στην ομάδα;)

Ευ. Σπινθάκης

Ευχές από Καλόσακκα

Εύχομαι σε όλους τους συμμαθητές χρόνια πολλά και καλή υγεία.

Κ. Καλόσακκας

Συμμαθητές εορτάζοντες

Χρήστος Μανώλης (εκείνος ο ξανθός)

και

Χρήστος Χριστόπουλος

Χρόνια Πολλά

χρόνια πολλά

 miliori auguri

Συνάντηση Εργασίας

Σε ένα κοπιαστικό βραδυνό meeting εργασίας με τους εκλεκτούς και αξιοπρεπέστατους

εκπρόσωπους μιάς ιδιαίτερα δημιουργικής κουλτούρας (γαρδούμπα, κοκορέτσι και διάφορα άλλα εξωτικά) ελήφθησαν σημαντικές αποφάσεις που θα ανακοινωθούν προσεχώς. Γιά τα όποια πολιτικά συμπεράσματα περί της συμφιλίωσης των τάξεων, στο διπλανό σοβαρό blog  στα παιδιά (τρόπος του λέγειν) του 72

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Ευχόμαστε ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλους.

Ο νέος  χρόνος να φέρει ΥΓΕΙΑ και ΕΥΤΥΧΙΑ σε όλον τον κόσμο.
Γ.Κ.

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΡΡΕΝΩΝ ΑΘΗΝΩΝ 1964 - 1970

Πράγματι υπήρξαν μερικοί απ’ αυτούς που ξεχώρισαν για την παρουσία τους, τον τρόπο τους την συμπεριφορά τους και ίσως ίσως και κείνα που μας έδωσαν.

Ένας από αυτούς ήταν μια σπουδαία καθηγήτρια που μας έκανε Ιστορία στην Τετάρτη Γυμνασίου τότε που χωριστήκαμε στις δυό κατευθύνσεις. Το σίγουρο είναι πως μας έκανε Ευρωπαϊκή Ιστορία και είχε μείνει για αρκετά μαθήματα στην ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης. Η κοπέλα αυτή έμοιαζε διαφορετική από τις άλλες καθηγήτριες που είχαμε μέχρι τότε. Ο τρόπος που ντύνονταν ήταν ο νεανικός τρόπος της δεκαετίας του εξήντα, της περίφημης εκείνης εποχής που έτυχε να μεγαλώνουμε και να αλλάζουμε καθώς σε όλο τον κόσμο και στην Ευρώπη ιδιαίτερα, ήταν σε πλήρη εξέλιξη ο φοιτητικός και μαθητικός αναβρασμός με αποκορύφωμα το Μάη του 68. Ήμασταν τότε στην τετάρτη Γυμνασίου και ένας αχνός αέρας που έδειχνε ότι κάτι συμβαίνει πέρναγε στον κόσμο μέσα από σκόρπιες πληροφορίες που έρχονταν από τις παράνομες συχνότητες του ΒΒC και της Deutche Welle. Μάης του 68 στην Ευρώπη τετάρτη γυμνασίου στην Αθήνα να μαθαίνουμε τα γεγονότα της Γαλλικής Επανάστασης από την Τσικριτσή. Η καθηγήτρια αυτή πρέπει να ήταν ιδιαίτερα ενημερωμένη για τα παγκόσμια και ιδιαίτερα τα Ευρωπαϊκά γεγονότα ίσως επειδή ήταν σύζυγος ενός πολύ σπουδαίου δημοσιογράφου της εποχής εκείνης και αργότερα βουλευτή και υφυπουργού, και τώρα εν ενεργεία δημοσιογράφου, και εξ αυτού πάντα στο μάθημα υπήρχε μια έντονη έξαψη και μια διαφορετική θεώρηση της Ιστορίας που με εμφαντικό τρόπο μας έδινε. Δεν ξέχασα από τότε την αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν στην Γαλλική Επανάσταση καθώς και τους πρωταγωνιστές του δράματος της αστικής αλλαγής στη Γαλλία του 1789, που έμοιαζαν τόσο κοντινοί λόγω της δικής μας πολιτικής κατάστασης, που με τόση έμφαση μας έδινε η συμπαθέστατη εκείνη καθηγήτρια. Σε τι έμοιαζε και πως ξεχώριζε από τους υπόλοιπους συναδέλφους της. Δεν έδειχνε να έχει την παραμικρή σχέση με τις άλλες καθηγήτριες και με ότι αυτές συμβόλιζαν, ίσως να ταίριαζε περισσότερο με την καθηγήτρια των Γαλλικών την κα Ξένου. Ο αέρας της το ντύσιμό της ο απλός τρόπος που ερχόταν σε επαφή μαζί μας η οικεία φιγούρα μιας νέας δροσερής σύγχρονης κοπέλας που έρχονταν κατευθείαν από τα Πανεπιστημιακά αμφιθέατρα απείχε πολύ από τον αέρα που απέπνεαν οι συντηρητικές, αντιδραστικές, κακόγουστες συνάδελφοί της. Η καθηγήτρια αυτή πέρασε μια χρονιά μόνο απ’ τη σχολική μας ζωή και έδωσε μια ζωηρή πινελιά στον πίνακα των μαθητικών μας χρόνων που φιλοτεχνούσαν οι δάσκαλοί μας και τόσοι άλλοι ακόμη «καλλιτέχνες», διαφορετική από εκείνη που μέχρι τότε γνωρίζαμε και θεωρούσαμε δεδομένη. Την περίμενε κάθε μεσημέρι που σχολάγαμε ο σύζυγος της στη Ζεύξιδος με μια εντυπωσιακή λευκή Triumph για να την συνοδέψει. Δεν είχαμε καλές πληροφορίες για την υγεία της μετά από πολλά χρόνια.

Α.Λ (pt34)

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ

Με τον καλό μας συμμαθητή Νάσο Ηλιόπουλο, ο οποίος ανευρέθει από τον Δογάνη, ήρθε σε τηλεφωνική επαφή το blog και τον βρήκε την στιγμή που συνόδευε την κόρη του στο μαιευτήριο, προκειμένου εκείνη να γίνει μητέρα, και ο συμμαθητής μας παππούς. Ευχόμαστε αίσια έκβαση στην ευχάριστη αυτή οικογενειακή προοπτική και καλοσωρίζουμε το συμμαθητή μας με τα εγγόνια του.

Επιστολή ενός νεώτερου συμμαθητή!!

Φιλοξενούμε μιά επιστολή ενός νεαρώτερου συμμαθητή μας που έφτασε στο ταχυδρομείο της σελίδας μας. Καλέ μας φίλε συμμεριζόμαστε τα αισθήματά σου. Καλές γιορτές

γεια σας,

σκαλίζοντας στο facebook, έβαλα σαν επιλογή το σχολείο μας, και με συναισθήματα πικρά, είναι η αλήθεια, με ξαναγυρίσατε 32 χρόνια πίσω, -εγώ τελείωσα το ΄79. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ένοιωθα σαν συναίσθημα εκείνη τη "χαρμολύπη'' που μας μάθαιναν στις αναλύσεις κειμένων στις ανιαρές ώρες των νέων ελληνικών... Χαρμολύπη για τα χρόνια που φύγανε, για τις φωτογραφίες που δημοσιεύετε, για τις αναμνήσεις που ξυπνάτε, για τα πρόσωπα που βλέπω-άγνωστα, εκτός από 2, ή 3 καθηγητές που πρόλαβα - και νομίζω ότι είναι προσωπικοί μου φίλοι, κι'ας είναι 4, ή 5, ή 6 χρόνια προγενέστεροι, ακόμη και γι'αυτό το κόμπο που σφίγγεται τώρα στο λαιμό μου, γιατί πρέπει να μην κάνω αυτό το σημείωμα κουραστικό στο αναγνώστη του. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα αυτά που βλέπω στη σελίδα σας και εύχομαι αυτός, ή αυτοί που το σκέφτηκαν, νάναι πάντα καλά.

με μεγάλη τιμή και ευχαρίστηση,

Παναγιώτης Δημοδέτης

Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΥΙΖ

ΠΡΙΝ

  ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ

                                                                                                                       ΜΕΤΑ


Γ.Κ.

Ο ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΤΟΝ ΝΤΑΛΑΣ Ο ΑΛΛΟΣ ΑΡΑΓΕ ΠΟΙΟΣ ΝΑΝΑΙ?

ΦΡΕΣΚΙΑ ΣΟΔΕΙΑ ΠΡΙΝ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ ΚΙ ΑΦΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΑΜΡΥΡΑ ΣΤΟΝ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΒΙΑΣ  Χειμερινοί κολυμβηταί πανάθεμα τους

ΚΟΥΝΕΥΤΩΝΑ  ΕΣΥ ΚΑΝΕ ΤΟΥΜΠΕΚΙ ΨΙΛΟΚΟΜΕΝΟ

ΜΙΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΟ ΠΟΥ ΤΗΝ ΨΑΧΝΕΙ ΠΑΝΤΟΙΟΤΡΟΠΩΣ  

• ΦΙΑΧΝΟΥΜΕ ΠΛΑΤΥΤΕΡΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ , ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΕΝΟΤΕΡΕΣ
ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ
• ΞΟΔΕΥΟΜΕ ΠΟΛΛΑ, ΑΛΛΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΛΙΓΟ
• ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΤΕΡΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ
• ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΝΕΣΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ
• ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΤΥΧΙΑ, ΑΛΛΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΛΟΓΙΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
• ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΓΝΩΣΗ , ΜΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΚΡΙΣΗ
• ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΕΙΔΗΜΟΝΕΣ , ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
• ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΑΜΕ ΤΑ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕΙΩΣΑΜΕ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΜΑΣ
• ΜΙΛΑΜΕ ΠΟΛΥ , ΑΓΑΠΑΜΕ ΣΠΑΝΙΑ , ΚΑΙ ΜΙΣΟΥΜΕ ΣΥΧΝΑ
• ΜΑΘΑΜΕ ΑΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΖΗΝ , ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΑΘΑΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ
• ΠΡΟΣΘΕΣΑΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ , ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ
• ΦΤΑΣΑΜΕ ΩΣ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ, ΑΛΛΑ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΔΙΑΣΧΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΔΡΟΜΟ , ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΜΑΣ
• ΚΑΤΑΚΤΗΣΑΜΕ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΛΑΝΗΤΗ
• ΔΙΑΣΠΑΣΑΜΕ ΤΟ ΑΤΟΜΟ , ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΙΣ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
• ΕΧΟΥΜΕ ΥΨΗΛΟΤΕΡΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ , ΑΛΛΑ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΕΣ ΗΘΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ
• ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΥΨΗΛΩΝ ΚΕΡΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΡΗΧΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
• ΚΤΙΖΟΥΜΕ ΠΟΛΥΤΕΛΗ ΣΠΙΤΙΑ , ΑΛΛΑ ΔΙΑΛΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
• Η ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΛΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΗ -
Η ΑΠΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΡΗΜΗ ΚΑΙ ΑΔΕΙΑ

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΧΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ ΚΙ ΟΧΙ ΔΕΙΛΟΙ ΚΑΙ ΑΒΟΥΛΟΙ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΑΝΘΙΣΕΙ ΠΑΛΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ.
D.D.

ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΣ ΠΟΙΟΣ ΝΑΝΑΙ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ

Αναγνωρίζετε τον συμμαθητή μας;(ευκολάκι)

ΠΡΟΣΟΧΗ    Εδώ είναι το μετά και όχι το πριν

Γ.Κ.

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ

Προ ολίγου έστειλε μύνημα ο καλός μας συμμαθητής Νίκος Μέξης. Θα τον έχουμε μαζί μας στις επόμενες εκδηλώσεις μας.  Η τάξη χαιρετίζει!!!

Στο στούντιο της Μιχαλακοπούλου 2!

Πρέπει να ήταν Δευτέρα απόγευμα του Σεπτέμβρη του 1966 όταν πέτυχα τον Μιχάλη Χαντά εκεί απ’ έξω από το μπακάλικο του Κρανάκη, Βουλγάρεως και Αριστονίκου στο Μετς και είπαμε πάνω κάτω τα εξής. (κατά την εφηβική διάλεκτο, όπου βλέπετε μ....α να διαβάζετε φίλε):

«Ρε μ....α Βαγγέλη, είσαι να πάμε να δούμε μια ραδιοφωνική εκπομπή;»

«Που ρε μ....α Μιχάλη;»

«Εδώ στο στούντιο του Ε.Ι.Ρ. επί της Μιχαλακοπούλου 2». ( Έτσι λεγότανε το δρομάκι πριν το αντικαταστήσει η λεωφόρος Καλλιρόης που σκέπασε τον Ιλισσό το 1964, δίπλα στο στάδιο του Εθνικού).

«Και τι γίνεται εκεί, ρε μ....α Μιχάλη;»

«Να, είναι ένας τύπος ρακένδυτος (!) μ....α μου, ο Μάϊκ που σου κάνει ερωτήσεις και αν απαντήσεις σωστά κερδίζεις δισκάκια 45άρια!»

«Και τι ρωτάει ο μ....ας;»

«Βάζει μια πλάκα να παίζει πχ το Satisfaction και σου λέει ότι το τραγούδι αυτό το τραγουδά ο John Lennon. Αν βρείς το λάθος κερδίζεις το δισκάκι. Η εκπομπή λέγεται «Ποιο είναι το λάθος».

«Φύγαμε!»

Από τότε γίναμε φαν της εκπομπής κάθε Δευτέρα στις 8, όλη η παρέα που γνωριζόμασταν από το 1958, από το δημοτικό κιόλας. Θυμάμαι εκτός από τον Μιχάλη, τον Πέτρο Μωράτη, τον Γιώργο Δογάνη, τον Βασίλη Αδάμ.

Το στούντιο ηχογραφήσεων βρισκόταν κάτω από την κερκίδα του γηπέδου μπάσκετ του Εθνικού Γ.Σ. στο στάδιο του Εθνικού. Ψηλοτάβανη αίθουσα, καλυμμένη γύρω γύρω με αυγουλιέρες. Το ενδιαφέρον ήταν πως είχαμε την ανέλπιστη ευκαιρία μετά το τέλος των ερωταπαντήσεων, να ακούμε και να βλέπουμε live τα γνωστά συγκροτηματάκια της εποχής.

Θυμάμαι τον Δάκη, τους Charms, τον Τζο Μισά με τους Idols, τον Μάκη Σαλλιάρη με τους Storms, τον Μάικ Ροζάκη με τους Play Boys, τον Λάκη (με τα ψηλά ρεβέρ) Παπαδόπουλο με τους Dragons, τον Τάσο Καρακαντά με τους We five.

Θυμάμαι τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και τον Ντέμη Ρούσσο πριν φύγουν για την Γαλλία. Θυμάμαι περαστικό και τον Νίκο Μαστοράκη.

Θυμάμαι πολύ ξένη ποπ μουσική που την έπαιζαν, μετά τα δικά τους, διασκευασμένη τα συγκροτήματα, θυμάμαι ως και διαγωνισμό χορού shake.

Θυμάμαι τον Πέτρο Μωράτη να ζαχαρώνει τα drums (ο Πέτρος ήξερε drums), τον Βασίλη Αδάμ να ζητά με θράσος την κιθάρα των Idols για να σολάρει στα διαλείμματα.

Ο μόνος από την παρέα που τόλμησε να συμμετάσχει στο παιχνίδι από την δική μας παρέα ήταν ο (πάντα ψαγμένος) Μιχάλης. Θυμάμαι πως τα είχε πάει καλά και είχε κερδίσει πολλά δισκάκια Προ μηνός που βρεθήκαμε (μετά από 44 ολόκληρα χρόνια) μου έλεγε, πως ακόμη περιμένει από αυτό τον άθλιο τον ρακένδυτο τον Μάικ τα δισκάκια που κέρδισε!

Θυμάμαι τις παθιασμένες συζητήσεις μας για τον ερχομό των Rolling Stones στο γήπεδο του Παναθηναϊκού τον Απρίλιο του 1967.

Η δικτατορία του 1967 διέκοψε την εκπομπή και μας φλόμωσε, όπως θυμάστε με τα εθνικοπατριωτικά άσματα του Θανάση Καμπαφλή με την γκλίτσα στον ώμο! Έτσι έλαβε τέλος η σπουδή μας στην live ελληνική ποπ.

Το μόνο που απόμεινε από αυτή την ιστορία, αν θυμάμαι καλά, ήταν να ενθαρρυνθούν κάποιοι συμμαθητές μας και να κάνουν μια συναυλία στο σχολείο (ή αλλού;) που έπαιξαν ποπ (ο Πέτρος στα drums) εκεί στην μεγάλη παγωμένη αίθουσα. Θυμάμαι καλά;

Ευ. Σπινθάκης

ΦΩΤΕΙΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Ο συμμαθητής μας Κώστας Καλόσακας που ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες, με ενημέρωσε ότι ήδη έκλεισε αεροπορικό εισιτήριο για να είναι εδώ στη συνάντηση της 28ης Ιανουαρίου.
Αυτά να τα βλέπουν όσοι προφασίζονται δουλειές, υποχρεώσεις κλπ. και να παραδειγματίζονται!
Γ.Κ.

Ο Απουσιολόγος

Τι είναι ο απουσιολόγος;

Μην είν' οι κάμποι;

Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;

Μην είναι ο ήλιος, που χρυσολάμπει;

Μην είναι τ' άστρα τα φωτεινά;

αναρωτήθηκε ο ποιητής, όμως δεν είναι τίποτε απ’ όλα αυτά, ή μήπως είναι όλα μαζί; 

Ο απουσιολόγος είναι ένα ψηλό αδύνατο όμορφο παιδί που φοράει σακάκι κουβαλάει μια τσάντα δερμάτινη που κλείνει με λουριά, γεμάτη φοβερά πράγματα και ένα σάντουιτς που του τύλιξε η κυρία Άννα, φοράει γυαλιά μυωπίας που σκοτεινιάζουν όταν έχει ήλιο, είναι ένας μαθητής της τάξης με άριστες επιδόσεις στα μαθήματα που χαρακτηρίζεται από επιμέλεια και υπευθυνότητα. Οι καθηγητές (κοινώς κύριοι) του αναθέτουν την κατοχή του απουσιολόγιου, του προσφέρουν τη εξουσία να βάζει σταυρό σε όποιον λείπει και όταν λείπουν όλοι να γράφει «ουδείς». Αγαπάει την Ολγα , την Άννα, τον Πανιώνιο, τους συμμαθητές του και έχει και αναπληρωτή απουσιολόγο. Τσακώνεται συνέχεια με τον Πανταζάκο που είναι άσπονδοι φίλοι, του τρώει το σάντουιτς και καμιά φορά του αδειάζει προκλητικά την τσάντα, είναι νονός του Νταλαχάνη, προστάτης «άγιος» του Ηλιάδη, και άλλων αφανών, απουσιαζόντων, συμμαθητών. Δίδασκε πριν από λίγο καιρό Μαθηματικά στο φημισμένο DIT, και από ότι φαίνεται βαρέθηκε και τα «βρόντηξε» . Ξέρει πολύ καλά ότι τον αγαπάμε όλοι μας και περιμένουμε την ενεργό παρουσία του στο Blog.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΥΜΜΑΘΗΤΗ ΚΑΙ ΦΙΛΕ ΛΕΥΤΕΡΗ

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ

Δεν μπορούσα να φανταστώ, το 1970, ότι μετά από 40 χρόνια θα βρισκόμουν στη Ρώμη, αρχηγός επταήμερης εκδρομής του 5ου Γ.Λ. Αιγάλεω και θα με περίμενε στο εστιατόριο ο Θοδωρής. Η συγκίνηση μεγάλη, η χαρά μεγαλύτερη.
Θέλω να ευχαριστήσω το Θοδωρή, τη Bianca, το Λουκά και τη Φλώρα (περαστικά της), για τη φιλοξενία και για τη νυκτερινή περιήγηση στην αιώνια πόλη. Τους περιμένω το καλοκαίρι στην Εύβοια.
ΦΑΝΗΣ ΜΑΚΡΗΣ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΡΩΜΗ

Οι συνήθεις ύποπτοι, Μακρής και Μακρής, για να αποφύγουν την σκληρή τιμωρία απέστειλαν επιτέλους φωτογραφικά ντοκουμέντα από τη συνάντησή τους στη Ρώμη. Βέβαια έχουν αποκρύψει επιμελώς τα τεκμήρια της κραιπάλης τους αλλά που θα πάει θα τα βρούμε και θα τα δημοσιεύσουμε.

Έχουμε πληροφορίες ότι υπάρχουν και άλλες ΠΟΛΥ ενδιαφέρουσες φωτογραφίες.

Γ.Κ.